Tijdens de eerste module van mijn opleiding tot Kynologisch Gedragstherapeut kwamen alle gangbare gedragssystemen van de hond natuurlijk uitgebreid aan de orde. Eén daarvan was het spel gedrag, eigenlijk meteen één van de leukste gedragssystemen om eens wat beter onder de loep te nemen. Want wat is er nou mooier om te zien dan een stel honden die echt spelen, puur om het spelen zelf, met alle grappige, clowneske en uitbundige bewegingen die daar zo bijhoren. Want wat kenmerkt spel gedrag bij de hond? Ten eerste worden alle gedragingen tijdens het spel behoorlijk overdreven ten tonele gevoerd. Wil je bijvoorbeeld je spel partner over halen om achter je aan te gaan rennen, dan ren je niet zomaar weg, nee, dat gaat vergezeld van rare, uitbundige, vrolijke bokkensprongen. Verder heb je natuurlijk de overbekende spelboog, waarbij de hond door de voorpoten zakt en z'n kontje zo koddig omhoog laat steken. Vaak wordt er dan ook nog een beetje van links naar rechts heen en weer gesprongen waarbij er een echte "gekke bek" wordt getrokken. En dat is dan weer meteen een volgend kenmerk van spel gedrag; de "playface". En dat moet je eigenlijk gewoon een keer gezien hebben, want hoe je dat nou moet omschrijven.... Bij onze Goldens vroeger was dat door hun lichtgekleurde snoeten en donkere pigment ontzettend goed te zien. Wij omschreven dat toen al als een "big smile", echt een ontzettend blije, vrolijke snoet. Andere kenmerken van spel gedrag zijn de rol wisselingen; de ene keer achtervolgt de ene hond, de andere keer de andere. Of hond nummer één ligt op zijn rug en wordt door de ander speels in zijn poten en nek gebeten en even later is het precies andersom. Sowieso is het bij sommige honden een geliefd spelletje om samen op de grond te liggen en speels en "nep" in elkaars poten, wangen, oren nek, etc. te bijten, waarbij je dàn eens op je zij en dàn eens op je rug draait. Helaas heb ik bovenbeschreven spel gedrag bij mijn eigen Poedels eigenlijk zelden of nooit kunnen observeren. Sita en Amigo leefden weliswaar prima samen, maar nooit liet Sita de teugels ook maar iets vieren en ze greep elke gelegenheid aan om Amigo stevig "op zijn nummer" te zetten. Gespeeld werd er dan ook nooit, wel volop gekibbeld om stokjes, balletjes en simpelweg gewoon ook om de macht, waarbij Amigo door Sita stevig in de nek werd gepakt. Amigo leek hier nooit echt van onder de indruk, haalde bij wijze van spreken gewoon zijn schouders op en ging vervolgens zijn eigen gang. Dus wilde ik spel gedrag observeren, moest ik mijn heil ergens anders zoeken, waarbij ik dan de meeste kans maakte wanneer ik een stel Labradors bij elkaar kon aantreffen. Want op de één of andere manier staan Labrador Retrievers bekend om hun altijd enthousiaste "zullen we lekker samen spelen"-mentaliteit, een mentaliteit die helaas bij veel andere honden niet altijd in even goede aarde valt. Want veel honden verliezen tijdens het opgroeien tot de volwassenheid simpelweg de interesse in het spelen en houden zich alleen nog maar met serieuzere zaken bezig. En zo ook mijn Amigo. Amigo had altijd een enorme interesse in andere honden, maar het allerlaatste wat hij daarbij in gedachten had was wel om een potje te gaan lopen spelen. Nee, het ging er vooral om om te laten zien hoe ontzettend macho je wel niet bent als zevenenzestig centimeter grote Poedelman. Tja, en aantrekkelijke teefjes.... die waren zeker niet om mee te spelen, nee, daar ging je likkebaardend omheen lopen paraderen, oortjes likken en wie weet zelfs een klein beklimminkje aan wagen. Om dan vervolgens afgesnauwd te worden, want tja, hoeveel loopse teefjes kom je nou helemaal tegen, die dan ook nog eens precies op het juiste moment je pad kruisen? Precies, niks, noppes nada natuurlijk! Maar toen zijn er twee dingen gebeurd in het leventje van onze anti-speel-Amigo; de eerste gebeurtenis is er één waar hij zelf liever niet over praat, maar die wel van invloed is geweest op zijn machogedrag, en dat was een ingreep bij de dierenarts waarbij op deskundige wijze een tweetal belangrijke onderdelen zijn verwijderd, waardoor meneer een stuk minder macho-achtig is geworden. Omdat dit voor Amigo wat al te confronterend is, zal ik hier verder maar niet over uitweiden. De tweede gebeurtenis is dat onze Gup, u weet wel die kleine dondersteen van een Engelse Cockerspaniël, in ons leven is gekomen. Een klein, parmantig mannetje, dat maar één missie heeft in zijn leventje hier op aarde en dat is: ZOVEEL MOGELIJK LOL TRAPPEN!!! Zoveel leeghoofdigheid in één klein hondje hebben we hier nog nooit meegemaakt! Voor Gup is het leven alleen maar dikke pret. Gaat er ergens een deur open dan is dat vast omdat erachter iets waanzinnig leuks te beleven valt. Gaat die deur niet open, dan probeer je er gewoon met je kop doorheen te rammen, want je wilt natuurlijk niets missen, en waar een wil is is immers een weg, toch?! Pakt vrouwtje de trimkoffer, dan zijn de Poedels op slag onzichtbaar, maar Gup, ha Gup probeert zelf alvast op de trimtafel te springen want alles, ja echt alles is leuk in zijn leventje, dus ook kammen, borstelen, plukken en oortjes cleanen! De dierenarts??? Geweldig, "mag ik als eerste naar binnen?"! Nou ja, u zult er inmiddels dan ook niet raar van opkijken wanneer ik u vertel dat Gup dus echt zo'n hondje is dat "speelt om te spelen". Afgezien nog van alle andere leuke dingen die er buiten allemaal te beleven vallen, zoals in de poep rollen, door de blaadjes rennen, in de modder badderen en je dwars door de dichtste struiken heen proberen te wurmen (je bent immers een spaniël of niet), is spelen gewoon het aller leukste wat er is! En laat onze, inmiddels alweer zes jaar oude Amigo nou toch ineens door Gup helemaal de smaak van het spelen te pakken hebben gekregen?! Je weet niet wat je ziet! Die enorme grote Poedel met z'n slungelige lijf en dito poten, die daar tekeer gaat als een jonge jachthond en de gekste bokkensprongen maakt, terwijl hij om beurten Gup achterna galoppeert en even later zich weer al huppelend als een jong hertje door Gup laat achtervolgen, gewoon prachtig om te zien! Tja, en voor het eerst heb ik dan ook bij mijn eigen Amigo een echte "playface" kunnen waarnemen. Echt ongelofelijk grappig om te zien. En ik beloof u hierbij plechtig dat ik binnenkort het bewijs zal overleggen in de vorm van een video-opname van deze twee spelende enthousiastelingen! |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
