Ook dit jaar heb ik me weer door dochterlief over laten halen om de avondvierdaagse te gaan lopen. Begrijp me niet verkeerd.... natuurlijk ben ik dol op wandelen, ik heb immers honden die veel beweging nodig hebben en ook ik geniet met volle teugen van de dagelijkse lange wandeling, daarbij heerlijk met de handen in de zakken doorstappend, verstand op nul en blik op oneindig, weer en wind trotserend en genietend van het buitenzijn en het gezellig op pad zijn met de honden. Echter, het in een enorme mensenmassa in een lange sliert door de bebouwde kom van Vlissingen lopen zeulen, al dan niet in het gezelschap van één van onze honden die zich ook continu loopt af te vragen wanneer het leuke losloopgedeelte van deze wandeling nou eindelijk eens komen gaat (niet dus..) kan mij nu eenmaal een stuk minder bekoren. Maar goed, als moeder zijnde wil je niets liever dan je kind gelukkig zien en dus liepen we vandaag weer keurig in het gareel de vijf verplichte kilometertjes, daarbij onze trouwe viervoeter Amigo op sleeptouw nemend. Overigens moet gezegd worden dat dochterlief waarschijnlijk toch wel de tien kilometertjes moet hebben afgelegd gezien het feit dat zij het erg druk had met heen en weer rennen. Want in de voorhoede liepen haar vrienden Dyllan en Jordan, terwijl mams zich met de rugzak met versnaperingen weer een heel stuk verderop in de stoet bevond.  Het team "Zoë en Amigo" Aangezien dit soort inspanningen voor ouwe Tweety een beetje teveel van het goede zijn, en zij op haar oude dag in wat drukkere mensenmassa's (lees meer dan pakweg drie personen), aardig de kluts kwijt kan raken en onze hondenbuggy nu bovendien even door oma in gebruik is voor haar Cockerpup, besloten we haar een groter plezier te doen door haar gewoon maar even lekker thuis te laten. Alleen.... madammetje is het alleen zijn, zonder andere hond(en) om haar heen natuurlijk helemaal niet meer gewend. Bovendien had zij ook nog eens een stuiterende enthousiaste Amigo zien vertrekken, en ook het overdreven rustig uitgevoerde, overbekende "afscheidsritueel", had haar blijkbaar niet kunnen kalmeren, want thuisgekomen troffen wij een Tweety aan die bovenop de hoektafel uit het raam stond te gluren en daarbij mijn schattige verzameling één-persoons-theekannetjes alle kanten uit had lopen schoppen. Tja, wanneer je als Dwergpoedeltje "in de leer" bent geweest bij een stel Galgo's..... krijg je dat! Wat Amigo betreft.... wat een ongelofelijk stabiele en onverstoorbare reus is het toch! Zoveel drukte, zoveel kinderhandjes die willen aaien, en tot overmaat van ramp een tunnel waar je onderdoor moet, waar echt iedereen oorverdovend gaat lopen gillen, Amigo blijft er totaal onverstoorbaar onder en al die friemelende kinderhandjes, hij laat het allemaal lief en geduldig over zich heenkomen. Hij lijkt zelfs wel te genieten van al die aandacht en vindt het allemaal even gezellig. Maar morgen gaan we weer lekker op pad in bos, duin of strand en mogen de honden lekker los. En 's avonds zien we wel verder..... òf beide honden thuis, òf Amigo mee en oppas voor Tweety regelen. Of, nog beter..... oppas mee en mams lekker op de bank! Nee, dat zit er niet in........ |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
