Zoals u waarschijnlijk al begrepen heeft, hebben wij hier nu regelmatig een kleine, ondeugende Engelse Cockerpup over de vloer. Nou vinden Zoë en ik dat natuurlijk helemaal geweldig, maar helaas denken onze viervoeters daar toch een beetje anders over. Vooral Tweety baalt als een stekker zodra puppemans hier een voet over de drempel zet. "Daar gaat m'n rust", zie je haar denken. Toch valt het allemaal best wel mee, want puppemans laat zich prima negeren door onze ouwe troela en begrijpt al gauw dat hij haar gewoon met rust moet laten. Maar ach, Tweety verstaat nou eenmaal ontzettend goed de kunst van het dramatiseren.... Amigo, onze altijd onverstoorbaar kalme reus, vindt het allemaal wel best en leidt stilletjes en onopvallend allerlei puppygedrag rustig in goede banen. Valt de pup Tweety een keer lastig, gaat hij er gewoon tussen in staan en klaar is Kees. Schrikt de pup van een blaffende buurhond, mag hij onder Amigo's buik gaan zitten om even bij te komen en voor de rest houdt hij de pup onopvallend in de gaten zodat hij geen stommiteiten zal begaan. "Heey, ukkie, daar ga je toch niet van eten, hè?!" "Je doet maar, hoor pup, ik doe gewoon net of het me niets interesseert." Maar er zijn natuurlijk grenzen: "Heey, jij daar....." .....heey, da's van mij, hoor!" "Ziezo!" "Zeg, vrouwtje, wanneer gaat die kleuter nou weer naar huis?" |
















