Lieve mensen,

Gisteren is mijn grootste angst waarheid geworden. Sita kreeg toch weer, 4 dagen na de eerste, opnieuw een maagtorsie. Omdat zij zo snel, en nog wel tijdens het gebruik van medicatie en een dieet van heel kleine beetjes rijst met gekookte kip, toch weer een maagtorsie kreeg, heb ik samen met de dierenarts besloten haar zo snel mogelijk verder lijden te besparen en haar in te laten slapen. De prognose was nu zo ontzettend slecht en uitzichtsloos, dat dat het enigste en laatste was wat ik nog voor haar kon doen. Gelukkig was ik thuis toen het begon, heb meteen het eerste signaal opgepikt en kon direct terecht bij de dienstdoende dierenarts, hier vlakbij in ons dorp. Veel heeft zij dus gisteren gelukkig niet meer geleden.

Ik ben er verschrikkelijk kapot van, Sita was echt mijn superhondje. Maar tegelijkertijd ben ik zo trots, blij en dankbaar dat ik haar baasje mocht zijn, ook al was het maar voor zo kort.

Ik heb lang gewikt en gewogen, of ik dit wel op hyves zou plaatsen, maar aangezien jullie hier steeds zo lief met mijn honden-wel-en-wee meeleven, vond ik dat ik dit afschuwelijke bericht hier toch maar moest plaatsen.

Mijn Sita mocht slecht 4 jaar en 8 maanden worden.

2 juni 2010 

Inmiddels ben ik bij mijn eigen dierenarts geweest en hij raadde eigenlijk af om te opereren. De maag zit nu weer netjes op zijn plek, dus het gevaar is nu geweken, en aangezien al haar organen en bloedsomloop, etc. een flinke knauw hebben gehad vannacht, zou het niet verstandig zijn hier nog eens een narcose en een forse buikoperatie aan toe te voegen. Bovendien is de meerwaarde van zo'n ingreep nihil, de maag wordt met een "steekje" aan de buikwand vastgezet, maar bij een volledige maagtorsie zal dit het "geweld" toch niet tegen kunnen houden. Opereren doet hij eigenlijk alleen op het moment suprème, als sonderen inderdaad niet meer lukt, dan is er geen andere optie mogelijk, maar is het ook echt erop of eronder. En als de buik dan toch open ligt, dan zetten ze de maag wel meteen vast, onder het motto baat het niet dan schaadt het niet.
Hij zei er ook eerlijk bij dat de meningen over wel of niet opereren onder dierenartsen heel sterk verdeeld zijn. En opperde ook de mogelijkheid eens met haar naar een specialist in Oirschot te gaan, die gespecialiseerd is in dit soort gevallen. Hij kijkt naar het hele plaatje van de hond (ras, diepte, rondingen van de borstkas en weet ik veel wat nog meer) en kan dan beter een advies geven, hoeveel zin het heeft om te opereren.

Voor vandaag hebben we zakjes astronautenvoeding meegekregen, en primperan, tegen de misselijkheid en om de peristaltiek weer op gang te brengen. Ik merk dat ze nu ook een stuk rustiger is en volgens mij heeft ze nu ook geen pijn meer. Morgen mag ze verdeeld over de dag steeds kleine beetjes rijst met kip en ik moet de dierenarts steeds even bellen hoe het met haar gaat.

Tja en de toekomst...... het belangrijkste zijn de "leefregels". Wandelen en andere inspanning alleen nog maar 's morgens, op de nuchtere maag (deed ik al). Dus geen jachttraining meer...... Voer in kleine porties verdelen, steeds kleine beetjes geven, zo'n 4x per dag. Voer weken (deed ik al). Bakken op een verhoging / standaard. Maar de combinatie van Sita's uitbundige karakter (gat in de lucht springen, in de lucht om haar as springen als ze blij is, kortom, een wilde meid zijn) met deze aanleg voor maagtorsie, blijft gewoon een hele slechte. Maar goed, het is niet zo dat de kans op herhaling nu dat ze een maagtorsie gehad heeft, groter is, maar natuurlijk is het wel duidelijk dat dit een heel zwakke plek van haar is en dat het toch ooit weer een keer zal kunnen gebeuren.

Dus het blijft spannend, maar nu is het leed in ieder geval geleden, ze ligt heerlijk haar gemiste slaap in te halen (wat ik nu ook maar ga doen) en lijkt nergens last meer van te hebben.

Ik moet het even kwijt, mijn Sita heeft vannacht een maagtorsie gehad. Zo afschuwelijk..... Zo'n half uurtje na het avondeten, merkte ik dat ze een beetje "vreemd" ging doen; ze probeerde in allerlei hoekjes weg te kruipen en wierp zich steeds letterlijk plat op haar buik. Nou heeft ze in het verleden al eens blaasstenen gehad en toen vertoonde zij dit soort gedrag ook. Alleen had ze nu totaal geen problemen met plassen, dus dat was al wel een heel belangrijk verschil. Toen ze er ook nog eens flink bij begon te piepen heb ik meteen de dienstdoende dierenarts gebeld en mocht ik gelukkig meteen met haar komen. Conclusie: blaasontsteking of een maag-/darminfectie. Vanwege de flinke buikpijn kreeg ze een pijnstillende/ontstekingsremmende injectie en ik kreeg een tramadol mee voor als het thuis na een uurtje nog niet beter zou gaan.

Een uur later had ze nog steeds flinke pijn en heb ik haar de tramadol gegeven. Maar daarna werd het alleen maar erger en toen ze er ook nog flink bij begon te hijgen en kwijlen en te kotsen zonder dat er iets kwam, gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen. De dierenarts had aan de telefoon eerst zoiets van, nou, ik denk het niet hoor, ik heb niet echt iets bijzonders gevoeld in haar buik (behalve dat ze pijn aangaf). Maar natuurlijk mocht ik meteen weer komen om het zekere voor het onzekere te nemen. Aldaar meteen buikfoto's genomen en ja hoor, haar maag was een enorme ballon met lucht geworden (inmiddels kon je dat ook aan de buitenkant zien) en de weg naar haar darmen was totaal afgesloten. Dus werd er meteen gesondeerd. Dat is in zo'n geval blijkbaar het eerste wat ze doen, ten eerste in de hoop de maag daarmee terug te kunnen laten draaien, en ten tweede om in dat geval alle lucht en evt. voer, etc eruit te spoelen. Gelukkig is het op deze manier inderdaad gelukt om de boel voorlopig weer op zijn plek te krijgen. Haar hele maag is leeggespoeld, het arme beestje heeft zo verschrikkelijk afgezien, maar uiteindelijk, twee uur later, het was inmiddels 2 uur in de nacht, was de klus geklaard en mochten we naar huis. De rest van de nacht heb ik haar constant in de gaten moeten houden, en straks om 8.00 uur moet ik meteen onze eigen da bellen voor een spoedoperatie. Het is namelijk beter dat er tussen de maagtorsie en de operatie een aantal uren zitten waarin de circulatie e.d. zich kan herstellen, zodat de narcose wat minder risico's met zich meebrengt. Wat dat betreft is dit verloop dus gunstiger, dan wanneer ze haar vannacht meteen hadden moeten opereren, als het sonderen niet gelukt zou zijn.

Wat denk je trouwens wat er gebeurde toen ik na twee uur 's nachts dan eindelijk weer op weg was naar huis???? Ja hoor, "STOP POLITIE"!!! Of ik maar even wilde blazen???!!! Natuurlijk zien die mensen ook niet aan mijn neus wat ik net allemaal achter de rug heb, maar toen ik ze voor de voeten wierp wat er aan de hand was, ging er één door het raam naar Sita staan gluren en de ander vroeg doodleuk of ik misschien toevallig ook wat gedronken had. Schenken ze bij jullie dierenartsen alcohol? Nou, hier dus niet. Afijn ik kreeg het even te kwaad maar..... of ik tòch maar even wilde blazen!!!! Op dat moment kon ik me ineens indenken dat er mensen zijn die zich agressief gedragen ten opzichte van onze "sterke arm", tjonge jonge, de politie is toch je beste vriend??? Nou ja, dat moest ik even kwijt.....

Het arme beestje heeft de rest van de nacht nog verschrikkelijk veel buikpijn gehad, maar gelukkig waren er verder geen alarmsymptomen meer en hebben we verder zonder kleerscheuren de ochtend gehaald. Nu moet ze dus onder het mes, maar ik wil wel eerst goed weten hoe haar leventje er na zo'n operatie uit zal zien en hoe groot de kans is dat er alsnog een maagtorsie optreedt, want ik moet er niet aan denken dat zij dit ooit nog eens mee zou moeten maken. Toen ze blaasstenen had, wat echt een pijnlijke toestand was, heeft ze geenéén keer gepiept of gejankt, nu had ze zoveel pijn, dat ze het uitschreeuwde, in de auto heeft ze zo erg liggen kronkelen van de pijn, dat ze het hele tussenstuk van de (dubbele) bench doormidden gebroken heeft. Echt, het is een verschikkelijk drama als je hond dit mee moet maken.

Ik houd jullie op de hoogte!