Lange tijd heb ik gedacht dat mijn dochter "het" niet had met honden. Waar ik als kind elk hondje dat ik op straat tegen kwam het liefst helemaal suf geknuffeld zou hebben, de eigenaar van de dierenwinkel tot wanhoop dreef door elke dag in de pauze bij de riempjes, bakjes, borsteltjes en ander spul rond te hangen en de buren aan hun kop zeurde of ik hun hondje uit mocht laten (bij mijn ouders had ik het al opgegeven...), negeerde mijn dochter onze honden, tot ongeveer een jaartje geleden, totaal. Al zat één van de honden pal voor haar, met zijn allerliefste blik in de ogen, te smeken om een beetje aandacht, dochterlief zag het niet eens en ging verder met haar eigen ding. De honden op hun beurt, zagen dit gedrag waarschijnlijk als de ultieme uiting van absolute dominantie en gedroegen zich geweldig en respectvol ten opzichte van dochterlief, dus eigenlijk deed ze het allemaal zo gek nog niet in de ogen van onze viervoeters. Inmiddels is echter ook bij Zoë de knop helemaal om. Of het nu komt door het overlijden van twee van onze hondjes, respectievelijk zo'n één en zo'n twee jaar geleden, of doordat onze honden hun wilde haren een beetje kwijt zijn, of wat dan ook, dochterlief vindt honden nu helemaal geweldig. Geregeld loopt mevrouw nu zo trots als een pauw met onze Amigo keurig netjes volgend over straat te paraderen, of probeert zelfs onze ouwe Tweety hier en daar een leuk kunstje te leren. Tweety op haar beurt vindt dat allemaal geweldig, ook al is ze stokdoof en hoort de door mijn dochter verzonnen commando's niet eens, zo'n heerlijk stukje kaas als beloning, daar doet ze graag wat moeite voor! Alleen een echte "hondenknuffelaar" zal mijn dochter nooit worden, want dan kan er ineens zo maar snot of kwijl aan je handen zitten..... maar lekker bezig zijn met je hond, behendigheid, kunstjes leren, etc, daar loopt mijn dochter nu helemaal warm voor! Vanzelfsprekend volgde al gauw de vraag: "Mama, mag ik een eigen hondje?", en eerlijk gezegd maakte mams hart toch een klein sprongetje. Want wat mist een kind toch ontzettend veel wanneer het nooit de vriendschap van een (eigen) hondje kan ervaren! Maar ja, als het kind zelf niet wil..... Maar goed, mijn dochter was "om", alleen had mams nu weer zo haar bedenkingen. Want een kind van negen kan natuurlijk nog lang niet zelf de zorg voor een hondje op zich nemen. Bovendien is het nog maar de vraag of de hond haar voor vol aan zal zien en of het gevolg dan niet zal zijn dat het hondje haar totaal niet ziet staan en al zijn aandacht op mij zal focussen. Want, laten we eerlijk zijn, de opvoeding zal toch echt grotendeels mijn pakkie-an zijn en natuurlijk zal ik daar dan weer veel energie in steken. Kortom, mijn antwoord was steevast: "als je een jaar of twaalf bent, zullen we eens verder kijken". Inmiddels echter, als ik mijn dochter zo bezig zie met onze honden, en de honden op hun beurt vol aanbidding naar haar op zie kijken en hun uiterste best zie doen om het haar naar de zin te maken, zie ik eigenlijk mijn aanvankelijke bezwaren als sneeuw voor de zon verdwijnen. En zo begint nu de uitgebreide zoektocht naar een leuk, passend hondje voor mijn dochter. Even ging haar hart uit naar de Bichon Frise, maar een nadere kennismaking met dit ras deed ons toch besluiten dat dit hondje, hoe leuk om te zien ook, niet de beste keus zou zijn voor de activiteiten die mijn dochter met haar hondje van plan is om te gaan doen. En na nog wat andere hondenrassen de revue te hebben laten passeren, zij we toch, hoe kan het ook anders, weer uitgekomen bij de Poedel. Natuurlijk is het dan wel weer leuk om nèt even iets anders te hebben dan je moeder, dus zou ze het liefst een zwarte of een grijze Poedel willen hebben. En de middenslag zou de ideale maat voor haar zijn. Inmiddels hebben we al een veelbelovend contact gehad met een fokster die waarschijnlijk, als alles meezit, volgend jaar een nestje zwarte middenslagen zal krijgen, het zou helemaal geweldig zijn als dat zou lukken. Intussen mag Zoë alvast een beetje meehelpen met de opvoeding van de Engelse Cockerpup van oma. Als het allemaal lukt, mag Zoë mee naar de puppycursus, als het hondje oud genoeg is mag zij oma helpen met de behendigheidstraining, en wie weet kunnen we ook alvast wat ringtraining met oma's hondje gaan doen. Kortom; zij hoeft zich in de tussentijd dat zij op haar eigen hondje moet wachten, in ieder geval niet te vervelen en kan alvast aardig wat ervaring op doen. En oma? Die hoeft in ieder geval niet zelf over het behendigheidsveld te gaan lopen rennen!  "Cimble's Vanille Fudge", roepnaam: Bouschko |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
