Vanochtend eerst Tweety bij oma gebracht, vervolgens Gup bij zijn grote vriend Silas (en bijbehorende baasjes) afgeleverd en toen met Amigo naar Bergen op Zoom getogen om aldaar, bij "Jachttraining De Breuk" de workshop zweetwerk te gaan volgen. Natuurlijk kom je daar dan toch weer wat schoorvoetend binnen met je Poedel, zo tussen de "stoere jachthondenmannen", en elke keer weer blijkt mijn angst, dat men toch een beetje lacherig zal gaan doen over "dat mens met die Poedel", totaal ongegrond. In tegendeel; overal waar ik kom blijkt men het juist wel te waarderen dat er iemand de moeite neemt om de kwaliteiten van de Poedel als jachthond weer naar boven te (proberen!) halen en vindt men het geweldig dat de Poedel nu eens op een andere manier dan als opgedoft showhondje gepresenteerd wordt. Afijn, de ochtend bestond uit een stukje theorie over wat zweetwerk precies inhoudt, hoe e.e.a. in zijn werk gaat en wat er allemaal bij komt kijken. Vervolgens mochten de honden buiten gaan kennismaken met een reeën- en een hertenvel, om eens te kijken hoe ze daarop zouden reageren en of ze er überhaupt belangstelling voor zouden tonen. Alle honden vonden dit reuze interessant, maar de één stapte er onbevangen op af en weer een ander vond het toch allemaal maar een beetje eng en had wat meer aanmoediging nodig. Amigo zat er een beetje tussen in. Ging er wel naar toe, snuffelde eraan en vroeg toen aan mij wat 'ie daar nou mee aan moest. Tja, dat wist ik eigenlijk verder ook niet, dus ik moest hem het antwoord helaas nog even schuldig blijven....
Daarna kregen we uitleg over allerlei "zweetwerkatributen", van markeerlint tot zweethalsbanden en van lijnen tot kleding, schoeisel, etc. Inmiddels stortte de regen met bakken uit de hemel maar wij stonden redelijk droog onder een boom en de instructeur onder een afdakje, alleen de tafel met zweetwerkbenodigdheden regende helemaal nat. Maar dat mocht de pret niet drukken (en ik hoefde die laarzen toch niet aan....). Na de lunch vertrokken we dan naar een veld waar de instructeurs die ochtend diverse zweetsporen hadden uitgezet, voor iedere hond een ander spoor. Amigo en ik mochten de spits afbijten. Een meter of tien van de aanschotplaats vandaan kreeg meneer een zweethalsband met bijbehorende lijn aan, ten teken dat nu het serieuze werk zou gaan beginnen, en toen moest hij daar keurig blijven zitten terwijl de instructeur en ik heel gewichtig gingen staan doen bij de zogenaamde aanschotplaats, om het allemaal zo echt mogelijk te laten lijken. We keken naar sporen, haren, zochten naar stukjes bot of inwendige organen ( je moet een sterke maag hebben...) en, last but not least, zweet (bloed), maar dat laatste was natuurlijk allang niet meer te zien met die enorme hoosbui die er overheen was gegaan. Tja, en toen mocht Amigo zijn kunsten gaan vertonen. In eerste instantie had hij best belangstelling voor datgene wat wij zo uitgebreid hadden staan bewonderen, maar hem op het spoor krijgen en houden koste erg veel moeite. Hij begreep er eigenlijk niet zoveel van en om de paar stappen keek hij me vragend aan en moest hij weer even geholpen worden. Maar uiteindelijk kwamen we dan toch bij de bokkenpoot uit en ohw, wat vond hij dat een geweldig leuk ding! Hij mocht er even goed aan ruiken, even vastpakken en natuurlijk werd hij ook op andere manieren uitbundig beloond voor zijn geweldige (nou ja, niet dus, maar weet hij veel!) prestatie! Daarna was hij overigens niet meer bij "de man met de bokkenpoot" weg te slaan! De Griffon Korthals, die al de nodige ervaring had met sleepsporen, en de Jack Russel, waarmee al getraind wordt op de vos, deden het echt geweldig! De Bayrischer Gebirgschweisshund echter, die dus echt een superneus moet hebben, had er ook wat meer moeite mee en bleef ook maar aan zijn baas vragen wat nou eigenlijk de bedoeling was èn de Duitse Jachtterriër begreep het hele spelletje wel, maar had niet zoveel op met reeën en vroeg zich continu af waar nou toch die geweldige zwijnen zaten, waar hij nou eenmaal gewend was om op te jagen. Amigo is dus duidelijk geen hond die van nature een zweetspoor gaat lopen volgen, maar ik hoop natuurlijk dat hij door de ervaringen van vandaag èn het uiteindelijk vinden van de bokkenpoot, toch een soort van "aha-moment" heeft gehad en misschien een volgende keer wat beter door zal hebben wat de bedoeling is. In ieder geval hebben we een "herkansing" aangeboden gekregen. Binnenkort gaan we nog een keer apart met Amigo aan de slag om te kijken of het kwartje dan misschien alsnog een keer gaat vallen.  In ieder geval hebben we een ontzettend leuke dag gehad, leuke nieuwe mensen (en honden.... oh, wat zijn die Vizla's leuk!!!) ontmoet en heel veel geleerd. En niet in de laatste plaats heb ik genoten van mijn fantastische hond, die zo ontzettend graag met me wil samenwerken en zo geweldig op mij gericht is en alles wat we doen, ook al is het soms met vallen en opstaan, allemaal even leuk blijft vinden. |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
