Zoals u inmiddels wel begrepen heeft is de Poedel van oudsher gebruikt als retriever. Voor de jacht op waterwild om precies te zijn. Ik weet het, ik val in herhaling, sorry daarvoor. Maar waar ik met mijn verhaaltje naar toe wil is het fenomeen "voorstaan", een specialisatie van een bepaalde jachthonden afdeling, namelijk die van de "staande honden". Het grappige van dit soort kynologische termen (staande honden, lange honden, lopende honden) is natuurlijk dat je je als leek afvraagt waar dat soort termen op slaan, immers iedere gezonde hond kan toch staan en lopen, tja en een lange hond, daarbij zal menig lezer al gauw een plaatje van een teckel op zijn netvlies krijgen. Natuurlijk weet u al lang dat we het, in het geval van de "lopende hond" over een in een meute jagende hond hebben en een "lange hond", dat is natuurlijk gewoon een windhond. Overigens krijgen mijn honden het woord windhond weleens als scheldwoord naar zich toe geslingerd, maar in dat geval wordt er weer een heel andere betekenis aan toegeschreven. Maar dat even terzijde. Afijn, een "staande" of "voorstaande" hond laat gedrag zien, dat zijn oorsprong vindt in het verre verleden, toen onze honden nog wolfjes waren en nog niet in het gelukkige bezit van een baas, die twee keer per dag trouw hun bakje met droge brokken kwam vullen. Het beestje moest nog zelf in zijn levensonderhoud voorzien en daarvoor had hij een compleet arsenaal aan gedragingen tot zijn beschikking, om even met dure ethologische termen te gooien, uit het "voedselverwervingsgedragssysteem". Dat voedselverwervingsgedragssysteem omvat allerlei gedragingen, zoals zoekgedrag, prooivanggedrag, etc. Een onderdeel van dat zoekgedrag is het gedrag waarbij de hond / wolf de geur van de prooi opgevangen en vervolgens gelokaliseerd heeft, en langzaam sluipend, voetje voor voetje onopgemerkt dichterbij probeert te komen. Daarbij blijft hij dàn weer even stilstaan, dàn sluipt hij weer verder. Wat hebben wij, mensen nu in het verleden gedaan met onze "huishondwolfjes"?! Natuurlijk vonden wij het wel heel makkelijk dat wij niet meer zelf op zoek hoefden naar prooi, maar daar onze trouwe viervoeters voor in konden zetten. Maar omdat ook toen niets menselijks ons vreemd was, wilden we natuurlijk wel graag zelf met de eer gaan strijken en dus zijn we (bewust of onbewust, hoogstwaarschijnlijk was het meer geluk dan wijsheid.....) gaan selecteren op hondjes die weliswaar de prooi voor ons opspoorden, maar vervolgens geen poot meer verzetten en de baas het klusje verder lieten klaren. Dit voorstaan noemt met in de ethologie een intentiebeweging; de hond zet een bepaald gedrag in (heeft dus de intentie om iets te gaan doen), maar maakt het als het ware niet verder af en blijft ergens "steken". En zo ongeveer is waarschijnlijk de voorstaande hond ontstaan. Misschien is het leuker om het fenomeen "voorstaan" even met eigen ogen te aanschouwen, vandaar hier even een filmpje ter verduidelijking:
Mocht je problemen hebben met het schieten van het ultieme scharrelvlees, dan kun je het filmpje het beste laten stoppen bij ongeveer 2.45 min..... Mooi om te zien toch?! Oké, het voorstaan is dus een eigenschap die van nature aanwezig hoort te zijn in de staande hond en hooguit wat verder "geshaped" moet worden tijdens de training van de pup, zodat hond en voorjager goed op elkaar ingespeeld raken. Om terug te komen op de Poedel; de Poedel is dus van nature geen staande hond, hoewel je in principe bij elk hondenras best een moment van voorstaan tegen kunt komen. En, nee, wanneer uw Poedel, net als de mijne overigens, met tegenzin tijdens een regenbui wordt uitgelaten en vervolgens met een chagrijnige kop met opgeheven pootje op dat vieze natte gras om zich heen staat te kijken met een blik van "Dit wil ik niet", is dat helaas geen voorstaan.... Recentelijk heb ik echter ontdekt dat ook de Poedel in staat is om een zekere mate van voorstaan aan te leren. Ja en u raadt het al.... het gaat hierbij natuurlijk weer om mijn zeer bijzondere Poedel, Amigo. Tijdens Amigo's socialisatie bij zijn vorige eigenares is niet alles even vlekkeloos verlopen. Dat was helaas ook het geval waar het de kennismaking met katten betrof. Ongelukkigerwijs was daar blijkbaar de verkeerde kat voor uitgekozen, want deze kennismaking eindigde met een venijnige, met een hoop geblaas en gegrom gepaard gaande mep op een gevoelige hondenneus, en een moord-en-brand schreeuwende Poedelpup. Sindsdien heeft niets Amigo's mening over katten meer kunnen veranderen en werd hij een fervent kattenhater, die menig harig snoezepoesje de stuipen op het lijf heeft gejaagd door er als een speer achteraan te gaan. Onlangs echter waren de rollen plots (weer) omgedraaid, toen de kat van onze buren ineens achter Amigo opdook in onze bijkeuken en beide dieren zo van elkaar schrokken dat de kat bovenop Amigo's rug sprong en al zijn nagels (wederom) in Amigo's gevoelige neus plantte, waarbij Amigo gillend en jankend met de kat nog op zijn rug de tuin in vluchtte alwaar het poezen beest dan eindelijk losliet en een veilig heenkomen zocht. Sindsdien heeft Amigo zeer gemengde gevoelens ten opzichte van katten. Gewoontegetrouw wil hij het liefst de achtervolging inzetten, maar zijn recente ervaringen met de klauwen van onze buur kat houden hem nu tegen. En voila.... wat zien we daar? Ja hoor, een heuse voorstaande Poedel! Neus, kop en blik strak naar voren, op de kat gericht, één van de poten opgetild en compleet bevroren, geen beweging meer in te krijgen. Maar ja, nu zit ik met het volgende probleem. Wil ik van Amigo een echte voorstaande jachthond maken, zit er dus niks anders op en zullen we een fazant, haas, konijn of wat dan ook bereid moeten zien te vinden om op Amigo's rug te springen. Ach, misschien moet hij toch maar gewoon een retriever blijven..... |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
