|
|
Belevenissen met mijn honden
|
Post geplaatst op Thursday, April 26, 2012 3:35 PM
Een mooie aanvulling op mijn blog "Hond, beste vriend van de mens?", geschreven door een jager en tevens jachthondentrainer/-liefhebber. "Het samen wild vinden, het opstoten en na het schieten ook nog apporteren, is een beleving die je eigenlijk niet kunt vergelijken met een apporteerwedstrijd lopen. En al helemaal als je de hond ziet werken voor alle geweren! Hoewel de meeste wedstrijd voorjagers ook vaak een heel euforisch gevoel kennen bij een geslaagde opdracht. Onze (jagende) honden zijn een volwaardig lid/deelnemer in de jachtcombinatie, en dat geeft toch een ander gevoel.
De emotie van het onverwachte wild vinden enz. het live werken samen met je hond is onbeschrijflijk mooi.
Het wild thuis slachten met de hond, die trots toekijkt en weet dat er voor hem een aandeeltje van de tafel komt, doet je verbroederen met je hond en samen glim je van trots dat je dit weer samen hebt gedaan. Wildbraat van het veld tot op tafel is het ultieme wat de jager met zijn hond verbindt. respect voor elkaar. een betere vriend is er niet." Met dank aan Cees, jachthondenforum. |
|
|
Post geplaatst op Thursday, April 19, 2012 9:20 PM
In (hele!) grote lijnen heb je twee soorten trainingen; het soort training waarbij alles van een leien dakje lijkt te gaan en het soort training waarbij niets lijkt te lukken en je je afvraagt of je de voorgaande trainingen alleen maar gedroomd hebt dat alles zo lekker ging met jou en je hondje. De afgelopen weken heb ik met Gup genoten van een aantal van die super-de-luxe, heerlijk relaxte trainingen waarbij we lekker in een opgaande lijn verkeerden en alles echt helemaal van een leien dakje ging. Gup was steady als een huis. Ik kon een dummy over hem heen gooien terwijl hij keurig op zijn billen bleef zitten, kon zelfs een dummy aan een lijntje langs hem heen laten schieten, hij bleef keurig zitten, al vergde dat laatste wel erg veel van zijn zelfbeheersing. Apporteren ging als een trein, ook uit en over water. Vooruitsturen ging fantastisch. Tijdens de afgelopen training bij de Spaniëlwerkgroep gaf hij hier een voorbeeldige demonstratie van. Ik stuurde hem vooruit (dit was de allereerste keer dat er geen dummy was neergelegd) richting een markeerpaaltje. Als een pijl uit een boog schoot hij weg, keurig in een kaarsrechte lijn en............. rende het markeerpaaltje voorbij en bleef maar doorrennen! Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als ik niet gefloten had, maar het was een actie die in een komische Disney tekenfilm absoluut niet zou hebben misstaan! Kortom; ik kon mijn geluk niet op, zag al een geweldige carière voor Gup en mij in 't verschiet, mijn voetjes zweefden een halve meter boven de grond en het was dus de hoogste tijd dat ik weer even keihard met de bikkelharde werkelijkheid van de (in dit geval symbolische) zwaartekracht zou worden geconfronteerd. BOEM! En dat gebeurde de eerstvolgende training. Ineens ging alles fout. Bij het allereerste apport sprong Gup al in. Bij het vooruit sturen maakte meneer na twee galopsprongen rechtsomkeerd en vloog de begroeiing in om daar zijn eigen belangrijke spaniëldingen te gaan lopen doen en ook voor de rest was het een "zootje". Fluitsignalen leken wel van zijn geheugenkaart ge- delete en meneer was met allerlei dingen in de weer, behalve met datgene wat ik voor hem in petto had. Afijn, ik herkende mijn superhondje van de afgelopen weken niet meer terug, maar had daarvoor in de plaats een puberende druiloor in de klas waar ik me even geen raad meer mee wist. Tja, en dan kom ik weer op hetzelfde uit als wat ik al eerder in een blog heb geschreven. Dit soort trainingen, waarbij alles fout lijkt te gaan en al het geleerde totaal lijkt te zijn vergeten, dit zijn nu juist de trainingen waar zowel jij als ook je hondje het meeste van leren! Want, als het goed is en je eerlijk bent tegenover je hond (zie mijn vorige blog), geef je hem niet klakkeloos de schuld, maar ga je bij jezelf te rade waar je de fout in bent gegaan waardoor je hondje zich nu zo gedraagt. In mijn geval (ik ben natuurlijk ook maar een mens) kwam eerst de stoom uit mijn oren, vervolgens maakte ik serieuze plannen om meneer bij thuiskomst direct achter het behang te plakken, NOOIT meer met hem te gaan trainen en toen pakte ik mijn trainingsschriftje, schreef trouw m'n trainingsverslag en besefte ineens dat ik zelf de ene fout na de andere had lopen maken. Alle voorgaande trainingen was ik begonnen met een paar heel simpele steadyness oefeningen, die ik vervolgens langzaam moeilijker maakte. Daarna kwam pas het eerste apport. Nu was ik meteen moeilijk begonnen. Met het vooruitsturen was ik eerst met Gup langs dat heerlijk verleidelijke stukje begroeiing gelopen waar hij op dat moment al een buitensporige belangstelling voor had. Vervolgens verlang ik van hem dat hij netjes vooruit rent naar een totaal niets zeggend markeerpaaltje, terwijl achter hem dat oh zo verleidelijke stukje begroeiing lonkt. En dat voor een hondje van amper één jaar, dat nog maar net met de echt serieuze training begonnen is! En zo waren er nog een aantal dingen die ik verkeerd had aangepakt of waarbij ik de lat in één keer veel te hoog heb gelegd. Geeft niets, zoals ik al zei, hier leer je pas echt van. Van al die trainingen die zo soepeltjes en probleemloos verlopen leer je niet zoveel. Dit soort trainingen, met vallen en opstaan en stoom uit je oren, dat zijn de trainingen die zorgen dat jij en je hond groeien, ervaring opdoen en wijzer worden. Je doet even een stapje terug in de training, even terug naar de basis en na een tijdje blijkt dat je ineens toch weer twee stappen vooruit bent gegaan! |
|
|
Post geplaatst op Tuesday, April 17, 2012 2:24 PM
Er moet mij iets van het hart. Ik snap het namelijk helemaal niet meer. Zoals jullie weten ben ik lekker met o.a. Gup in de weer met de jachttraining en alles wat daar zoal bij komt kijken. Gup beschouw ik daarbij als mijn maatje. Mijn trainingsmaatje, om precies te zijn. Ja, je leest het goed, Gup is mijn maatje. Gup is niet mijn slaafje of mijn onderdaan. Gup hoeft niet voor mij te werken omdat ik het wil. Gup en ik werken samen omdat wij dat allebei willen. Gup is een geschenk uit de hemel. Ja, echt waar! Klinkt overdreven, hè?! Nou, dat is het niet. Gup is een pakketje hond waar alles in zit waarvan wij mensen vinden dat we het goed kunnen gebruiken voor zijn taak tijdens de jacht. Dat op zich is al een klein wonder! Zo'n hondje wordt geboren met allerlei talenten; het vermogen om een gebied systematisch af te zoeken, wild te vinden, op te stoten te apporteren, etc, etc. Het enige wat wij hoeven te doen is ervoor zorgen dat onze hond deze talenten ontdekt, verder ontwikkelt en perfectioneert. En dat doen we door hem op de juiste manier te motiveren en te begeleiden. Wij zorgen ervoor dat de hond plezier krijgt in het leren en het uitvoeren van de taken die wij hem graag voor ons willen zien verrichten. Zodat we een hond krijgen die niet werkt omdat het moet, maar omdat het mag. Zo'n hond die na het uitvoeren van een opdracht alweer naar de baas kijkt met de blik die meer zegt dan 1000 woorden "wat mag ik nu doen, wat mag ik nu doen?" Hoe krijg je zo'n hond? Laat ik beginnen te vertellen hoe je zo'n hond in ieder geval niet krijgt. Een mooi voorbeeld heb ik eens in één of ander hondenboekje gelezen. Daar stond als voorbeeld het kind dat piano gaat leren spelen. Dat kan op verschillende manieren: Voorbeeld 1. Zet het kind achter de piano en zeg het de toets die bij de noot "g" hoort in te toetsen. Dat kind heeft geen idee welke toets dat is, maar toont eigen initiatief en drukt een willekeurige toets in. Aangezien dat net de verkeerde toets is krijgt het kind een tik over de vingers (correctie) en dat gaat net zolang door tot het kind eindelijk de juiste toets heeft gevonden. Voorbeeld 2. De spiksplinternieuwe piano wordt bezorgd en natuurlijk loopt het kind te stuiteren van ongeduld. "Leuk hè, vanavond gaan we er samen op spelen, zodra we gegeten en afgewassen hebben", zegt moeder. De hele dag loopt het kind zich te verheugen op de allereerste pianoles en als het dan eindelijk zo ver is, gaat moeder gezellig met haar kind achter de piano zitten en laat zien waar de "g" zit. Vervolgens vertelt ze het kind hoe geweldig het is dat het de toets die bij de "g" hoort al weet te vinden. Ik denk dat het duidelijk is in welke van de twee voorbeelden het kind met plezier zal leren pianospelen en bij welk kind de motivatie tot onder het nulpunt gedaald zal zijn en het eigen initiatief om nieuwe dingen uit te vinden totaal de grond in geboord is. Nou ben ik er absoluut geen voorstander van om honden en kinderen over één kam te scheren, maar wat leerprincipes betreft is dit wel een duidelijk voorbeeld van hoe wij vaak met onze honden omgaan. En dat is dus iets wat mij zeer aan het hart gaat. En wat ik gewoon absoluut niet snap. Waarom zie ik mensen om mij heen het commando "zit" geven, onmiddellijk gevolgd door een ruk aan de lijn? Is dat eerlijk? Nee. Blijkbaar heeft het commando "zit" voor deze hond nog niet de betekenis die het zou moeten hebben. Is dat een fout van de hond? Nee. In mijn ogen is bijna alles wat fout gaat tijdens de training de fout van de baas. En daar komen we bij een stukje begrip en eerlijkheid richting de hond. Ook dat is onze verantwoordelijkheid. Eerlijkheid richting de hond betekent je verdiepen in wat een hond is. Hoe "denkt" een hond, hoe leert een hond en hoe voelt een hond. En dus: hoe motiveer je een hond om iets voor jou te doen. En dan kijk ik om me heen en stel ik me voor dat ik één van de hondjes uit onze trainingsgroep ben. Waar moet zo'n hond de motivatie vandaan halen om die dummy naar de baas te brengen? Die baas staat daar met een strak en verbeten gezicht en stijf gespannen schouders (ja, als hond zie je non-verbale zaken veel beter dan als mens!) en roept van alles naar de hond waar hij geen touw aan vast kan knopen en als hij dan uiteindelijk met die dummy aankomt moet hij hem afgeven! Uit, einde oefening. Ja, hallo. Als het nog een beetje meezit bromt de baas iets van "goed zo" of "oké" of verpletterd je kop tussen twee waanzinnig grof heen en weer schurende handen als teken van "beloning", en dat is dan je dank voor het feit dat jij zo'n geweldige hond bent dat je bereid bent je eigenhandig veroverde buit naar je baas te brengen en hem ook nog eens aan hem af te geven! Sommige mensen die mij met Gup bezig zien zullen mij mogelijk voor gek verklaren. Tjonge jonge, wat ben ik altijd trots op dat hondje. En wat vind ik hem geweldig wanneer hij een oefening goed uitvoert, een dummy naar mij toe brengt of anderszins zijn best doet. Dan straal ik van oor tot oor en mijn partner wordt af en toe gek van de sms'jes die ik hem stuur over hoe knap Gup dit en dat weer eens heeft gedaan. Maar waar het om gaat is dat dit op Gup een geweldig motiverende uitwerking heeft. Wanneer ik ga trainen heb ik m'n zak vol lekkere beloninkjes en geloof, me, aan het eind van de training is er niet veel meer van over. Vooral dat (laten we wel realistisch blijven), alsook het enthousiasme wat ik nu eenmaal heb tijdens het werken met Gup, zorgen ervoor dat Gup gaat als een speer en met enorm veel passie en plezier zijn taken uitvoert. Heb ik dan nooit van die momenten dat de stoom uit mijn oren komt en we er totaal niets van bakken? Tuurlijk wel! Vanochtend nog, zelfs. Een enkele keer ligt dat aan de hond. Een hond is ook maar een hond, kan ook weleens niet lekker in z'n vel zitten, een loopse teef in z'n koppie hebben of een beetje futloos zijn. Dan ben je als baas zo verstandig om de boel maar even voor gezien te houden, of wat simpele ontspannende oefeningen te doen. Maar als we heel eerlijk zijn ligt het negen van de tien keer helaas toch aan ons zelf. We hebben de hond overschat, zijn te snel gegaan of hebben niet de juiste omstandigheden gecreëerd om de hond in staat te stellen iets te leren. Mijn stukje begon met "ik snap het namelijk helemaal niet meer". Ik snap namelijk niet waarom de hond, de beste vriend van de mens, vaak totaal niet als zodanig behandeld wordt. Waarom leeft nog steeds het beeld van de steeds maar in rangorde hogerop klimmende grote boze wolf die schuil zou gaan onder het zachte pluizige vachtje van onze trouwe viervoeter? Waarom zoveel boosheid en frustratie vanwege de dingen die de hond (nog) niet doet, in plaats van trots te zijn op al die geweldige dingen die je hondje al wel kan? Al is het maar datgene wat hij thuis goed doet en op het trainingsveld nog niet? Kijk eens met andere ogen naar je hond! Is het niet fantastisch dat hij bereid is zoveel voor je te doen als je er maar een heel klein beetje moeite voor zou willen doen om hem te motiveren, aan te moedigen en begeleiden? "Maar jij hebt makkelijke honden", hoor ik sommigen al denken. Ja, dat is inderdaad zo. Ik heb makkelijke honden, waarvan zowel Gup als ook Amigo echter bij hun vorige eigenaar onhandelbaar waren! Gup viel als pup van twaalf weken de dierenarts aan en Amigo zou "dominantie-problemen" hebben gegeven. Waarom het bij mij zulke fijne makkelijke honden zijn geworden? Beslist niet omdat ik ze met harde hand de rangorde duidelijk heb gemaakt. Integendeel. We zijn maatjes geworden...... |
|
|
Post geplaatst op Sunday, March 11, 2012 6:40 PM
Omdat ik tot nu toe, zoals ik in mijn vorige blog ook al aangaf, alleen maar met honden getraind heb die na het schot werken en ik nu met Gup een voor mij totaal nieuw pad ga betreden, namelijk het werk voor het schot, leek het mij wel zinnig om eens een Jachtinstructiedag bij de SUN, de Spaniel Unie Nederland, bij te wonen. Want hoewel je van alles op het internet en in de boekjes kunt vinden over hoe een Spaniel behoort te jagen, blijft het toch moeilijk om van daaruit de training met je eigen hondje op te bouwen. Want hoe ziet zoiets er nou in de praktijk uit en hoe ga je dit nou allemaal aanpakken? Hoe weet je of je hondje überhaubt over de juiste aanleg en passie beschikt of dat het bij voorbaat al een "mission impossible" is en je misschien beter kunt gaan Doggy Dancen, Fly-ballen of wat dan ook? En zo vertrok ik dan op een mooie ochtend in maart in alle vroegte vanuit Zeeland richting Kerkwijk, waar we in het, van alle gemakken voorziene, Dogcenter verwacht werden. Voor mij niet helemaal onbekend vanwege mijn "optreden" vorig jaar als groene cursist bij de examens van O&O, maar dit even terzijde.... Het eerste deel van het ochtendprogramma bestond uit een korte uitleg over de SUN, een opsomming van de meest voorkomende Spanielrassen en hun (jacht-) eigenschappen, overeenkomsten en verschillen tussen de diverse rassen, etc. Vanzelfsprekend ging mijn aandacht vooral uit naar de Engelse Cocker, waarbij het natuurlijk erg leuk was om te horen dat hij toch een tikkeltje slimmer is dan de gemiddelde Engelse Springer. Waaruit blijkt dat? Een Springer zal altijd de dekking ingaan, ongeacht of er wel of geen wild zit, een Cocker zal hier de zin niet van inzien als hij er zelf van overtuigd is dat er gewoon niets zit. Tja, ik noem dat wijs, een ander zal dat misschien eerder eigenwijs noemen.... Zoals jullie al gemerkt hebben heb ik helaas een beetje de neiging om de eigenschappen van mijn geliefde viervoeters altijd zeer van de zonnige kant te bekijken.... Na het bovenstaande praatje van Jan Luijendijk, kwam Estelle Gouwens aan het woord. Zij vertelde het één en ander over de training van de pup en demonstreerde een aantal oefeningen met haar eigen twee jaar oude Working Cocker Spaniel "Hummer". Tja, en dan heb je zo'n vervelende, eigenwijze "Gedragstherapeut in Opleiding" in de zaal zitten, die zo nodig commentaar moet leveren omdat je in de gauwigheid even een stapje in de training hebt over geslagen. Sorry Estelle! Na dit theoretische gedeelte gingen wij dan met z'n allen naar buiten voor een aantal demonstraties in het veld. Begonnen werd met een paar apporteer oefeningen, wat appèl oefeningen en vervolgens kwam het werk voor het schot aan bod. Tja, en dan zie je dus echt hoe het plaatje eruit hoort te zien. Hoe de Spaniel moet zoeken, de slagen die hij behoort te maken en hoe dicht hij inderdaad in de buurt van zijn voorjager moet blijven. Prachtig om te zien! In eerste instantie werd dit gedemonstreerd op een grasveld, waar één en ander heel duidelijk zichtbaar was. Daarna in de dekking en vervolgens in zeer dichte dekking (bramen). En dan zie je duidelijk het verschil tussen de Springer en de Cocker; de Springer springt echt van bovenaf de dekking in en zie je dus om de haverklap omhoog komen en opnieuw de dekking in duiken, terwijl de Cocker van onderaf de dekking doorzoekt en je eigenlijk alleen aan de bewegende takken kunt zien waar het hondje zich ongeveer bevindt. Echt prachtig om de honden zo aan het werk te zien! En de passie en tegelijkertijd nauwkeurigheid waarmee deze honden te werk gaan is echt indrukwekkend! Gup, we hebben nog een lange weg te gaan..... Na de lunch werd de training uitgebreid onder de loep genomen. Zowel Jan als Estelle wisten dit heel goed over te brengen, hebben ontzettend veel tips en adviezen gegeven en het is fijn om nu toch wat handvatten te hebben hoe de training verder te vervolgen. Gelukkig blijkt dat we eigenlijk al heel veel dingen heel goed aangepakt hebben. We zijn begonnen met de training na het schot, wat Gup echt met heel veel passie, doorzettingsvermogen en plezier doet. Hij zit al keurig netjes op het schot en dat we nu pas beginnen met de training voor het schot, het eigenlijke jagen door de hond, en dat ik hem het eerste jaar ook heel veel vrijheid heb gegeven om tijdens de wandelingen zelf allerlei ervaringen op te doen en, tja, ook zo af en toe heeeeel per ongeluk een fazantje uit de dekking op te stoten, blijkt ook helemaal niet zo verkeerd te zijn geweest! Aan de andere kant zal ik nog heel veel aan het appèl moeten gaan trainen, want meneer heeft, nu hij zichzelf toch al een hele grote vent vindt, toch ook erg de neiging om zijn "eigen ding" te gaan lopen doen. Dat komt natuurlijk ook door het feit dat ik gewoon altijd met vier honden op pad ben, waardoor het echte één op één bezig zijn met je hond er gewoon heel erg bij inschiet. Verder moet de zitfluit echt goed getraind gaan worden, want het blijkt toch een heel belangrijk commando te zijn, ook al zit je hond al keurig op het schot. Je moet hem hiermee immers ook ten allen tijde af kunnen stoppen e.d. Mijn rolfluit blijkt een hopeloos ouderwets en hinderlijk ding te zijn in het veld, dus is het ook nog eens beter om deze te gaan vervangen door een andere fluittoon op de "gewone" fluit. Kortom, er is heel wat werk aan de winkel, maar dankzij deze leerzame dag en het vooruitzicht dat we binnenkort gaan trainen in een echte Spanielwerkgroep, heb ik er alle vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen. En zo niet, hoop ik in ieder geval dat Gup en ik heel veel plezier aan de komende trainingen zullen gaan beleven en samen een leuke / nog leukere band zullen opbouwen! Wat deze Jachtinstructiedag betreft; ik kan hem iedereen van harte aanbevelen. Je steekt er echt ontzettend veel van op en bovendien ontmoet je er ook nog eens leuke mensen, die ook nog eens dezelfde passie met je delen. Wat wil je nog meer?! |
|
|
Post geplaatst op Thursday, March 08, 2012 9:29 PM
Ben ik tot nu toe, met de Poedels, alleen maar bezig geweest met de jachttraining "na het schot", gaat er nu met onze Gup een totaal nieuwe (jachthonden-) wereld voor me open! Want Gup is nu eenmaal geen Poedel of Retriever, maar een heuse Spaniel, en die heeft tijdens de jacht weer een andere, eigenlijk meer uitgebreide taak dan de bovengenoemde honden. En zo liep ik dan vandaag met kleine dappere Gup door het dichte struikgewas te ploeteren, meer in dan over sloten te springen en over gesneuvelde bomen en andere obstakels te klimmen en te klauteren. Zoals het een echte Spaniel voorjager betaamt, dus! Daarbij moest Gup eerst netjes zig-zaggend een stuk bos afzoeken om de daar verstopte dummy te vinden. De bedoeling is dan wel dat hij dicht bij mij blijft, minstens binnen een straal van 30 meter, en daar had hij nog wel wat moeite mee, want ohw, wat zijn er een hoop interessante luchtjes en spoortjes in het bos en de geur van een fazant is toch ook wel heel verleidelijk. Ik moest hem dus veel te vaak fluiten en roepen naar mijn zin, en daar gaan we de komende tijd hard aan werken! Afijn, was de dummy eenmaal gevonden en afgegeven, ging het weer verder door de rimboe, op zoek naar het volgende avontuur. En dat hield in dat er plots dichtbij een schot klonk en een dummy werd opgeworpen. Op het schot moet je dan, als goed getraind Spanieltje, keurig op je billen gaan zitten, goed opletten waar het apport valt, en wachten tot je het mag gaan halen. Na een paar keer trainen deed kleine Gup dit helemaal fantastisch, en ohw, wat was het vrouwtje trots! Nou zegt dat laatste overigens niet zoveel over de prestaties van onze Gup, want om heel eerlijk te zijn.... vrouwtje vindt alles wat haar Gup doet al gauw erg fantastisch, en is niet altijd even objectief ten aanzien van de capriolen van haar geliefde viervoeters. Ja, liefde maakt nou eenmaal blind.... In ieder geval is het heerlijk om zo met je hondje bezig te zijn. Lekker doen waar je hondje voor gemaakt is, wat zijn lust en zijn leven is en wat hij geweldig leuk vindt om te doen! |
|
|
Post geplaatst op Tuesday, November 08, 2011 1:41 PM
Tijdens de eerste module van mijn opleiding tot Kynologisch Gedragstherapeut kwamen alle gangbare gedragssystemen van de hond natuurlijk uitgebreid aan de orde. Eén daarvan was het spel gedrag, eigenlijk meteen één van de leukste gedragssystemen om eens wat beter onder de loep te nemen. Want wat is er nou mooier om te zien dan een stel honden die echt spelen, puur om het spelen zelf, met alle grappige, clowneske en uitbundige bewegingen die daar zo bijhoren. Want wat kenmerkt spel gedrag bij de hond? Ten eerste worden alle gedragingen tijdens het spel behoorlijk overdreven ten tonele gevoerd. Wil je bijvoorbeeld je spel partner over halen om achter je aan te gaan rennen, dan ren je niet zomaar weg, nee, dat gaat vergezeld van rare, uitbundige, vrolijke bokkensprongen. Verder heb je natuurlijk de overbekende spelboog, waarbij de hond door de voorpoten zakt en z'n kontje zo koddig omhoog laat steken. Vaak wordt er dan ook nog een beetje van links naar rechts heen en weer gesprongen waarbij er een echte "gekke bek" wordt getrokken. En dat is dan weer meteen een volgend kenmerk van spel gedrag; de "playface". En dat moet je eigenlijk gewoon een keer gezien hebben, want hoe je dat nou moet omschrijven.... Bij onze Goldens vroeger was dat door hun lichtgekleurde snoeten en donkere pigment ontzettend goed te zien. Wij omschreven dat toen al als een "big smile", echt een ontzettend blije, vrolijke snoet. Andere kenmerken van spel gedrag zijn de rol wisselingen; de ene keer achtervolgt de ene hond, de andere keer de andere. Of hond nummer één ligt op zijn rug en wordt door de ander speels in zijn poten en nek gebeten en even later is het precies andersom. Sowieso is het bij sommige honden een geliefd spelletje om samen op de grond te liggen en speels en "nep" in elkaars poten, wangen, oren nek, etc. te bijten, waarbij je dàn eens op je zij en dàn eens op je rug draait. Helaas heb ik bovenbeschreven spel gedrag bij mijn eigen Poedels eigenlijk zelden of nooit kunnen observeren. Sita en Amigo leefden weliswaar prima samen, maar nooit liet Sita de teugels ook maar iets vieren en ze greep elke gelegenheid aan om Amigo stevig "op zijn nummer" te zetten. Gespeeld werd er dan ook nooit, wel volop gekibbeld om stokjes, balletjes en simpelweg gewoon ook om de macht, waarbij Amigo door Sita stevig in de nek werd gepakt. Amigo leek hier nooit echt van onder de indruk, haalde bij wijze van spreken gewoon zijn schouders op en ging vervolgens zijn eigen gang. Dus wilde ik spel gedrag observeren, moest ik mijn heil ergens anders zoeken, waarbij ik dan de meeste kans maakte wanneer ik een stel Labradors bij elkaar kon aantreffen. Want op de één of andere manier staan Labrador Retrievers bekend om hun altijd enthousiaste "zullen we lekker samen spelen"-mentaliteit, een mentaliteit die helaas bij veel andere honden niet altijd in even goede aarde valt. Want veel honden verliezen tijdens het opgroeien tot de volwassenheid simpelweg de interesse in het spelen en houden zich alleen nog maar met serieuzere zaken bezig. En zo ook mijn Amigo. Amigo had altijd een enorme interesse in andere honden, maar het allerlaatste wat hij daarbij in gedachten had was wel om een potje te gaan lopen spelen. Nee, het ging er vooral om om te laten zien hoe ontzettend macho je wel niet bent als zevenenzestig centimeter grote Poedelman. Tja, en aantrekkelijke teefjes.... die waren zeker niet om mee te spelen, nee, daar ging je likkebaardend omheen lopen paraderen, oortjes likken en wie weet zelfs een klein beklimminkje aan wagen. Om dan vervolgens afgesnauwd te worden, want tja, hoeveel loopse teefjes kom je nou helemaal tegen, die dan ook nog eens precies op het juiste moment je pad kruisen? Precies, niks, noppes nada natuurlijk! Maar toen zijn er twee dingen gebeurd in het leventje van onze anti-speel-Amigo; de eerste gebeurtenis is er één waar hij zelf liever niet over praat, maar die wel van invloed is geweest op zijn machogedrag, en dat was een ingreep bij de dierenarts waarbij op deskundige wijze een tweetal belangrijke onderdelen zijn verwijderd, waardoor meneer een stuk minder macho-achtig is geworden. Omdat dit voor Amigo wat al te confronterend is, zal ik hier verder maar niet over uitweiden. De tweede gebeurtenis is dat onze Gup, u weet wel die kleine dondersteen van een Engelse Cockerspaniël, in ons leven is gekomen. Een klein, parmantig mannetje, dat maar één missie heeft in zijn leventje hier op aarde en dat is: ZOVEEL MOGELIJK LOL TRAPPEN!!! Zoveel leeghoofdigheid in één klein hondje hebben we hier nog nooit meegemaakt! Voor Gup is het leven alleen maar dikke pret. Gaat er ergens een deur open dan is dat vast omdat erachter iets waanzinnig leuks te beleven valt. Gaat die deur niet open, dan probeer je er gewoon met je kop doorheen te rammen, want je wilt natuurlijk niets missen, en waar een wil is is immers een weg, toch?! Pakt vrouwtje de trimkoffer, dan zijn de Poedels op slag onzichtbaar, maar Gup, ha Gup probeert zelf alvast op de trimtafel te springen want alles, ja echt alles is leuk in zijn leventje, dus ook kammen, borstelen, plukken en oortjes cleanen! De dierenarts??? Geweldig, "mag ik als eerste naar binnen?"! Nou ja, u zult er inmiddels dan ook niet raar van opkijken wanneer ik u vertel dat Gup dus echt zo'n hondje is dat "speelt om te spelen". Afgezien nog van alle andere leuke dingen die er buiten allemaal te beleven vallen, zoals in de poep rollen, door de blaadjes rennen, in de modder badderen en je dwars door de dichtste struiken heen proberen te wurmen (je bent immers een spaniël of niet), is spelen gewoon het aller leukste wat er is! En laat onze, inmiddels alweer zes jaar oude Amigo nou toch ineens door Gup helemaal de smaak van het spelen te pakken hebben gekregen?! Je weet niet wat je ziet! Die enorme grote Poedel met z'n slungelige lijf en dito poten, die daar tekeer gaat als een jonge jachthond en de gekste bokkensprongen maakt, terwijl hij om beurten Gup achterna galoppeert en even later zich weer al huppelend als een jong hertje door Gup laat achtervolgen, gewoon prachtig om te zien! Tja, en voor het eerst heb ik dan ook bij mijn eigen Amigo een echte "playface" kunnen waarnemen. Echt ongelofelijk grappig om te zien. En ik beloof u hierbij plechtig dat ik binnenkort het bewijs zal overleggen in de vorm van een video-opname van deze twee spelende enthousiastelingen! |
|
|
Post geplaatst op Sunday, August 07, 2011 10:12 PM
Vanochtend eerst Tweety bij oma gebracht, vervolgens Gup bij zijn grote vriend Silas (en bijbehorende baasjes) afgeleverd en toen met Amigo naar Bergen op Zoom getogen om aldaar, bij "Jachttraining De Breuk" de workshop zweetwerk te gaan volgen. Natuurlijk kom je daar dan toch weer wat schoorvoetend binnen met je Poedel, zo tussen de "stoere jachthondenmannen", en elke keer weer blijkt mijn angst, dat men toch een beetje lacherig zal gaan doen over "dat mens met die Poedel", totaal ongegrond. In tegendeel; overal waar ik kom blijkt men het juist wel te waarderen dat er iemand de moeite neemt om de kwaliteiten van de Poedel als jachthond weer naar boven te (proberen!) halen en vindt men het geweldig dat de Poedel nu eens op een andere manier dan als opgedoft showhondje gepresenteerd wordt. Afijn, de ochtend bestond uit een stukje theorie over wat zweetwerk precies inhoudt, hoe e.e.a. in zijn werk gaat en wat er allemaal bij komt kijken. Vervolgens mochten de honden buiten gaan kennismaken met een reeën- en een hertenvel, om eens te kijken hoe ze daarop zouden reageren en of ze er überhaupt belangstelling voor zouden tonen. Alle honden vonden dit reuze interessant, maar de één stapte er onbevangen op af en weer een ander vond het toch allemaal maar een beetje eng en had wat meer aanmoediging nodig. Amigo zat er een beetje tussen in. Ging er wel naar toe, snuffelde eraan en vroeg toen aan mij wat 'ie daar nou mee aan moest. Tja, dat wist ik eigenlijk verder ook niet, dus ik moest hem het antwoord helaas nog even schuldig blijven.... Daarna kregen we uitleg over allerlei "zweetwerkatributen", van markeerlint tot zweethalsbanden en van lijnen tot kleding, schoeisel, etc. Inmiddels stortte de regen met bakken uit de hemel maar wij stonden redelijk droog onder een boom en de instructeur onder een afdakje, alleen de tafel met zweetwerkbenodigdheden regende helemaal nat. Maar dat mocht de pret niet drukken (en ik hoefde die laarzen toch niet aan....). Na de lunch vertrokken we dan naar een veld waar de instructeurs die ochtend diverse zweetsporen hadden uitgezet, voor iedere hond een ander spoor. Amigo en ik mochten de spits afbijten. Een meter of tien van de aanschotplaats vandaan kreeg meneer een zweethalsband met bijbehorende lijn aan, ten teken dat nu het serieuze werk zou gaan beginnen, en toen moest hij daar keurig blijven zitten terwijl de instructeur en ik heel gewichtig gingen staan doen bij de zogenaamde aanschotplaats, om het allemaal zo echt mogelijk te laten lijken. We keken naar sporen, haren, zochten naar stukjes bot of inwendige organen ( je moet een sterke maag hebben...) en, last but not least, zweet (bloed), maar dat laatste was natuurlijk allang niet meer te zien met die enorme hoosbui die er overheen was gegaan. Tja, en toen mocht Amigo zijn kunsten gaan vertonen. In eerste instantie had hij best belangstelling voor datgene wat wij zo uitgebreid hadden staan bewonderen, maar hem op het spoor krijgen en houden koste erg veel moeite. Hij begreep er eigenlijk niet zoveel van en om de paar stappen keek hij me vragend aan en moest hij weer even geholpen worden. Maar uiteindelijk kwamen we dan toch bij de bokkenpoot uit en ohw, wat vond hij dat een geweldig leuk ding! Hij mocht er even goed aan ruiken, even vastpakken en natuurlijk werd hij ook op andere manieren uitbundig beloond voor zijn geweldige (nou ja, niet dus, maar weet hij veel!) prestatie! Daarna was hij overigens niet meer bij "de man met de bokkenpoot" weg te slaan! De Griffon Korthals, die al de nodige ervaring had met sleepsporen, en de Jack Russel, waarmee al getraind wordt op de vos, deden het echt geweldig! De Bayrischer Gebirgschweisshund echter, die dus echt een superneus moet hebben, had er ook wat meer moeite mee en bleef ook maar aan zijn baas vragen wat nou eigenlijk de bedoeling was èn de Duitse Jachtterriër begreep het hele spelletje wel, maar had niet zoveel op met reeën en vroeg zich continu af waar nou toch die geweldige zwijnen zaten, waar hij nou eenmaal gewend was om op te jagen. Amigo is dus duidelijk geen hond die van nature een zweetspoor gaat lopen volgen, maar ik hoop natuurlijk dat hij door de ervaringen van vandaag èn het uiteindelijk vinden van de bokkenpoot, toch een soort van "aha-moment" heeft gehad en misschien een volgende keer wat beter door zal hebben wat de bedoeling is. In ieder geval hebben we een "herkansing" aangeboden gekregen. Binnenkort gaan we nog een keer apart met Amigo aan de slag om te kijken of het kwartje dan misschien alsnog een keer gaat vallen. In ieder geval hebben we een ontzettend leuke dag gehad, leuke nieuwe mensen (en honden.... oh, wat zijn die Vizla's leuk!!!) ontmoet en heel veel geleerd. En niet in de laatste plaats heb ik genoten van mijn fantastische hond, die zo ontzettend graag met me wil samenwerken en zo geweldig op mij gericht is en alles wat we doen, ook al is het soms met vallen en opstaan, allemaal even leuk blijft vinden. |
|
|
Post geplaatst op Sunday, July 17, 2011 12:24 PM
Er was eens een klein, dapper Cockerpupje, Rood-Gupje genaamd. Dit omdat hij altijd een klein, rood tasje met koekjes bij zich droeg. Dat ging hij dan naar zijn arme, zieke grootmoeder brengen, die aan de andere kant van het Ritthemse bos woonde. Meestal werd hij daarbij vergezeld door zijn grote trouwe vriend Amigo. Maar op een kwade dag in juli moest Rood-Gupje helemaal alleen op pad. Amigo was namelijk gewond aan zijn voetjes en kon hem onmogelijk vergezellen. Maar, zoals ik al zei, was Rood-Gupje een heel dapper pupje, dus stelde hij zijn grote vriend gerust en beloofde hem netjes op de paadjes te blijven en geen domme dingen te doen. En zo ging Rood-Gupje op pad. Maar helaas... in het bos woonde een grote boze wolf, die dol was op kleine, lekkere, sappige pupjes en al gauw was hij Rood-Gupje op het spoor. "Hmmm, ik ruik hier een lekker pupje...." Helaas was Rood-Gupje ook wel een erg eigenwijs pupje en toen hij dan ook een heel verleidelijke modderpoel zag, kon hij het toch niet laten en besloot stiekum heel eventjes het pad te verlaten en even een lekker modderbadje te nemen.  Oei, maar dat had hij beter niet kunnen doen! Daar kwam de grote boze wolf al tevoorschijn en zette de achtervolging in! En weet je wat er toen gebeurde??? HELEMAAL NIETS!!! HAHA! Want natuurlijk was het helemaal geen grote boze wolf! Het was een ontzettend lieve, vriendelijke Oudduitse Herdershond, die weliswaar dol was op pupjes, maar niet om op te eten, nee, juist om leuk mee te spelen! En zo gingen zij samen verder, op zoek naar Rood-Gupje's lieve grootmoeder, die zich inmiddels alweer veel beter voelde. En weet je wat het mooiste was? Rood-Gupje had er weer een vriend voor het leven bij, die zelfs bereid was voortaan op Rood-Gupje te passen als Amigo een keer wat anders te doen had! En zo leefden zij allemaal nog lang en gelukkig......! Met dank aan mijn collega Addy en haar fantastische hond, Silas, die binnenkort een dagje op Gup gaan passen, wanneer ik met Amigo aan het "zweetwerken" ben! |
|
|
Post geplaatst op Wednesday, June 15, 2011 4:27 PM
 Hoi, ik ben Gup... Gup de pup om precies te zijn (anders denken jullie nog dat ik één of andere vis ben...)! Ik heb al het één en ander meegemaakt, hoor, in mijn leventje. Eerst woonde ik natuurlijk bij mijn mams en broertjes en zusjes. Daarna kwam mijn vrouwtje mij ophalen, samen met iemand die zij oma noemden. Wat bleek? Ging ik dus bij die oma wonen! Maar toen kwam zij erachter dat ik niet dat lieve schattige puppy was wat zij verwacht had, maar dat ik natuurlijk de boel stevig op z'n kop zette. En dat was voor oma toch een beetje teveel van 't goeie, zeiden ze..... Nou ja, en zo ben ik dus toch nog bij die gekke poedelmensen terecht gekomen. Maar weet je wat ik nu weer gehoord heb? ZE VINDEN ME HIER ASOCIAAL!!! Nah, ja, niet dat ze dat met zoveel woorden zeggen, hoor, maar ze slepen me bijna elke dag mee naar allerlei gekke dingen en drukke plekken enzo en dan zeggen ze dat dat is voor mijn "socialisatie"! Ja hallo! Wat een flauwe kul! Alsof zij zo goed gesocialiseerd zijn! Moet je eens kijken waar zij allemaal wel niet bang voor zijn! Ze durven niet eens zomaar van de ene kant van de straat naar de andere te lopen, ha! Gaan ze eerst staan kijken of er geen auto aan komt! Bangeriken! En dan moet je ze eens horen als er een spin in de kamer rondloopt, tssss.... Flauw, hoor!  Afijn, vandaag gingen we dus naar een plek met heel veel verschillende rare dieren. Moet je kijken! Nou had ik meer het idee dat die gekke beesten zelf nog moesten gaan socialiseren, maar nee, het ging het vrouwtje dus echt om mij! Dus ik dacht "nou, dan doe ik dat hek wel open zodat ik er lekker achteraan kan gaan lopen socialiseren" Maar nee, dat was dus ook weer niet de bedoeling. Blijkbaar moet ik gewoon leren al die beesten te negeren. Ja, hallo! Nemen ze me mee naar zo'n plek om me te leren er verder niet op te letten, wat een onzin! En als ze nou mijn grote krullerige vrienden ook mee zouden nemen, kon ik kijken hoe zij het allemaal deden, maar nee, vrouwtje vindt ook nog eens dat ik op eigen beentjes moet leren staan. Zucht, alsof het leven zo al niet ingewikkeld genoeg is! Maar het werd nog erger, hoor! Sta ik daar ineens oog in oog met één of ander enorm beest met veren, wel drie keer zo groot als ik ben, dat ook nog eens heel lelijk iets van "Gak gak" naar me roept en dan zegt het vrouwtje ook nog eens doodleuk "Kijk Gup, die moet jij later misschien nog wel eens gaan apporteren!" Ja doei, ik ben weg, hoor! Dat moet toch niet gekker worden! Gelukkig vond vrouwtje het zo wel weer welletjes voor vandaag, maar toen we even lekker op een bankje gingen zitten uitrusten, kwam er toch nog even één of ander pluizig beest boven op de tafel zitten, maar ik had natuurlijk goed in mijn oortjes (nou ja oorTJES....!) geknoopt dat ik al die beesten maar beter kon negeren, zoals zij dat noemen, dus dat was eigenlijk best wel heel relaxed. Vooral omdat dat poezenbeest mij dus gewoon ook straal links liet liggen. Ach, en dat soort poezenbeesten had ik immers ook bij onze "ome Ron" al gezien, dus dat vond ik eigenlijk al best heel normaal.  Maar nu ben ik wel heel erg blij dat ik weer lekker thuis ben, hoor! En weten jullie dat ik nu ook echt een soort papa heb gevonden? Mijn echte papa heb ik natuurlijk nog nooit ontmoet, maar ik heb nu dus wel een hele lieve pleegvader gevonden! Hij is zo ontzettend groot, dat ik gewoon onder zijn buik kan gaan zitten als ik ergens bang voor ben, en hij is heel erg lief en vindt heel veel van mij nog goed. Maar soms kan hij wel heel erg boos worden, hoor, maar dan ben ik ook echt aan het proberen hoe ver ik kan gaan. In ieder geval is het heerlijk om lekker tegen hem aan te gaan liggen slapen. Kijk maar: Zucht, dat socialiseren is echt dodelijk vermoeiend, hoor! |
|
|
Post geplaatst op Thursday, June 02, 2011 7:20 PM
Amigo is lekker op dreef met de jachttraining (en ik mag ook meedoen.... ). Helaas is het binnenkort examen en ligt de boel dan even stil tot ergens in september, hoewel onze trainer ons heeft beloofd tussendoor ook nog weleens wat leuks met de honden te gaan doen met degenen die dan niet toevallig op vakantie zijn.
Maar in augustus gaan Amigo en ik aan de slag met een workshop "zweetwerk" (nazoek van gewond / aangeschoten wild) en wie weet vinden we het wel zo leuk, dat we er een volledige cursus aan vast knopen. Nazoek is vanzelfsprekend heel belangrijk tijdens de jacht, want het wild wat gewond op de vlucht is gegaan en niet door de apporterende honden gevonden wordt, moet zo snel mogelijk binnen gebracht en alsnog uit zijn lijden verlost worden. Ook worden honden die hier goed in opgeleid zijn ingezet wanneer er een melding komt van een dier dat ergens aangereden is en op de loop is gegaan.
Dit alles, in combinatie met de grootste uitdaging.... onze watervrezende Amigo leren zwemmen..... zorgt ervoor dat we de komende zomermaanden toch nog genoeg te doen hebben! |
|
|
|
|
