|
|
Belevenissen met mijn honden
|
Post geplaatst op Tuesday, November 08, 2011 1:41 PM
Tijdens de eerste module van mijn opleiding tot Kynologisch Gedragstherapeut kwamen alle gangbare gedragssystemen van de hond natuurlijk uitgebreid aan de orde. Eén daarvan was het spel gedrag, eigenlijk meteen één van de leukste gedragssystemen om eens wat beter onder de loep te nemen. Want wat is er nou mooier om te zien dan een stel honden die echt spelen, puur om het spelen zelf, met alle grappige, clowneske en uitbundige bewegingen die daar zo bijhoren. Want wat kenmerkt spel gedrag bij de hond? Ten eerste worden alle gedragingen tijdens het spel behoorlijk overdreven ten tonele gevoerd. Wil je bijvoorbeeld je spel partner over halen om achter je aan te gaan rennen, dan ren je niet zomaar weg, nee, dat gaat vergezeld van rare, uitbundige, vrolijke bokkensprongen. Verder heb je natuurlijk de overbekende spelboog, waarbij de hond door de voorpoten zakt en z'n kontje zo koddig omhoog laat steken. Vaak wordt er dan ook nog een beetje van links naar rechts heen en weer gesprongen waarbij er een echte "gekke bek" wordt getrokken. En dat is dan weer meteen een volgend kenmerk van spel gedrag; de "playface". En dat moet je eigenlijk gewoon een keer gezien hebben, want hoe je dat nou moet omschrijven.... Bij onze Goldens vroeger was dat door hun lichtgekleurde snoeten en donkere pigment ontzettend goed te zien. Wij omschreven dat toen al als een "big smile", echt een ontzettend blije, vrolijke snoet. Andere kenmerken van spel gedrag zijn de rol wisselingen; de ene keer achtervolgt de ene hond, de andere keer de andere. Of hond nummer één ligt op zijn rug en wordt door de ander speels in zijn poten en nek gebeten en even later is het precies andersom. Sowieso is het bij sommige honden een geliefd spelletje om samen op de grond te liggen en speels en "nep" in elkaars poten, wangen, oren nek, etc. te bijten, waarbij je dàn eens op je zij en dàn eens op je rug draait. Helaas heb ik bovenbeschreven spel gedrag bij mijn eigen Poedels eigenlijk zelden of nooit kunnen observeren. Sita en Amigo leefden weliswaar prima samen, maar nooit liet Sita de teugels ook maar iets vieren en ze greep elke gelegenheid aan om Amigo stevig "op zijn nummer" te zetten. Gespeeld werd er dan ook nooit, wel volop gekibbeld om stokjes, balletjes en simpelweg gewoon ook om de macht, waarbij Amigo door Sita stevig in de nek werd gepakt. Amigo leek hier nooit echt van onder de indruk, haalde bij wijze van spreken gewoon zijn schouders op en ging vervolgens zijn eigen gang. Dus wilde ik spel gedrag observeren, moest ik mijn heil ergens anders zoeken, waarbij ik dan de meeste kans maakte wanneer ik een stel Labradors bij elkaar kon aantreffen. Want op de één of andere manier staan Labrador Retrievers bekend om hun altijd enthousiaste "zullen we lekker samen spelen"-mentaliteit, een mentaliteit die helaas bij veel andere honden niet altijd in even goede aarde valt. Want veel honden verliezen tijdens het opgroeien tot de volwassenheid simpelweg de interesse in het spelen en houden zich alleen nog maar met serieuzere zaken bezig. En zo ook mijn Amigo. Amigo had altijd een enorme interesse in andere honden, maar het allerlaatste wat hij daarbij in gedachten had was wel om een potje te gaan lopen spelen. Nee, het ging er vooral om om te laten zien hoe ontzettend macho je wel niet bent als zevenenzestig centimeter grote Poedelman. Tja, en aantrekkelijke teefjes.... die waren zeker niet om mee te spelen, nee, daar ging je likkebaardend omheen lopen paraderen, oortjes likken en wie weet zelfs een klein beklimminkje aan wagen. Om dan vervolgens afgesnauwd te worden, want tja, hoeveel loopse teefjes kom je nou helemaal tegen, die dan ook nog eens precies op het juiste moment je pad kruisen? Precies, niks, noppes nada natuurlijk! Maar toen zijn er twee dingen gebeurd in het leventje van onze anti-speel-Amigo; de eerste gebeurtenis is er één waar hij zelf liever niet over praat, maar die wel van invloed is geweest op zijn machogedrag, en dat was een ingreep bij de dierenarts waarbij op deskundige wijze een tweetal belangrijke onderdelen zijn verwijderd, waardoor meneer een stuk minder macho-achtig is geworden. Omdat dit voor Amigo wat al te confronterend is, zal ik hier verder maar niet over uitweiden. De tweede gebeurtenis is dat onze Gup, u weet wel die kleine dondersteen van een Engelse Cockerspaniël, in ons leven is gekomen. Een klein, parmantig mannetje, dat maar één missie heeft in zijn leventje hier op aarde en dat is: ZOVEEL MOGELIJK LOL TRAPPEN!!! Zoveel leeghoofdigheid in één klein hondje hebben we hier nog nooit meegemaakt! Voor Gup is het leven alleen maar dikke pret. Gaat er ergens een deur open dan is dat vast omdat erachter iets waanzinnig leuks te beleven valt. Gaat die deur niet open, dan probeer je er gewoon met je kop doorheen te rammen, want je wilt natuurlijk niets missen, en waar een wil is is immers een weg, toch?! Pakt vrouwtje de trimkoffer, dan zijn de Poedels op slag onzichtbaar, maar Gup, ha Gup probeert zelf alvast op de trimtafel te springen want alles, ja echt alles is leuk in zijn leventje, dus ook kammen, borstelen, plukken en oortjes cleanen! De dierenarts??? Geweldig, "mag ik als eerste naar binnen?"! Nou ja, u zult er inmiddels dan ook niet raar van opkijken wanneer ik u vertel dat Gup dus echt zo'n hondje is dat "speelt om te spelen". Afgezien nog van alle andere leuke dingen die er buiten allemaal te beleven vallen, zoals in de poep rollen, door de blaadjes rennen, in de modder badderen en je dwars door de dichtste struiken heen proberen te wurmen (je bent immers een spaniël of niet), is spelen gewoon het aller leukste wat er is! En laat onze, inmiddels alweer zes jaar oude Amigo nou toch ineens door Gup helemaal de smaak van het spelen te pakken hebben gekregen?! Je weet niet wat je ziet! Die enorme grote Poedel met z'n slungelige lijf en dito poten, die daar tekeer gaat als een jonge jachthond en de gekste bokkensprongen maakt, terwijl hij om beurten Gup achterna galoppeert en even later zich weer al huppelend als een jong hertje door Gup laat achtervolgen, gewoon prachtig om te zien! Tja, en voor het eerst heb ik dan ook bij mijn eigen Amigo een echte "playface" kunnen waarnemen. Echt ongelofelijk grappig om te zien. En ik beloof u hierbij plechtig dat ik binnenkort het bewijs zal overleggen in de vorm van een video-opname van deze twee spelende enthousiastelingen! |
|
|
Post geplaatst op Sunday, August 07, 2011 10:12 PM
Vanochtend eerst Tweety bij oma gebracht, vervolgens Gup bij zijn grote vriend Silas (en bijbehorende baasjes) afgeleverd en toen met Amigo naar Bergen op Zoom getogen om aldaar, bij "Jachttraining De Breuk" de workshop zweetwerk te gaan volgen. Natuurlijk kom je daar dan toch weer wat schoorvoetend binnen met je Poedel, zo tussen de "stoere jachthondenmannen", en elke keer weer blijkt mijn angst, dat men toch een beetje lacherig zal gaan doen over "dat mens met die Poedel", totaal ongegrond. In tegendeel; overal waar ik kom blijkt men het juist wel te waarderen dat er iemand de moeite neemt om de kwaliteiten van de Poedel als jachthond weer naar boven te (proberen!) halen en vindt men het geweldig dat de Poedel nu eens op een andere manier dan als opgedoft showhondje gepresenteerd wordt. Afijn, de ochtend bestond uit een stukje theorie over wat zweetwerk precies inhoudt, hoe e.e.a. in zijn werk gaat en wat er allemaal bij komt kijken. Vervolgens mochten de honden buiten gaan kennismaken met een reeën- en een hertenvel, om eens te kijken hoe ze daarop zouden reageren en of ze er überhaupt belangstelling voor zouden tonen. Alle honden vonden dit reuze interessant, maar de één stapte er onbevangen op af en weer een ander vond het toch allemaal maar een beetje eng en had wat meer aanmoediging nodig. Amigo zat er een beetje tussen in. Ging er wel naar toe, snuffelde eraan en vroeg toen aan mij wat 'ie daar nou mee aan moest. Tja, dat wist ik eigenlijk verder ook niet, dus ik moest hem het antwoord helaas nog even schuldig blijven.... Daarna kregen we uitleg over allerlei "zweetwerkatributen", van markeerlint tot zweethalsbanden en van lijnen tot kleding, schoeisel, etc. Inmiddels stortte de regen met bakken uit de hemel maar wij stonden redelijk droog onder een boom en de instructeur onder een afdakje, alleen de tafel met zweetwerkbenodigdheden regende helemaal nat. Maar dat mocht de pret niet drukken (en ik hoefde die laarzen toch niet aan....). Na de lunch vertrokken we dan naar een veld waar de instructeurs die ochtend diverse zweetsporen hadden uitgezet, voor iedere hond een ander spoor. Amigo en ik mochten de spits afbijten. Een meter of tien van de aanschotplaats vandaan kreeg meneer een zweethalsband met bijbehorende lijn aan, ten teken dat nu het serieuze werk zou gaan beginnen, en toen moest hij daar keurig blijven zitten terwijl de instructeur en ik heel gewichtig gingen staan doen bij de zogenaamde aanschotplaats, om het allemaal zo echt mogelijk te laten lijken. We keken naar sporen, haren, zochten naar stukjes bot of inwendige organen ( je moet een sterke maag hebben...) en, last but not least, zweet (bloed), maar dat laatste was natuurlijk allang niet meer te zien met die enorme hoosbui die er overheen was gegaan. Tja, en toen mocht Amigo zijn kunsten gaan vertonen. In eerste instantie had hij best belangstelling voor datgene wat wij zo uitgebreid hadden staan bewonderen, maar hem op het spoor krijgen en houden koste erg veel moeite. Hij begreep er eigenlijk niet zoveel van en om de paar stappen keek hij me vragend aan en moest hij weer even geholpen worden. Maar uiteindelijk kwamen we dan toch bij de bokkenpoot uit en ohw, wat vond hij dat een geweldig leuk ding! Hij mocht er even goed aan ruiken, even vastpakken en natuurlijk werd hij ook op andere manieren uitbundig beloond voor zijn geweldige (nou ja, niet dus, maar weet hij veel!) prestatie! Daarna was hij overigens niet meer bij "de man met de bokkenpoot" weg te slaan! De Griffon Korthals, die al de nodige ervaring had met sleepsporen, en de Jack Russel, waarmee al getraind wordt op de vos, deden het echt geweldig! De Bayrischer Gebirgschweisshund echter, die dus echt een superneus moet hebben, had er ook wat meer moeite mee en bleef ook maar aan zijn baas vragen wat nou eigenlijk de bedoeling was èn de Duitse Jachtterriër begreep het hele spelletje wel, maar had niet zoveel op met reeën en vroeg zich continu af waar nou toch die geweldige zwijnen zaten, waar hij nou eenmaal gewend was om op te jagen. Amigo is dus duidelijk geen hond die van nature een zweetspoor gaat lopen volgen, maar ik hoop natuurlijk dat hij door de ervaringen van vandaag èn het uiteindelijk vinden van de bokkenpoot, toch een soort van "aha-moment" heeft gehad en misschien een volgende keer wat beter door zal hebben wat de bedoeling is. In ieder geval hebben we een "herkansing" aangeboden gekregen. Binnenkort gaan we nog een keer apart met Amigo aan de slag om te kijken of het kwartje dan misschien alsnog een keer gaat vallen. In ieder geval hebben we een ontzettend leuke dag gehad, leuke nieuwe mensen (en honden.... oh, wat zijn die Vizla's leuk!!!) ontmoet en heel veel geleerd. En niet in de laatste plaats heb ik genoten van mijn fantastische hond, die zo ontzettend graag met me wil samenwerken en zo geweldig op mij gericht is en alles wat we doen, ook al is het soms met vallen en opstaan, allemaal even leuk blijft vinden. |
|
|
Post geplaatst op Sunday, July 17, 2011 12:24 PM
Er was eens een klein, dapper Cockerpupje, Rood-Gupje genaamd. Dit omdat hij altijd een klein, rood tasje met koekjes bij zich droeg. Dat ging hij dan naar zijn arme, zieke grootmoeder brengen, die aan de andere kant van het Ritthemse bos woonde. Meestal werd hij daarbij vergezeld door zijn grote trouwe vriend Amigo. Maar op een kwade dag in juli moest Rood-Gupje helemaal alleen op pad. Amigo was namelijk gewond aan zijn voetjes en kon hem onmogelijk vergezellen. Maar, zoals ik al zei, was Rood-Gupje een heel dapper pupje, dus stelde hij zijn grote vriend gerust en beloofde hem netjes op de paadjes te blijven en geen domme dingen te doen. En zo ging Rood-Gupje op pad. Maar helaas... in het bos woonde een grote boze wolf, die dol was op kleine, lekkere, sappige pupjes en al gauw was hij Rood-Gupje op het spoor. "Hmmm, ik ruik hier een lekker pupje...." Helaas was Rood-Gupje ook wel een erg eigenwijs pupje en toen hij dan ook een heel verleidelijke modderpoel zag, kon hij het toch niet laten en besloot stiekum heel eventjes het pad te verlaten en even een lekker modderbadje te nemen.  Oei, maar dat had hij beter niet kunnen doen! Daar kwam de grote boze wolf al tevoorschijn en zette de achtervolging in! En weet je wat er toen gebeurde??? HELEMAAL NIETS!!! HAHA! Want natuurlijk was het helemaal geen grote boze wolf! Het was een ontzettend lieve, vriendelijke Oudduitse Herdershond, die weliswaar dol was op pupjes, maar niet om op te eten, nee, juist om leuk mee te spelen! En zo gingen zij samen verder, op zoek naar Rood-Gupje's lieve grootmoeder, die zich inmiddels alweer veel beter voelde. En weet je wat het mooiste was? Rood-Gupje had er weer een vriend voor het leven bij, die zelfs bereid was voortaan op Rood-Gupje te passen als Amigo een keer wat anders te doen had! En zo leefden zij allemaal nog lang en gelukkig......! Met dank aan mijn collega Addy en haar fantastische hond, Silas, die binnenkort een dagje op Gup gaan passen, wanneer ik met Amigo aan het "zweetwerken" ben! |
|
|
Post geplaatst op Wednesday, June 15, 2011 4:27 PM
 Hoi, ik ben Gup... Gup de pup om precies te zijn (anders denken jullie nog dat ik één of andere vis ben...)! Ik heb al het één en ander meegemaakt, hoor, in mijn leventje. Eerst woonde ik natuurlijk bij mijn mams en broertjes en zusjes. Daarna kwam mijn vrouwtje mij ophalen, samen met iemand die zij oma noemden. Wat bleek? Ging ik dus bij die oma wonen! Maar toen kwam zij erachter dat ik niet dat lieve schattige puppy was wat zij verwacht had, maar dat ik natuurlijk de boel stevig op z'n kop zette. En dat was voor oma toch een beetje teveel van 't goeie, zeiden ze..... Nou ja, en zo ben ik dus toch nog bij die gekke poedelmensen terecht gekomen. Maar weet je wat ik nu weer gehoord heb? ZE VINDEN ME HIER ASOCIAAL!!! Nah, ja, niet dat ze dat met zoveel woorden zeggen, hoor, maar ze slepen me bijna elke dag mee naar allerlei gekke dingen en drukke plekken enzo en dan zeggen ze dat dat is voor mijn "socialisatie"! Ja hallo! Wat een flauwe kul! Alsof zij zo goed gesocialiseerd zijn! Moet je eens kijken waar zij allemaal wel niet bang voor zijn! Ze durven niet eens zomaar van de ene kant van de straat naar de andere te lopen, ha! Gaan ze eerst staan kijken of er geen auto aan komt! Bangeriken! En dan moet je ze eens horen als er een spin in de kamer rondloopt, tssss.... Flauw, hoor!  Afijn, vandaag gingen we dus naar een plek met heel veel verschillende rare dieren. Moet je kijken! Nou had ik meer het idee dat die gekke beesten zelf nog moesten gaan socialiseren, maar nee, het ging het vrouwtje dus echt om mij! Dus ik dacht "nou, dan doe ik dat hek wel open zodat ik er lekker achteraan kan gaan lopen socialiseren" Maar nee, dat was dus ook weer niet de bedoeling. Blijkbaar moet ik gewoon leren al die beesten te negeren. Ja, hallo! Nemen ze me mee naar zo'n plek om me te leren er verder niet op te letten, wat een onzin! En als ze nou mijn grote krullerige vrienden ook mee zouden nemen, kon ik kijken hoe zij het allemaal deden, maar nee, vrouwtje vindt ook nog eens dat ik op eigen beentjes moet leren staan. Zucht, alsof het leven zo al niet ingewikkeld genoeg is! Maar het werd nog erger, hoor! Sta ik daar ineens oog in oog met één of ander enorm beest met veren, wel drie keer zo groot als ik ben, dat ook nog eens heel lelijk iets van "Gak gak" naar me roept en dan zegt het vrouwtje ook nog eens doodleuk "Kijk Gup, die moet jij later misschien nog wel eens gaan apporteren!" Ja doei, ik ben weg, hoor! Dat moet toch niet gekker worden! Gelukkig vond vrouwtje het zo wel weer welletjes voor vandaag, maar toen we even lekker op een bankje gingen zitten uitrusten, kwam er toch nog even één of ander pluizig beest boven op de tafel zitten, maar ik had natuurlijk goed in mijn oortjes (nou ja oorTJES....!) geknoopt dat ik al die beesten maar beter kon negeren, zoals zij dat noemen, dus dat was eigenlijk best wel heel relaxed. Vooral omdat dat poezenbeest mij dus gewoon ook straal links liet liggen. Ach, en dat soort poezenbeesten had ik immers ook bij onze "ome Ron" al gezien, dus dat vond ik eigenlijk al best heel normaal.  Maar nu ben ik wel heel erg blij dat ik weer lekker thuis ben, hoor! En weten jullie dat ik nu ook echt een soort papa heb gevonden? Mijn echte papa heb ik natuurlijk nog nooit ontmoet, maar ik heb nu dus wel een hele lieve pleegvader gevonden! Hij is zo ontzettend groot, dat ik gewoon onder zijn buik kan gaan zitten als ik ergens bang voor ben, en hij is heel erg lief en vindt heel veel van mij nog goed. Maar soms kan hij wel heel erg boos worden, hoor, maar dan ben ik ook echt aan het proberen hoe ver ik kan gaan. In ieder geval is het heerlijk om lekker tegen hem aan te gaan liggen slapen. Kijk maar: Zucht, dat socialiseren is echt dodelijk vermoeiend, hoor! |
|
|
Post geplaatst op Thursday, June 02, 2011 7:20 PM
Amigo is lekker op dreef met de jachttraining (en ik mag ook meedoen.... ). Helaas is het binnenkort examen en ligt de boel dan even stil tot ergens in september, hoewel onze trainer ons heeft beloofd tussendoor ook nog weleens wat leuks met de honden te gaan doen met degenen die dan niet toevallig op vakantie zijn.
Maar in augustus gaan Amigo en ik aan de slag met een workshop "zweetwerk" (nazoek van gewond / aangeschoten wild) en wie weet vinden we het wel zo leuk, dat we er een volledige cursus aan vast knopen. Nazoek is vanzelfsprekend heel belangrijk tijdens de jacht, want het wild wat gewond op de vlucht is gegaan en niet door de apporterende honden gevonden wordt, moet zo snel mogelijk binnen gebracht en alsnog uit zijn lijden verlost worden. Ook worden honden die hier goed in opgeleid zijn ingezet wanneer er een melding komt van een dier dat ergens aangereden is en op de loop is gegaan.
Dit alles, in combinatie met de grootste uitdaging.... onze watervrezende Amigo leren zwemmen..... zorgt ervoor dat we de komende zomermaanden toch nog genoeg te doen hebben! |
|
|
Post geplaatst op Saturday, May 21, 2011 10:11 PM
Zoals u waarschijnlijk al begrepen heeft, hebben wij hier nu regelmatig een kleine, ondeugende Engelse Cockerpup over de vloer. Nou vinden Zoë en ik dat natuurlijk helemaal geweldig, maar helaas denken onze viervoeters daar toch een beetje anders over. Vooral Tweety baalt als een stekker zodra puppemans hier een voet over de drempel zet. "Daar gaat m'n rust", zie je haar denken. Toch valt het allemaal best wel mee, want puppemans laat zich prima negeren door onze ouwe troela en begrijpt al gauw dat hij haar gewoon met rust moet laten. Maar ach, Tweety verstaat nou eenmaal ontzettend goed de kunst van het dramatiseren.... Amigo, onze altijd onverstoorbaar kalme reus, vindt het allemaal wel best en leidt stilletjes en onopvallend allerlei puppygedrag rustig in goede banen. Valt de pup Tweety een keer lastig, gaat hij er gewoon tussen in staan en klaar is Kees. Schrikt de pup van een blaffende buurhond, mag hij onder Amigo's buik gaan zitten om even bij te komen en voor de rest houdt hij de pup onopvallend in de gaten zodat hij geen stommiteiten zal begaan. "Heey, ukkie, daar ga je toch niet van eten, hè?!"  En natuurlijk mag puppemans best met Amigo's speelgoed spelen...... "Je doet maar, hoor pup, ik doe gewoon net of het me niets interesseert." Maar er zijn natuurlijk grenzen: "Heey, jij daar....." .....heey, da's van mij, hoor!" "Ziezo!" "Zeg, vrouwtje, wanneer gaat die kleuter nou weer naar huis?" |
|
|
Post geplaatst op Thursday, May 19, 2011 11:34 AM
Zoals u inmiddels wel begrepen heeft is de Poedel van oudsher gebruikt als retriever. Voor de jacht op waterwild om precies te zijn. Ik weet het, ik val in herhaling, sorry daarvoor. Maar waar ik met mijn verhaaltje naar toe wil is het fenomeen "voorstaan", een specialisatie van een bepaalde jachthonden afdeling, namelijk die van de "staande honden". Het grappige van dit soort kynologische termen (staande honden, lange honden, lopende honden) is natuurlijk dat je je als leek afvraagt waar dat soort termen op slaan, immers iedere gezonde hond kan toch staan en lopen, tja en een lange hond, daarbij zal menig lezer al gauw een plaatje van een teckel op zijn netvlies krijgen. Natuurlijk weet u al lang dat we het, in het geval van de "lopende hond" over een in een meute jagende hond hebben en een "lange hond", dat is natuurlijk gewoon een windhond. Overigens krijgen mijn honden het woord windhond weleens als scheldwoord naar zich toe geslingerd, maar in dat geval wordt er weer een heel andere betekenis aan toegeschreven. Maar dat even terzijde. Afijn, een "staande" of "voorstaande" hond laat gedrag zien, dat zijn oorsprong vindt in het verre verleden, toen onze honden nog wolfjes waren en nog niet in het gelukkige bezit van een baas, die twee keer per dag trouw hun bakje met droge brokken kwam vullen. Het beestje moest nog zelf in zijn levensonderhoud voorzien en daarvoor had hij een compleet arsenaal aan gedragingen tot zijn beschikking, om even met dure ethologische termen te gooien, uit het "voedselverwervingsgedragssysteem". Dat voedselverwervingsgedragssysteem omvat allerlei gedragingen, zoals zoekgedrag, prooivanggedrag, etc. Een onderdeel van dat zoekgedrag is het gedrag waarbij de hond / wolf de geur van de prooi opgevangen en vervolgens gelokaliseerd heeft, en langzaam sluipend, voetje voor voetje onopgemerkt dichterbij probeert te komen. Daarbij blijft hij dàn weer even stilstaan, dàn sluipt hij weer verder. Wat hebben wij, mensen nu in het verleden gedaan met onze "huishondwolfjes"?! Natuurlijk vonden wij het wel heel makkelijk dat wij niet meer zelf op zoek hoefden naar prooi, maar daar onze trouwe viervoeters voor in konden zetten. Maar omdat ook toen niets menselijks ons vreemd was, wilden we natuurlijk wel graag zelf met de eer gaan strijken en dus zijn we (bewust of onbewust, hoogstwaarschijnlijk was het meer geluk dan wijsheid.....) gaan selecteren op hondjes die weliswaar de prooi voor ons opspoorden, maar vervolgens geen poot meer verzetten en de baas het klusje verder lieten klaren. Dit voorstaan noemt met in de ethologie een intentiebeweging; de hond zet een bepaald gedrag in (heeft dus de intentie om iets te gaan doen), maar maakt het als het ware niet verder af en blijft ergens "steken". En zo ongeveer is waarschijnlijk de voorstaande hond ontstaan. Misschien is het leuker om het fenomeen "voorstaan" even met eigen ogen te aanschouwen, vandaar hier even een filmpje ter verduidelijking: Mocht je problemen hebben met het schieten van het ultieme scharrelvlees, dan kun je het filmpje het beste laten stoppen bij ongeveer 2.45 min..... Mooi om te zien toch?! Oké, het voorstaan is dus een eigenschap die van nature aanwezig hoort te zijn in de staande hond en hooguit wat verder "geshaped" moet worden tijdens de training van de pup, zodat hond en voorjager goed op elkaar ingespeeld raken. Om terug te komen op de Poedel; de Poedel is dus van nature geen staande hond, hoewel je in principe bij elk hondenras best een moment van voorstaan tegen kunt komen. En, nee, wanneer uw Poedel, net als de mijne overigens, met tegenzin tijdens een regenbui wordt uitgelaten en vervolgens met een chagrijnige kop met opgeheven pootje op dat vieze natte gras om zich heen staat te kijken met een blik van "Dit wil ik niet", is dat helaas geen voorstaan.... Recentelijk heb ik echter ontdekt dat ook de Poedel in staat is om een zekere mate van voorstaan aan te leren. Ja en u raadt het al.... het gaat hierbij natuurlijk weer om mijn zeer bijzondere Poedel, Amigo. Tijdens Amigo's socialisatie bij zijn vorige eigenares is niet alles even vlekkeloos verlopen. Dat was helaas ook het geval waar het de kennismaking met katten betrof. Ongelukkigerwijs was daar blijkbaar de verkeerde kat voor uitgekozen, want deze kennismaking eindigde met een venijnige, met een hoop geblaas en gegrom gepaard gaande mep op een gevoelige hondenneus, en een moord-en-brand schreeuwende Poedelpup. Sindsdien heeft niets Amigo's mening over katten meer kunnen veranderen en werd hij een fervent kattenhater, die menig harig snoezepoesje de stuipen op het lijf heeft gejaagd door er als een speer achteraan te gaan. Onlangs echter waren de rollen plots (weer) omgedraaid, toen de kat van onze buren ineens achter Amigo opdook in onze bijkeuken en beide dieren zo van elkaar schrokken dat de kat bovenop Amigo's rug sprong en al zijn nagels (wederom) in Amigo's gevoelige neus plantte, waarbij Amigo gillend en jankend met de kat nog op zijn rug de tuin in vluchtte alwaar het poezen beest dan eindelijk losliet en een veilig heenkomen zocht. Sindsdien heeft Amigo zeer gemengde gevoelens ten opzichte van katten. Gewoontegetrouw wil hij het liefst de achtervolging inzetten, maar zijn recente ervaringen met de klauwen van onze buur kat houden hem nu tegen. En voila.... wat zien we daar? Ja hoor, een heuse voorstaande Poedel! Neus, kop en blik strak naar voren, op de kat gericht, één van de poten opgetild en compleet bevroren, geen beweging meer in te krijgen. Maar ja, nu zit ik met het volgende probleem. Wil ik van Amigo een echte voorstaande jachthond maken, zit er dus niks anders op en zullen we een fazant, haas, konijn of wat dan ook bereid moeten zien te vinden om op Amigo's rug te springen. Ach, misschien moet hij toch maar gewoon een retriever blijven..... |
|
|
Post geplaatst op Monday, May 16, 2011 1:16 PM
Ooit weleens geprobeerd een acht weken oude pup te fotograferen? Nou, ik dus wel...... Kijk maar: Nee hè.... te laat! Hè?! Hier zat 'ie toch net??? Heey, hier blijven!!!
Jawoor..... loopt er net weer zo'n ouwe tuttebel door m'n beeld! Bijna!!! Jaaa, hebbes!!! |
|
|
Post geplaatst op Tuesday, May 10, 2011 7:39 AM
Ook dit jaar heb ik me weer door dochterlief over laten halen om de avondvierdaagse te gaan lopen. Begrijp me niet verkeerd.... natuurlijk ben ik dol op wandelen, ik heb immers honden die veel beweging nodig hebben en ook ik geniet met volle teugen van de dagelijkse lange wandeling, daarbij heerlijk met de handen in de zakken doorstappend, verstand op nul en blik op oneindig, weer en wind trotserend en genietend van het buitenzijn en het gezellig op pad zijn met de honden. Echter, het in een enorme mensenmassa in een lange sliert door de bebouwde kom van Vlissingen lopen zeulen, al dan niet in het gezelschap van één van onze honden die zich ook continu loopt af te vragen wanneer het leuke losloopgedeelte van deze wandeling nou eindelijk eens komen gaat (niet dus..) kan mij nu eenmaal een stuk minder bekoren. Maar goed, als moeder zijnde wil je niets liever dan je kind gelukkig zien en dus liepen we vandaag weer keurig in het gareel de vijf verplichte kilometertjes, daarbij onze trouwe viervoeter Amigo op sleeptouw nemend. Overigens moet gezegd worden dat dochterlief waarschijnlijk toch wel de tien kilometertjes moet hebben afgelegd gezien het feit dat zij het erg druk had met heen en weer rennen. Want in de voorhoede liepen haar vrienden Dyllan en Jordan, terwijl mams zich met de rugzak met versnaperingen weer een heel stuk verderop in de stoet bevond. Het team "Zoë en Amigo" Aangezien dit soort inspanningen voor ouwe Tweety een beetje teveel van het goede zijn, en zij op haar oude dag in wat drukkere mensenmassa's (lees meer dan pakweg drie personen), aardig de kluts kwijt kan raken en onze hondenbuggy nu bovendien even door oma in gebruik is voor haar Cockerpup, besloten we haar een groter plezier te doen door haar gewoon maar even lekker thuis te laten. Alleen.... madammetje is het alleen zijn, zonder andere hond(en) om haar heen natuurlijk helemaal niet meer gewend. Bovendien had zij ook nog eens een stuiterende enthousiaste Amigo zien vertrekken, en ook het overdreven rustig uitgevoerde, overbekende "afscheidsritueel", had haar blijkbaar niet kunnen kalmeren, want thuisgekomen troffen wij een Tweety aan die bovenop de hoektafel uit het raam stond te gluren en daarbij mijn schattige verzameling één-persoons-theekannetjes alle kanten uit had lopen schoppen. Tja, wanneer je als Dwergpoedeltje "in de leer" bent geweest bij een stel Galgo's..... krijg je dat! Wat Amigo betreft.... wat een ongelofelijk stabiele en onverstoorbare reus is het toch! Zoveel drukte, zoveel kinderhandjes die willen aaien, en tot overmaat van ramp een tunnel waar je onderdoor moet, waar echt iedereen oorverdovend gaat lopen gillen, Amigo blijft er totaal onverstoorbaar onder en al die friemelende kinderhandjes, hij laat het allemaal lief en geduldig over zich heenkomen. Hij lijkt zelfs wel te genieten van al die aandacht en vindt het allemaal even gezellig. Maar morgen gaan we weer lekker op pad in bos, duin of strand en mogen de honden lekker los. En 's avonds zien we wel verder..... òf beide honden thuis, òf Amigo mee en oppas voor Tweety regelen. Of, nog beter..... oppas mee en mams lekker op de bank! Nee, dat zit er niet in........ |
|
|
Post geplaatst op Tuesday, May 10, 2011 7:38 AM
Lange tijd heb ik gedacht dat mijn dochter "het" niet had met honden. Waar ik als kind elk hondje dat ik op straat tegen kwam het liefst helemaal suf geknuffeld zou hebben, de eigenaar van de dierenwinkel tot wanhoop dreef door elke dag in de pauze bij de riempjes, bakjes, borsteltjes en ander spul rond te hangen en de buren aan hun kop zeurde of ik hun hondje uit mocht laten (bij mijn ouders had ik het al opgegeven...), negeerde mijn dochter onze honden, tot ongeveer een jaartje geleden, totaal. Al zat één van de honden pal voor haar, met zijn allerliefste blik in de ogen, te smeken om een beetje aandacht, dochterlief zag het niet eens en ging verder met haar eigen ding. De honden op hun beurt, zagen dit gedrag waarschijnlijk als de ultieme uiting van absolute dominantie en gedroegen zich geweldig en respectvol ten opzichte van dochterlief, dus eigenlijk deed ze het allemaal zo gek nog niet in de ogen van onze viervoeters. Inmiddels is echter ook bij Zoë de knop helemaal om. Of het nu komt door het overlijden van twee van onze hondjes, respectievelijk zo'n één en zo'n twee jaar geleden, of doordat onze honden hun wilde haren een beetje kwijt zijn, of wat dan ook, dochterlief vindt honden nu helemaal geweldig. Geregeld loopt mevrouw nu zo trots als een pauw met onze Amigo keurig netjes volgend over straat te paraderen, of probeert zelfs onze ouwe Tweety hier en daar een leuk kunstje te leren. Tweety op haar beurt vindt dat allemaal geweldig, ook al is ze stokdoof en hoort de door mijn dochter verzonnen commando's niet eens, zo'n heerlijk stukje kaas als beloning, daar doet ze graag wat moeite voor! Alleen een echte "hondenknuffelaar" zal mijn dochter nooit worden, want dan kan er ineens zo maar snot of kwijl aan je handen zitten..... maar lekker bezig zijn met je hond, behendigheid, kunstjes leren, etc, daar loopt mijn dochter nu helemaal warm voor! Vanzelfsprekend volgde al gauw de vraag: "Mama, mag ik een eigen hondje?", en eerlijk gezegd maakte mams hart toch een klein sprongetje. Want wat mist een kind toch ontzettend veel wanneer het nooit de vriendschap van een (eigen) hondje kan ervaren! Maar ja, als het kind zelf niet wil..... Maar goed, mijn dochter was "om", alleen had mams nu weer zo haar bedenkingen. Want een kind van negen kan natuurlijk nog lang niet zelf de zorg voor een hondje op zich nemen. Bovendien is het nog maar de vraag of de hond haar voor vol aan zal zien en of het gevolg dan niet zal zijn dat het hondje haar totaal niet ziet staan en al zijn aandacht op mij zal focussen. Want, laten we eerlijk zijn, de opvoeding zal toch echt grotendeels mijn pakkie-an zijn en natuurlijk zal ik daar dan weer veel energie in steken. Kortom, mijn antwoord was steevast: "als je een jaar of twaalf bent, zullen we eens verder kijken". Inmiddels echter, als ik mijn dochter zo bezig zie met onze honden, en de honden op hun beurt vol aanbidding naar haar op zie kijken en hun uiterste best zie doen om het haar naar de zin te maken, zie ik eigenlijk mijn aanvankelijke bezwaren als sneeuw voor de zon verdwijnen. En zo begint nu de uitgebreide zoektocht naar een leuk, passend hondje voor mijn dochter. Even ging haar hart uit naar de Bichon Frise, maar een nadere kennismaking met dit ras deed ons toch besluiten dat dit hondje, hoe leuk om te zien ook, niet de beste keus zou zijn voor de activiteiten die mijn dochter met haar hondje van plan is om te gaan doen. En na nog wat andere hondenrassen de revue te hebben laten passeren, zij we toch, hoe kan het ook anders, weer uitgekomen bij de Poedel. Natuurlijk is het dan wel weer leuk om nèt even iets anders te hebben dan je moeder, dus zou ze het liefst een zwarte of een grijze Poedel willen hebben. En de middenslag zou de ideale maat voor haar zijn. Inmiddels hebben we al een veelbelovend contact gehad met een fokster die waarschijnlijk, als alles meezit, volgend jaar een nestje zwarte middenslagen zal krijgen, het zou helemaal geweldig zijn als dat zou lukken. Intussen mag Zoë alvast een beetje meehelpen met de opvoeding van de Engelse Cockerpup van oma. Als het allemaal lukt, mag Zoë mee naar de puppycursus, als het hondje oud genoeg is mag zij oma helpen met de behendigheidstraining, en wie weet kunnen we ook alvast wat ringtraining met oma's hondje gaan doen. Kortom; zij hoeft zich in de tussentijd dat zij op haar eigen hondje moet wachten, in ieder geval niet te vervelen en kan alvast aardig wat ervaring op doen. En oma? Die hoeft in ieder geval niet zelf over het behendigheidsveld te gaan lopen rennen! "Cimble's Vanille Fudge", roepnaam: Bouschko |
|
|
|
|
