|
|
Belevenissen met mijn honden
Algemeen
|
Post geplaatst op Thursday, April 26, 2012 3:35 PM
Een mooie aanvulling op mijn blog "Hond, beste vriend van de mens?", geschreven door een jager en tevens jachthondentrainer/-liefhebber. "Het samen wild vinden, het opstoten en na het schieten ook nog apporteren, is een beleving die je eigenlijk niet kunt vergelijken met een apporteerwedstrijd lopen. En al helemaal als je de hond ziet werken voor alle geweren! Hoewel de meeste wedstrijd voorjagers ook vaak een heel euforisch gevoel kennen bij een geslaagde opdracht. Onze (jagende) honden zijn een volwaardig lid/deelnemer in de jachtcombinatie, en dat geeft toch een ander gevoel.
De emotie van het onverwachte wild vinden enz. het live werken samen met je hond is onbeschrijflijk mooi.
Het wild thuis slachten met de hond, die trots toekijkt en weet dat er voor hem een aandeeltje van de tafel komt, doet je verbroederen met je hond en samen glim je van trots dat je dit weer samen hebt gedaan. Wildbraat van het veld tot op tafel is het ultieme wat de jager met zijn hond verbindt. respect voor elkaar. een betere vriend is er niet." Met dank aan Cees, jachthondenforum. |
|
|
Post geplaatst op Sunday, March 11, 2012 6:40 PM
Omdat ik tot nu toe, zoals ik in mijn vorige blog ook al aangaf, alleen maar met honden getraind heb die na het schot werken en ik nu met Gup een voor mij totaal nieuw pad ga betreden, namelijk het werk voor het schot, leek het mij wel zinnig om eens een Jachtinstructiedag bij de SUN, de Spaniel Unie Nederland, bij te wonen. Want hoewel je van alles op het internet en in de boekjes kunt vinden over hoe een Spaniel behoort te jagen, blijft het toch moeilijk om van daaruit de training met je eigen hondje op te bouwen. Want hoe ziet zoiets er nou in de praktijk uit en hoe ga je dit nou allemaal aanpakken? Hoe weet je of je hondje überhaubt over de juiste aanleg en passie beschikt of dat het bij voorbaat al een "mission impossible" is en je misschien beter kunt gaan Doggy Dancen, Fly-ballen of wat dan ook? En zo vertrok ik dan op een mooie ochtend in maart in alle vroegte vanuit Zeeland richting Kerkwijk, waar we in het, van alle gemakken voorziene, Dogcenter verwacht werden. Voor mij niet helemaal onbekend vanwege mijn "optreden" vorig jaar als groene cursist bij de examens van O&O, maar dit even terzijde.... Het eerste deel van het ochtendprogramma bestond uit een korte uitleg over de SUN, een opsomming van de meest voorkomende Spanielrassen en hun (jacht-) eigenschappen, overeenkomsten en verschillen tussen de diverse rassen, etc. Vanzelfsprekend ging mijn aandacht vooral uit naar de Engelse Cocker, waarbij het natuurlijk erg leuk was om te horen dat hij toch een tikkeltje slimmer is dan de gemiddelde Engelse Springer. Waaruit blijkt dat? Een Springer zal altijd de dekking ingaan, ongeacht of er wel of geen wild zit, een Cocker zal hier de zin niet van inzien als hij er zelf van overtuigd is dat er gewoon niets zit. Tja, ik noem dat wijs, een ander zal dat misschien eerder eigenwijs noemen.... Zoals jullie al gemerkt hebben heb ik helaas een beetje de neiging om de eigenschappen van mijn geliefde viervoeters altijd zeer van de zonnige kant te bekijken.... Na het bovenstaande praatje van Jan Luijendijk, kwam Estelle Gouwens aan het woord. Zij vertelde het één en ander over de training van de pup en demonstreerde een aantal oefeningen met haar eigen twee jaar oude Working Cocker Spaniel "Hummer". Tja, en dan heb je zo'n vervelende, eigenwijze "Gedragstherapeut in Opleiding" in de zaal zitten, die zo nodig commentaar moet leveren omdat je in de gauwigheid even een stapje in de training hebt over geslagen. Sorry Estelle! Na dit theoretische gedeelte gingen wij dan met z'n allen naar buiten voor een aantal demonstraties in het veld. Begonnen werd met een paar apporteer oefeningen, wat appèl oefeningen en vervolgens kwam het werk voor het schot aan bod. Tja, en dan zie je dus echt hoe het plaatje eruit hoort te zien. Hoe de Spaniel moet zoeken, de slagen die hij behoort te maken en hoe dicht hij inderdaad in de buurt van zijn voorjager moet blijven. Prachtig om te zien! In eerste instantie werd dit gedemonstreerd op een grasveld, waar één en ander heel duidelijk zichtbaar was. Daarna in de dekking en vervolgens in zeer dichte dekking (bramen). En dan zie je duidelijk het verschil tussen de Springer en de Cocker; de Springer springt echt van bovenaf de dekking in en zie je dus om de haverklap omhoog komen en opnieuw de dekking in duiken, terwijl de Cocker van onderaf de dekking doorzoekt en je eigenlijk alleen aan de bewegende takken kunt zien waar het hondje zich ongeveer bevindt. Echt prachtig om de honden zo aan het werk te zien! En de passie en tegelijkertijd nauwkeurigheid waarmee deze honden te werk gaan is echt indrukwekkend! Gup, we hebben nog een lange weg te gaan..... Na de lunch werd de training uitgebreid onder de loep genomen. Zowel Jan als Estelle wisten dit heel goed over te brengen, hebben ontzettend veel tips en adviezen gegeven en het is fijn om nu toch wat handvatten te hebben hoe de training verder te vervolgen. Gelukkig blijkt dat we eigenlijk al heel veel dingen heel goed aangepakt hebben. We zijn begonnen met de training na het schot, wat Gup echt met heel veel passie, doorzettingsvermogen en plezier doet. Hij zit al keurig netjes op het schot en dat we nu pas beginnen met de training voor het schot, het eigenlijke jagen door de hond, en dat ik hem het eerste jaar ook heel veel vrijheid heb gegeven om tijdens de wandelingen zelf allerlei ervaringen op te doen en, tja, ook zo af en toe heeeeel per ongeluk een fazantje uit de dekking op te stoten, blijkt ook helemaal niet zo verkeerd te zijn geweest! Aan de andere kant zal ik nog heel veel aan het appèl moeten gaan trainen, want meneer heeft, nu hij zichzelf toch al een hele grote vent vindt, toch ook erg de neiging om zijn "eigen ding" te gaan lopen doen. Dat komt natuurlijk ook door het feit dat ik gewoon altijd met vier honden op pad ben, waardoor het echte één op één bezig zijn met je hond er gewoon heel erg bij inschiet. Verder moet de zitfluit echt goed getraind gaan worden, want het blijkt toch een heel belangrijk commando te zijn, ook al zit je hond al keurig op het schot. Je moet hem hiermee immers ook ten allen tijde af kunnen stoppen e.d. Mijn rolfluit blijkt een hopeloos ouderwets en hinderlijk ding te zijn in het veld, dus is het ook nog eens beter om deze te gaan vervangen door een andere fluittoon op de "gewone" fluit. Kortom, er is heel wat werk aan de winkel, maar dankzij deze leerzame dag en het vooruitzicht dat we binnenkort gaan trainen in een echte Spanielwerkgroep, heb ik er alle vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen. En zo niet, hoop ik in ieder geval dat Gup en ik heel veel plezier aan de komende trainingen zullen gaan beleven en samen een leuke / nog leukere band zullen opbouwen! Wat deze Jachtinstructiedag betreft; ik kan hem iedereen van harte aanbevelen. Je steekt er echt ontzettend veel van op en bovendien ontmoet je er ook nog eens leuke mensen, die ook nog eens dezelfde passie met je delen. Wat wil je nog meer?! |
|
|
Post geplaatst op Tuesday, November 08, 2011 1:41 PM
Tijdens de eerste module van mijn opleiding tot Kynologisch Gedragstherapeut kwamen alle gangbare gedragssystemen van de hond natuurlijk uitgebreid aan de orde. Eén daarvan was het spel gedrag, eigenlijk meteen één van de leukste gedragssystemen om eens wat beter onder de loep te nemen. Want wat is er nou mooier om te zien dan een stel honden die echt spelen, puur om het spelen zelf, met alle grappige, clowneske en uitbundige bewegingen die daar zo bijhoren. Want wat kenmerkt spel gedrag bij de hond? Ten eerste worden alle gedragingen tijdens het spel behoorlijk overdreven ten tonele gevoerd. Wil je bijvoorbeeld je spel partner over halen om achter je aan te gaan rennen, dan ren je niet zomaar weg, nee, dat gaat vergezeld van rare, uitbundige, vrolijke bokkensprongen. Verder heb je natuurlijk de overbekende spelboog, waarbij de hond door de voorpoten zakt en z'n kontje zo koddig omhoog laat steken. Vaak wordt er dan ook nog een beetje van links naar rechts heen en weer gesprongen waarbij er een echte "gekke bek" wordt getrokken. En dat is dan weer meteen een volgend kenmerk van spel gedrag; de "playface". En dat moet je eigenlijk gewoon een keer gezien hebben, want hoe je dat nou moet omschrijven.... Bij onze Goldens vroeger was dat door hun lichtgekleurde snoeten en donkere pigment ontzettend goed te zien. Wij omschreven dat toen al als een "big smile", echt een ontzettend blije, vrolijke snoet. Andere kenmerken van spel gedrag zijn de rol wisselingen; de ene keer achtervolgt de ene hond, de andere keer de andere. Of hond nummer één ligt op zijn rug en wordt door de ander speels in zijn poten en nek gebeten en even later is het precies andersom. Sowieso is het bij sommige honden een geliefd spelletje om samen op de grond te liggen en speels en "nep" in elkaars poten, wangen, oren nek, etc. te bijten, waarbij je dàn eens op je zij en dàn eens op je rug draait. Helaas heb ik bovenbeschreven spel gedrag bij mijn eigen Poedels eigenlijk zelden of nooit kunnen observeren. Sita en Amigo leefden weliswaar prima samen, maar nooit liet Sita de teugels ook maar iets vieren en ze greep elke gelegenheid aan om Amigo stevig "op zijn nummer" te zetten. Gespeeld werd er dan ook nooit, wel volop gekibbeld om stokjes, balletjes en simpelweg gewoon ook om de macht, waarbij Amigo door Sita stevig in de nek werd gepakt. Amigo leek hier nooit echt van onder de indruk, haalde bij wijze van spreken gewoon zijn schouders op en ging vervolgens zijn eigen gang. Dus wilde ik spel gedrag observeren, moest ik mijn heil ergens anders zoeken, waarbij ik dan de meeste kans maakte wanneer ik een stel Labradors bij elkaar kon aantreffen. Want op de één of andere manier staan Labrador Retrievers bekend om hun altijd enthousiaste "zullen we lekker samen spelen"-mentaliteit, een mentaliteit die helaas bij veel andere honden niet altijd in even goede aarde valt. Want veel honden verliezen tijdens het opgroeien tot de volwassenheid simpelweg de interesse in het spelen en houden zich alleen nog maar met serieuzere zaken bezig. En zo ook mijn Amigo. Amigo had altijd een enorme interesse in andere honden, maar het allerlaatste wat hij daarbij in gedachten had was wel om een potje te gaan lopen spelen. Nee, het ging er vooral om om te laten zien hoe ontzettend macho je wel niet bent als zevenenzestig centimeter grote Poedelman. Tja, en aantrekkelijke teefjes.... die waren zeker niet om mee te spelen, nee, daar ging je likkebaardend omheen lopen paraderen, oortjes likken en wie weet zelfs een klein beklimminkje aan wagen. Om dan vervolgens afgesnauwd te worden, want tja, hoeveel loopse teefjes kom je nou helemaal tegen, die dan ook nog eens precies op het juiste moment je pad kruisen? Precies, niks, noppes nada natuurlijk! Maar toen zijn er twee dingen gebeurd in het leventje van onze anti-speel-Amigo; de eerste gebeurtenis is er één waar hij zelf liever niet over praat, maar die wel van invloed is geweest op zijn machogedrag, en dat was een ingreep bij de dierenarts waarbij op deskundige wijze een tweetal belangrijke onderdelen zijn verwijderd, waardoor meneer een stuk minder macho-achtig is geworden. Omdat dit voor Amigo wat al te confronterend is, zal ik hier verder maar niet over uitweiden. De tweede gebeurtenis is dat onze Gup, u weet wel die kleine dondersteen van een Engelse Cockerspaniël, in ons leven is gekomen. Een klein, parmantig mannetje, dat maar één missie heeft in zijn leventje hier op aarde en dat is: ZOVEEL MOGELIJK LOL TRAPPEN!!! Zoveel leeghoofdigheid in één klein hondje hebben we hier nog nooit meegemaakt! Voor Gup is het leven alleen maar dikke pret. Gaat er ergens een deur open dan is dat vast omdat erachter iets waanzinnig leuks te beleven valt. Gaat die deur niet open, dan probeer je er gewoon met je kop doorheen te rammen, want je wilt natuurlijk niets missen, en waar een wil is is immers een weg, toch?! Pakt vrouwtje de trimkoffer, dan zijn de Poedels op slag onzichtbaar, maar Gup, ha Gup probeert zelf alvast op de trimtafel te springen want alles, ja echt alles is leuk in zijn leventje, dus ook kammen, borstelen, plukken en oortjes cleanen! De dierenarts??? Geweldig, "mag ik als eerste naar binnen?"! Nou ja, u zult er inmiddels dan ook niet raar van opkijken wanneer ik u vertel dat Gup dus echt zo'n hondje is dat "speelt om te spelen". Afgezien nog van alle andere leuke dingen die er buiten allemaal te beleven vallen, zoals in de poep rollen, door de blaadjes rennen, in de modder badderen en je dwars door de dichtste struiken heen proberen te wurmen (je bent immers een spaniël of niet), is spelen gewoon het aller leukste wat er is! En laat onze, inmiddels alweer zes jaar oude Amigo nou toch ineens door Gup helemaal de smaak van het spelen te pakken hebben gekregen?! Je weet niet wat je ziet! Die enorme grote Poedel met z'n slungelige lijf en dito poten, die daar tekeer gaat als een jonge jachthond en de gekste bokkensprongen maakt, terwijl hij om beurten Gup achterna galoppeert en even later zich weer al huppelend als een jong hertje door Gup laat achtervolgen, gewoon prachtig om te zien! Tja, en voor het eerst heb ik dan ook bij mijn eigen Amigo een echte "playface" kunnen waarnemen. Echt ongelofelijk grappig om te zien. En ik beloof u hierbij plechtig dat ik binnenkort het bewijs zal overleggen in de vorm van een video-opname van deze twee spelende enthousiastelingen! |
|
|
Post geplaatst op Monday, May 16, 2011 1:16 PM
Ooit weleens geprobeerd een acht weken oude pup te fotograferen? Nou, ik dus wel...... Kijk maar: Nee hè.... te laat! Hè?! Hier zat 'ie toch net??? Heey, hier blijven!!!
Jawoor..... loopt er net weer zo'n ouwe tuttebel door m'n beeld! Bijna!!! Jaaa, hebbes!!! |
|
|
Post geplaatst op Tuesday, May 10, 2011 7:39 AM
Ook dit jaar heb ik me weer door dochterlief over laten halen om de avondvierdaagse te gaan lopen. Begrijp me niet verkeerd.... natuurlijk ben ik dol op wandelen, ik heb immers honden die veel beweging nodig hebben en ook ik geniet met volle teugen van de dagelijkse lange wandeling, daarbij heerlijk met de handen in de zakken doorstappend, verstand op nul en blik op oneindig, weer en wind trotserend en genietend van het buitenzijn en het gezellig op pad zijn met de honden. Echter, het in een enorme mensenmassa in een lange sliert door de bebouwde kom van Vlissingen lopen zeulen, al dan niet in het gezelschap van één van onze honden die zich ook continu loopt af te vragen wanneer het leuke losloopgedeelte van deze wandeling nou eindelijk eens komen gaat (niet dus..) kan mij nu eenmaal een stuk minder bekoren. Maar goed, als moeder zijnde wil je niets liever dan je kind gelukkig zien en dus liepen we vandaag weer keurig in het gareel de vijf verplichte kilometertjes, daarbij onze trouwe viervoeter Amigo op sleeptouw nemend. Overigens moet gezegd worden dat dochterlief waarschijnlijk toch wel de tien kilometertjes moet hebben afgelegd gezien het feit dat zij het erg druk had met heen en weer rennen. Want in de voorhoede liepen haar vrienden Dyllan en Jordan, terwijl mams zich met de rugzak met versnaperingen weer een heel stuk verderop in de stoet bevond. Het team "Zoë en Amigo" Aangezien dit soort inspanningen voor ouwe Tweety een beetje teveel van het goede zijn, en zij op haar oude dag in wat drukkere mensenmassa's (lees meer dan pakweg drie personen), aardig de kluts kwijt kan raken en onze hondenbuggy nu bovendien even door oma in gebruik is voor haar Cockerpup, besloten we haar een groter plezier te doen door haar gewoon maar even lekker thuis te laten. Alleen.... madammetje is het alleen zijn, zonder andere hond(en) om haar heen natuurlijk helemaal niet meer gewend. Bovendien had zij ook nog eens een stuiterende enthousiaste Amigo zien vertrekken, en ook het overdreven rustig uitgevoerde, overbekende "afscheidsritueel", had haar blijkbaar niet kunnen kalmeren, want thuisgekomen troffen wij een Tweety aan die bovenop de hoektafel uit het raam stond te gluren en daarbij mijn schattige verzameling één-persoons-theekannetjes alle kanten uit had lopen schoppen. Tja, wanneer je als Dwergpoedeltje "in de leer" bent geweest bij een stel Galgo's..... krijg je dat! Wat Amigo betreft.... wat een ongelofelijk stabiele en onverstoorbare reus is het toch! Zoveel drukte, zoveel kinderhandjes die willen aaien, en tot overmaat van ramp een tunnel waar je onderdoor moet, waar echt iedereen oorverdovend gaat lopen gillen, Amigo blijft er totaal onverstoorbaar onder en al die friemelende kinderhandjes, hij laat het allemaal lief en geduldig over zich heenkomen. Hij lijkt zelfs wel te genieten van al die aandacht en vindt het allemaal even gezellig. Maar morgen gaan we weer lekker op pad in bos, duin of strand en mogen de honden lekker los. En 's avonds zien we wel verder..... òf beide honden thuis, òf Amigo mee en oppas voor Tweety regelen. Of, nog beter..... oppas mee en mams lekker op de bank! Nee, dat zit er niet in........ |
|
|
Post geplaatst op Tuesday, May 10, 2011 7:38 AM
Lange tijd heb ik gedacht dat mijn dochter "het" niet had met honden. Waar ik als kind elk hondje dat ik op straat tegen kwam het liefst helemaal suf geknuffeld zou hebben, de eigenaar van de dierenwinkel tot wanhoop dreef door elke dag in de pauze bij de riempjes, bakjes, borsteltjes en ander spul rond te hangen en de buren aan hun kop zeurde of ik hun hondje uit mocht laten (bij mijn ouders had ik het al opgegeven...), negeerde mijn dochter onze honden, tot ongeveer een jaartje geleden, totaal. Al zat één van de honden pal voor haar, met zijn allerliefste blik in de ogen, te smeken om een beetje aandacht, dochterlief zag het niet eens en ging verder met haar eigen ding. De honden op hun beurt, zagen dit gedrag waarschijnlijk als de ultieme uiting van absolute dominantie en gedroegen zich geweldig en respectvol ten opzichte van dochterlief, dus eigenlijk deed ze het allemaal zo gek nog niet in de ogen van onze viervoeters. Inmiddels is echter ook bij Zoë de knop helemaal om. Of het nu komt door het overlijden van twee van onze hondjes, respectievelijk zo'n één en zo'n twee jaar geleden, of doordat onze honden hun wilde haren een beetje kwijt zijn, of wat dan ook, dochterlief vindt honden nu helemaal geweldig. Geregeld loopt mevrouw nu zo trots als een pauw met onze Amigo keurig netjes volgend over straat te paraderen, of probeert zelfs onze ouwe Tweety hier en daar een leuk kunstje te leren. Tweety op haar beurt vindt dat allemaal geweldig, ook al is ze stokdoof en hoort de door mijn dochter verzonnen commando's niet eens, zo'n heerlijk stukje kaas als beloning, daar doet ze graag wat moeite voor! Alleen een echte "hondenknuffelaar" zal mijn dochter nooit worden, want dan kan er ineens zo maar snot of kwijl aan je handen zitten..... maar lekker bezig zijn met je hond, behendigheid, kunstjes leren, etc, daar loopt mijn dochter nu helemaal warm voor! Vanzelfsprekend volgde al gauw de vraag: "Mama, mag ik een eigen hondje?", en eerlijk gezegd maakte mams hart toch een klein sprongetje. Want wat mist een kind toch ontzettend veel wanneer het nooit de vriendschap van een (eigen) hondje kan ervaren! Maar ja, als het kind zelf niet wil..... Maar goed, mijn dochter was "om", alleen had mams nu weer zo haar bedenkingen. Want een kind van negen kan natuurlijk nog lang niet zelf de zorg voor een hondje op zich nemen. Bovendien is het nog maar de vraag of de hond haar voor vol aan zal zien en of het gevolg dan niet zal zijn dat het hondje haar totaal niet ziet staan en al zijn aandacht op mij zal focussen. Want, laten we eerlijk zijn, de opvoeding zal toch echt grotendeels mijn pakkie-an zijn en natuurlijk zal ik daar dan weer veel energie in steken. Kortom, mijn antwoord was steevast: "als je een jaar of twaalf bent, zullen we eens verder kijken". Inmiddels echter, als ik mijn dochter zo bezig zie met onze honden, en de honden op hun beurt vol aanbidding naar haar op zie kijken en hun uiterste best zie doen om het haar naar de zin te maken, zie ik eigenlijk mijn aanvankelijke bezwaren als sneeuw voor de zon verdwijnen. En zo begint nu de uitgebreide zoektocht naar een leuk, passend hondje voor mijn dochter. Even ging haar hart uit naar de Bichon Frise, maar een nadere kennismaking met dit ras deed ons toch besluiten dat dit hondje, hoe leuk om te zien ook, niet de beste keus zou zijn voor de activiteiten die mijn dochter met haar hondje van plan is om te gaan doen. En na nog wat andere hondenrassen de revue te hebben laten passeren, zij we toch, hoe kan het ook anders, weer uitgekomen bij de Poedel. Natuurlijk is het dan wel weer leuk om nèt even iets anders te hebben dan je moeder, dus zou ze het liefst een zwarte of een grijze Poedel willen hebben. En de middenslag zou de ideale maat voor haar zijn. Inmiddels hebben we al een veelbelovend contact gehad met een fokster die waarschijnlijk, als alles meezit, volgend jaar een nestje zwarte middenslagen zal krijgen, het zou helemaal geweldig zijn als dat zou lukken. Intussen mag Zoë alvast een beetje meehelpen met de opvoeding van de Engelse Cockerpup van oma. Als het allemaal lukt, mag Zoë mee naar de puppycursus, als het hondje oud genoeg is mag zij oma helpen met de behendigheidstraining, en wie weet kunnen we ook alvast wat ringtraining met oma's hondje gaan doen. Kortom; zij hoeft zich in de tussentijd dat zij op haar eigen hondje moet wachten, in ieder geval niet te vervelen en kan alvast aardig wat ervaring op doen. En oma? Die hoeft in ieder geval niet zelf over het behendigheidsveld te gaan lopen rennen! "Cimble's Vanille Fudge", roepnaam: Bouschko |
|
|
Post geplaatst op Saturday, October 09, 2010 10:26 PM
Terwijl mijn hondjes zich prima vermaakten in de dagopvang van het pension, ben ik vandaag naar het symposium "Wolf versus Hond" geweest. Heerlijk een hele dag lang alleen maar luisteren en leren en, natuurlijk, ook nog eens lekker kletsen over honden met vandaag dan als extra'tje over wolven en andere hond-achtigen. De eerste spreker was Jacques Piederiet, die heel wat onderzoek heeft verricht naar het gedrag van in roedels levende honden, wolven en andere hond-achtigen. Hij wist te vertellen dat het genetisch materiaal van onze lieve Bello nog steeds voor zo'n 93% overeen komt met dat van de wolf. Zijn lezing werd ondersteund door allerhande dia's, vooral van de diverse gedragingen die zowel bij de wolf als bij de hond voorkomen. "Pas maar op; ik ben voor 93% wolf, hoor!!!" De volgende lezing werd gehouden door Joanne van der Borg, de "alfa" (pardon, directrice, dus) van opleidingscentrum "Dog Vision". Zij ging wat dieper in op de ethologische grondslagen van het gedrag van onze huishonden. Wat vooral heel interessant was, was haar verslag over een experiment wat in de vorige eeuw heeft plaatsgevonden met vossen in Rusland. Ik had hier al eerder zijdelings over gehoord, en het is echt een heel fascinerend verhaal. Het speelde zich af op een bedrijf waar vossen gehouden werden vanwege hun pels. Het probleem waar deze mensen tegen aan liepen, was dat de vossen zo schuw waren dat zij erg moeilijk te hanteren waren, en waardoor zij zich ook bijna niet in gevangenschap wilden / durfden voort te planten. Toen is men vossen gaan selecteren die zich het minst angstig of agressief gedroegen, maar eerder wat nieuwsgierig waren aangelegd. Hiermee ging men fokken, waarna er weer met de minst angstige vossen uit volgende generatie verder werd gefokt. Al na enkele generaties gingen de vossen zich steeds meer als onze huishonden gedragen en na 15 generaties traden er al allerlei andere kenmerken van domesticatie op: witte vlekken (pigmentatieverlies), hangoren, krulstaart, verkorte bovenkaak, kortere poten, etc. Dit experiment kan dus verklaren hoe het domesticeren van de wolf in zijn werk is gegaan en geeft ook meteen aan hoe snel dat proces zou kunnen hebben plaatsgevonden. De derde lezing ging over roedelgedrag bij huishonden, door Renate den Haan, beter bekend als Renate van Roij. Omdat ik haar boek al gelezen had, was er niet zoveel nieuws bij voor mij, maar al met al was het wel weer leuk om zoveel hondengedrag te kunnen bekijken op de prachtige powerpoint- presentatie die zij had gemaakt. En wat veel hondenliefhebbers misschien interesseert is de hiërarchie binnen een (grote) hondenroedel, die toch wat verschilt van die van de wolf. Bovenaan staat natuurlijk de alfa. De absolute "geboren" leider, die rust en overwicht uitstraalt, gezag heeft, zonder zich daarvoor bijzonder in te spannen. Niemand in de roedel zal het in zijn hoofd halen zijn positie te betwisten. Deze alfa is te vergelijken met de directeur in een "mensenbedrijf". Onder deze alfa staan een aantal beta-honden. Deze zijn te vergelijken met de menselijke "onderdirecteurtjes". Continu in de weer om zichzelf te bewijzen, orde te handhaven, correcties uit te delen en zich overal mee te bemoeien. Daaronder staan dan weer de subdominante honden. Dit is over het algemeen de grootste groep. Binnen deze groep zijn er nog wel eens schermutselingen en zijn de posities niet altijd even duidelijk. Tja, en helemaal onderaan de rangorde staan dan de omega's. De hondjes die wij eigenlijk een beetje zielig vinden. Deze honden zijn eigenlijk echt de pispaaltjes van de roedel, worden af en toe ongenadig op hun nummer gezet en leven een beetje aan de rand van de roedel. Toch is dit nu eenmaal de "aard van het beestje" en ook deze positie geeft de hond een bepaalde zekerheid en zorgt voor "rust in de roedel". En "rust in de roedel", dat is altijd het doel, en dat is ook juist waarom alle honden streven naar een duidelijke rangorde. Na deze serie lezingen konden we lekker buiten in het zonnetje genieten van een heerlijke lunch, waarna we kostelijk geamuseerd werden door Erwin van Gijtenbeek, dierenarts en sinds kort gediplomeerd "orthomoleculair therapeut", wat dat ook moge betekenen, maar in ieder geval wist hij op ontzettend humoristische wijze alles te vertellen over de voors en tegens van de verschillende soorten hondenvoeding, waarbij het wel overduidelijk was dat, volgens zijn mening, het geven van brokvoer aan je hond uit den boze was, en rauwvoer verreweg het beste was wat je je hond kon geven. In de pauze kwamen verschillende mensen naar hem toe die enthousiast waren geworden en graag hun hond over wilden gaan zetten op rauwe voeding. Die mensen kregen echter te horen dat dit echt niet zomaar kon omdat al die zielige "brok-honden" nu lekkende darmen zouden hebben waardoor ze eigenlijk al helemaal hopeloos verpest waren. Nah ja, toen kon ik het natuurlijk niet laten hem te vragen wat hij dan eigenlijk wilde bereiken met zijn praatje, want als we er toch niets aan kunnen veranderen, waarom ons dan komen vertellen waarom wij het allemaal zo slecht doen met onze hondenvoeding! Maar, er is hoop, want met onze volgende pup kunnen wij, volgens hem, een goede start maken. En weet je hoe???? Jahaaa, een pup kopen bij een fokker die rauw vlees voert!!!! Nou, wat een opluchting dat we dat weer weten..... onze arme brok-honden moeten het de rest van hun leven maar volhouden met hun lekkende darmen, ontstoken oren en huidallergieën, die volgens deze man geen allergieën zijn, maar als deze arme stumpers dan met hun lekkende darmen naar de eeuwige jachtvelden (waar ze waarschijnlijk wel rauw vlees mogen eten) vertrokken zijn, kunnen wij het in ieder geval met onze nieuwe pup helemaal goed gaan doen. Dus samenvattend een ontzettend boeiende, interessante en inspirerende lezing, met helaas een "klein" addertje onder het gras! Wegens privé-omstandigheden kon de lezing van Debbie Rijnders niet doorgaan, maar werd overgenomen door een collega van haar, van wie de naam mij helaas even ontschoten is. In ieder geval was deze lezing meer bestemd voor mensen die een hondenschool runnen, of anderszins te maken hebben met het geven van gehoorzaamheidscursussen e.d. Zij pleitte ervoor de cursussen meer af te stemmen op de wensen en behoeften van de individuele hondeneigenaar. Gezien de lunchdip die ik inmiddels had opgelopen (ook dat komt door verkeerde voeding, volgens bovenstaande honden-voeding-goeroe), verkeerde ik tijdens deze lezing helaas in een hevig gevecht tegen de slaap, waardoor ik dit verhaal al geeuwend (ik weet dat dit onbeleefd is, daarom zoveel mogelijk weggedoken in de kraag van mijn jas) uit heb gezeten. Weer helemaal wakker en aanwezig was ik tijdens het verhaal van Marcel Nijland, over de wisselwerking tussen aanleg en milieu. Een helder en duidelijk verhaal. Tot slot kwam dan Roeland Vermeulen aan het woord. Hij vertelde alles over de positie van de wolf in Europa. Het is absoluut niet ondenkbaar dat de wolf binnen nu en een paar jaar Nederland zal hebben bereikt en mogelijk zelfs dat een solitaire wolf allang in Nederland (heeft) vertoeft. In ieder geval zeker is dat één wolf, uitgerust met een zendertje, zich al geruime tijd ophoudt op zo'n 200 km afstand van de Nederlandse grens. Er zijn sowieso al zo'n 7 wolvenroedels aanwezig in het oosten van Duitsland, en verder zijn er roedels in Polen, Zweden, Italië en zelfs in Catalonië, in Spanje, in het gebied ten noorden van Barcelona. Er is zelfs een wolf in zijn uppie van Italië naar Catalonië getrokken, waarbij hij zelfs de "Route du Soleil" heeft overgestoken. En niemand die daar ook maar iets van gemerkt heeft! Mocht de wolf in Nederland op duiken, hoeven wij ons niet zoveel zorgen te maken. De "Europese" wolf jaagt niet in groepsverband, maar solitair of twee-aan-twee, waarbij hun voorkeur uitgaat naar reeën en ander wild. Koeien en paarden, daar zullen ze zich slechts bij hoge uitzondering aan wagen, en aangezien onze kinderen niet meer, zoals vroeger, alleen met een kudde schapen de hei op worden gestuurd hoeven wij hier ook niet voor te vrezen. Bovendien mijdt de wolf mensen en gaat het liefst elke confrontatie uit de weg. Aldus Roeland Vermeulen. Het was al met al een geweldig leuke dag, met veel nieuwe en ook al bekende informatie, en de informatie die ik van "Dog Vision" heb gekregen omtrend hun opleiding tot "Kynologisch Gedragstherapeut" biedt weer nieuwe perspectieven. Bij de opleiding die zij aanbieden is het namelijk niet noodzakelijk al te veel dagen in de schoolbanken door te brengen, en bovendien wordt de stage, die nu nog bij de module hoort die opleidt tot kynologisch instrukteur, hoogstwaarschijnlijk uit het programma geschrapt, wat echt een enorme opluchting voor mij zou zijn. Want ambities om voor een hele groep mensen te gaan staan lesgeven heb ik nu eenmaal niet! |
|
|
Post geplaatst op Monday, September 13, 2010 10:49 PM
31 augustus 2010 Als toekomstig hondengedragstherapeut (nou ja, ooit moet het toch gaan lukken ) lees en kijk ik sowieso naar alles wat maar enigszins met honden en hondengedrag te maken heeft. Natuurlijk zit ik dan ook sinds een tijdje elke vrijdagavond aan de buis gekluisterd om te luisteren naar de wijze woorden van de inmiddels alom bekende man die met honden fluistert, Cesar Milan.
Gelukkig zien de oplettende kijkers onder ons aan het begin van elke uitzending iets door het beeld flitsen, waarvan het me nog nooit gelukt is de hele zin te lezen. Duidelijk is wel dat de strekking van deze door het beeld flitsende zin moet zijn dat je deze technieken dus niet thuis, zonder een deskundige erbij, op je hond moet gaan lopen uitproberen, want dat kan natuurlijk totaal verkeerd aflopen.
Dus, lieve mensen, een wijze raad van een toekomstig gedragstherapeut: GA NIET THUIS TEGEN JE HOND LOPEN FLUISTEREN!!!
Wie mij een beetje kent, kan al nagaan dat zo'n eigenwijs stuk vreten als ik zo'n advies meteen opvat als een uitdaging en natuurlijk kon ik het niet laten om toch met Amigo te gaan zitten fluisteren. Vroeger moesten mijn ouders ook niet tegen mij zeggen dat ik niet aan de schoonmaakmiddelen in het aanrechtkastje mocht zitten, want nog dezelfde dag (pa was naar zijn werk, ma was een boodschapje gaan doen) zat ik met mijn neus boven een fles ammonia, en pas toen besefte ik dat er toch een kern van waarheid inde wijze waarschuwingen van mijn lieve pa en ma verscholen zat.
Afijn, zoals ik al zei moest ik toch zonodig met mijn hond gaan fluisteren, en zie hier het resultaat:
HIJ FLUISTERDE TERUG!!!! Ik was zo overdonderd over zijn "kalm submissive way" of whispering, dat ik even niet "the right energie" kon vinden om een beetje normaal in de lens te kijken, maar daar moet je maar even niet op letten. In ieder geval weet ik één ding zeker:
Amigo is de nieuwe "human-whisperer"!  |
|
|
Post geplaatst op Monday, September 13, 2010 10:42 PM
18 augustus 2010 Inmiddels zijn we weer een paar maanden verder en hebben alles een beetje een plekje kunnen geven, hoewel het af en toe nog moeilijk is en ik nog wekelijks mensen tegenkom die nog van niets weten en heel argeloos vragen "Goh, waar is nummer drie?" Of "Heey, je had er toch drie???". En dan moet dus het hele verhaal weer opgerakeld worden en komt alles weer even naar boven. Maar dat hoort er nu eenmaal bij en het is natuurlijk alleen maar goed bedoeld, weten die mensen veel.....
Wat ik verder natuurlijk steeds hoor is de vraag "En, komt er nu weer een nieuwe???" Nee, natuurlijk niet, Sita is onvervangbaar en ik moet er even niet aan denken om met een nieuwe pup te starten. Ik zou het arme beest alleen maar met Sita lopen te vergelijken en elk moment bang zijn dat hij op de één of andere manier ook het loodje legt. Slaat natuurlijk nergens op, maar helaas werkt het bij mij nu eenmaal zo. Laatst moest Amigo even hoesten en kokhalzen en ik stond bij wijze van spreken al met de telefoon in mijn hand om de dierenarts te bellen "nou heeft m'n andere hond ook een maagtorsie, HELLUUUUUUPP!!! Maar gelukkig kreeg m'n verstand toch de overhand en keek Amigo me aan met een blik van "mens, ik moest alleen even hoesten, zeg!"
Overigens lijkt het Amigo en Tweety totaal niet te storen dat Sita er niet meer is. Amigo vindt het geweldig dat hij weer lekker met balletjes, flossies en oude sokken kan lopen sjouwen zonder dat er zo'n felle Nel in zijn nek gaat lopen happen. En Tweety, onze "regelteef" heeft het een stuk rustiger nu zij niet meer steeds op Sita hoeft te schelden.
En wat mij betreft? Ik heb ineens zeeën van tijd over nu ik één Poedel minder te borstelen, wassen, knippen, scheren, etc heb. Dat is wel heel raar, hoor! En het is een stuk rustiger in huis, want hoewel Sita in huis toch een heel rustige hond was, was zij op de één of andere manier altijd behoorlijk aanwezig. Maar juist die leegte is ontzettend wennen. Ik heb me dan ook vol overgave op allerlei (oude) hobby's gestort, en dat helpt.
Tja, sommige mensen zullen bij het lezen van al deze verhalen denken "tjonge, zoveel gedoe om een hond"! Maar waarschijnlijk zullen deze mensen het pas begrijpen wanneer zij zelf zo'n trouwe vriend hebben moeten verliezen. In ieder geval heb ik daar voorlopig geen zin meer in en ik heb Tweety en Amigo plechtig laten beloven dat zij zeker 15 jaar oud zullen worden. En daar houd ik ze aan!
|
|
|
|
|
