|
|
Belevenissen met mijn honden
Gup
|
Post geplaatst op Tuesday, April 17, 2012 2:24 PM
Er moet mij iets van het hart. Ik snap het namelijk helemaal niet meer. Zoals jullie weten ben ik lekker met o.a. Gup in de weer met de jachttraining en alles wat daar zoal bij komt kijken. Gup beschouw ik daarbij als mijn maatje. Mijn trainingsmaatje, om precies te zijn. Ja, je leest het goed, Gup is mijn maatje. Gup is niet mijn slaafje of mijn onderdaan. Gup hoeft niet voor mij te werken omdat ik het wil. Gup en ik werken samen omdat wij dat allebei willen. Gup is een geschenk uit de hemel. Ja, echt waar! Klinkt overdreven, hè?! Nou, dat is het niet. Gup is een pakketje hond waar alles in zit waarvan wij mensen vinden dat we het goed kunnen gebruiken voor zijn taak tijdens de jacht. Dat op zich is al een klein wonder! Zo'n hondje wordt geboren met allerlei talenten; het vermogen om een gebied systematisch af te zoeken, wild te vinden, op te stoten te apporteren, etc, etc. Het enige wat wij hoeven te doen is ervoor zorgen dat onze hond deze talenten ontdekt, verder ontwikkelt en perfectioneert. En dat doen we door hem op de juiste manier te motiveren en te begeleiden. Wij zorgen ervoor dat de hond plezier krijgt in het leren en het uitvoeren van de taken die wij hem graag voor ons willen zien verrichten. Zodat we een hond krijgen die niet werkt omdat het moet, maar omdat het mag. Zo'n hond die na het uitvoeren van een opdracht alweer naar de baas kijkt met de blik die meer zegt dan 1000 woorden "wat mag ik nu doen, wat mag ik nu doen?" Hoe krijg je zo'n hond? Laat ik beginnen te vertellen hoe je zo'n hond in ieder geval niet krijgt. Een mooi voorbeeld heb ik eens in één of ander hondenboekje gelezen. Daar stond als voorbeeld het kind dat piano gaat leren spelen. Dat kan op verschillende manieren: Voorbeeld 1. Zet het kind achter de piano en zeg het de toets die bij de noot "g" hoort in te toetsen. Dat kind heeft geen idee welke toets dat is, maar toont eigen initiatief en drukt een willekeurige toets in. Aangezien dat net de verkeerde toets is krijgt het kind een tik over de vingers (correctie) en dat gaat net zolang door tot het kind eindelijk de juiste toets heeft gevonden. Voorbeeld 2. De spiksplinternieuwe piano wordt bezorgd en natuurlijk loopt het kind te stuiteren van ongeduld. "Leuk hè, vanavond gaan we er samen op spelen, zodra we gegeten en afgewassen hebben", zegt moeder. De hele dag loopt het kind zich te verheugen op de allereerste pianoles en als het dan eindelijk zo ver is, gaat moeder gezellig met haar kind achter de piano zitten en laat zien waar de "g" zit. Vervolgens vertelt ze het kind hoe geweldig het is dat het de toets die bij de "g" hoort al weet te vinden. Ik denk dat het duidelijk is in welke van de twee voorbeelden het kind met plezier zal leren pianospelen en bij welk kind de motivatie tot onder het nulpunt gedaald zal zijn en het eigen initiatief om nieuwe dingen uit te vinden totaal de grond in geboord is. Nou ben ik er absoluut geen voorstander van om honden en kinderen over één kam te scheren, maar wat leerprincipes betreft is dit wel een duidelijk voorbeeld van hoe wij vaak met onze honden omgaan. En dat is dus iets wat mij zeer aan het hart gaat. En wat ik gewoon absoluut niet snap. Waarom zie ik mensen om mij heen het commando "zit" geven, onmiddellijk gevolgd door een ruk aan de lijn? Is dat eerlijk? Nee. Blijkbaar heeft het commando "zit" voor deze hond nog niet de betekenis die het zou moeten hebben. Is dat een fout van de hond? Nee. In mijn ogen is bijna alles wat fout gaat tijdens de training de fout van de baas. En daar komen we bij een stukje begrip en eerlijkheid richting de hond. Ook dat is onze verantwoordelijkheid. Eerlijkheid richting de hond betekent je verdiepen in wat een hond is. Hoe "denkt" een hond, hoe leert een hond en hoe voelt een hond. En dus: hoe motiveer je een hond om iets voor jou te doen. En dan kijk ik om me heen en stel ik me voor dat ik één van de hondjes uit onze trainingsgroep ben. Waar moet zo'n hond de motivatie vandaan halen om die dummy naar de baas te brengen? Die baas staat daar met een strak en verbeten gezicht en stijf gespannen schouders (ja, als hond zie je non-verbale zaken veel beter dan als mens!) en roept van alles naar de hond waar hij geen touw aan vast kan knopen en als hij dan uiteindelijk met die dummy aankomt moet hij hem afgeven! Uit, einde oefening. Ja, hallo. Als het nog een beetje meezit bromt de baas iets van "goed zo" of "oké" of verpletterd je kop tussen twee waanzinnig grof heen en weer schurende handen als teken van "beloning", en dat is dan je dank voor het feit dat jij zo'n geweldige hond bent dat je bereid bent je eigenhandig veroverde buit naar je baas te brengen en hem ook nog eens aan hem af te geven! Sommige mensen die mij met Gup bezig zien zullen mij mogelijk voor gek verklaren. Tjonge jonge, wat ben ik altijd trots op dat hondje. En wat vind ik hem geweldig wanneer hij een oefening goed uitvoert, een dummy naar mij toe brengt of anderszins zijn best doet. Dan straal ik van oor tot oor en mijn partner wordt af en toe gek van de sms'jes die ik hem stuur over hoe knap Gup dit en dat weer eens heeft gedaan. Maar waar het om gaat is dat dit op Gup een geweldig motiverende uitwerking heeft. Wanneer ik ga trainen heb ik m'n zak vol lekkere beloninkjes en geloof, me, aan het eind van de training is er niet veel meer van over. Vooral dat (laten we wel realistisch blijven), alsook het enthousiasme wat ik nu eenmaal heb tijdens het werken met Gup, zorgen ervoor dat Gup gaat als een speer en met enorm veel passie en plezier zijn taken uitvoert. Heb ik dan nooit van die momenten dat de stoom uit mijn oren komt en we er totaal niets van bakken? Tuurlijk wel! Vanochtend nog, zelfs. Een enkele keer ligt dat aan de hond. Een hond is ook maar een hond, kan ook weleens niet lekker in z'n vel zitten, een loopse teef in z'n koppie hebben of een beetje futloos zijn. Dan ben je als baas zo verstandig om de boel maar even voor gezien te houden, of wat simpele ontspannende oefeningen te doen. Maar als we heel eerlijk zijn ligt het negen van de tien keer helaas toch aan ons zelf. We hebben de hond overschat, zijn te snel gegaan of hebben niet de juiste omstandigheden gecreëerd om de hond in staat te stellen iets te leren. Mijn stukje begon met "ik snap het namelijk helemaal niet meer". Ik snap namelijk niet waarom de hond, de beste vriend van de mens, vaak totaal niet als zodanig behandeld wordt. Waarom leeft nog steeds het beeld van de steeds maar in rangorde hogerop klimmende grote boze wolf die schuil zou gaan onder het zachte pluizige vachtje van onze trouwe viervoeter? Waarom zoveel boosheid en frustratie vanwege de dingen die de hond (nog) niet doet, in plaats van trots te zijn op al die geweldige dingen die je hondje al wel kan? Al is het maar datgene wat hij thuis goed doet en op het trainingsveld nog niet? Kijk eens met andere ogen naar je hond! Is het niet fantastisch dat hij bereid is zoveel voor je te doen als je er maar een heel klein beetje moeite voor zou willen doen om hem te motiveren, aan te moedigen en begeleiden? "Maar jij hebt makkelijke honden", hoor ik sommigen al denken. Ja, dat is inderdaad zo. Ik heb makkelijke honden, waarvan zowel Gup als ook Amigo echter bij hun vorige eigenaar onhandelbaar waren! Gup viel als pup van twaalf weken de dierenarts aan en Amigo zou "dominantie-problemen" hebben gegeven. Waarom het bij mij zulke fijne makkelijke honden zijn geworden? Beslist niet omdat ik ze met harde hand de rangorde duidelijk heb gemaakt. Integendeel. We zijn maatjes geworden...... |
|
|
Post geplaatst op Thursday, March 08, 2012 9:29 PM
Ben ik tot nu toe, met de Poedels, alleen maar bezig geweest met de jachttraining "na het schot", gaat er nu met onze Gup een totaal nieuwe (jachthonden-) wereld voor me open! Want Gup is nu eenmaal geen Poedel of Retriever, maar een heuse Spaniel, en die heeft tijdens de jacht weer een andere, eigenlijk meer uitgebreide taak dan de bovengenoemde honden. En zo liep ik dan vandaag met kleine dappere Gup door het dichte struikgewas te ploeteren, meer in dan over sloten te springen en over gesneuvelde bomen en andere obstakels te klimmen en te klauteren. Zoals het een echte Spaniel voorjager betaamt, dus! Daarbij moest Gup eerst netjes zig-zaggend een stuk bos afzoeken om de daar verstopte dummy te vinden. De bedoeling is dan wel dat hij dicht bij mij blijft, minstens binnen een straal van 30 meter, en daar had hij nog wel wat moeite mee, want ohw, wat zijn er een hoop interessante luchtjes en spoortjes in het bos en de geur van een fazant is toch ook wel heel verleidelijk. Ik moest hem dus veel te vaak fluiten en roepen naar mijn zin, en daar gaan we de komende tijd hard aan werken! Afijn, was de dummy eenmaal gevonden en afgegeven, ging het weer verder door de rimboe, op zoek naar het volgende avontuur. En dat hield in dat er plots dichtbij een schot klonk en een dummy werd opgeworpen. Op het schot moet je dan, als goed getraind Spanieltje, keurig op je billen gaan zitten, goed opletten waar het apport valt, en wachten tot je het mag gaan halen. Na een paar keer trainen deed kleine Gup dit helemaal fantastisch, en ohw, wat was het vrouwtje trots! Nou zegt dat laatste overigens niet zoveel over de prestaties van onze Gup, want om heel eerlijk te zijn.... vrouwtje vindt alles wat haar Gup doet al gauw erg fantastisch, en is niet altijd even objectief ten aanzien van de capriolen van haar geliefde viervoeters. Ja, liefde maakt nou eenmaal blind.... In ieder geval is het heerlijk om zo met je hondje bezig te zijn. Lekker doen waar je hondje voor gemaakt is, wat zijn lust en zijn leven is en wat hij geweldig leuk vindt om te doen! |
|
|
Post geplaatst op Sunday, July 17, 2011 12:24 PM
Er was eens een klein, dapper Cockerpupje, Rood-Gupje genaamd. Dit omdat hij altijd een klein, rood tasje met koekjes bij zich droeg. Dat ging hij dan naar zijn arme, zieke grootmoeder brengen, die aan de andere kant van het Ritthemse bos woonde. Meestal werd hij daarbij vergezeld door zijn grote trouwe vriend Amigo. Maar op een kwade dag in juli moest Rood-Gupje helemaal alleen op pad. Amigo was namelijk gewond aan zijn voetjes en kon hem onmogelijk vergezellen. Maar, zoals ik al zei, was Rood-Gupje een heel dapper pupje, dus stelde hij zijn grote vriend gerust en beloofde hem netjes op de paadjes te blijven en geen domme dingen te doen. En zo ging Rood-Gupje op pad. Maar helaas... in het bos woonde een grote boze wolf, die dol was op kleine, lekkere, sappige pupjes en al gauw was hij Rood-Gupje op het spoor. "Hmmm, ik ruik hier een lekker pupje...." Helaas was Rood-Gupje ook wel een erg eigenwijs pupje en toen hij dan ook een heel verleidelijke modderpoel zag, kon hij het toch niet laten en besloot stiekum heel eventjes het pad te verlaten en even een lekker modderbadje te nemen.  Oei, maar dat had hij beter niet kunnen doen! Daar kwam de grote boze wolf al tevoorschijn en zette de achtervolging in! En weet je wat er toen gebeurde??? HELEMAAL NIETS!!! HAHA! Want natuurlijk was het helemaal geen grote boze wolf! Het was een ontzettend lieve, vriendelijke Oudduitse Herdershond, die weliswaar dol was op pupjes, maar niet om op te eten, nee, juist om leuk mee te spelen! En zo gingen zij samen verder, op zoek naar Rood-Gupje's lieve grootmoeder, die zich inmiddels alweer veel beter voelde. En weet je wat het mooiste was? Rood-Gupje had er weer een vriend voor het leven bij, die zelfs bereid was voortaan op Rood-Gupje te passen als Amigo een keer wat anders te doen had! En zo leefden zij allemaal nog lang en gelukkig......! Met dank aan mijn collega Addy en haar fantastische hond, Silas, die binnenkort een dagje op Gup gaan passen, wanneer ik met Amigo aan het "zweetwerken" ben! |
|
|
Post geplaatst op Wednesday, June 15, 2011 4:27 PM
 Hoi, ik ben Gup... Gup de pup om precies te zijn (anders denken jullie nog dat ik één of andere vis ben...)! Ik heb al het één en ander meegemaakt, hoor, in mijn leventje. Eerst woonde ik natuurlijk bij mijn mams en broertjes en zusjes. Daarna kwam mijn vrouwtje mij ophalen, samen met iemand die zij oma noemden. Wat bleek? Ging ik dus bij die oma wonen! Maar toen kwam zij erachter dat ik niet dat lieve schattige puppy was wat zij verwacht had, maar dat ik natuurlijk de boel stevig op z'n kop zette. En dat was voor oma toch een beetje teveel van 't goeie, zeiden ze..... Nou ja, en zo ben ik dus toch nog bij die gekke poedelmensen terecht gekomen. Maar weet je wat ik nu weer gehoord heb? ZE VINDEN ME HIER ASOCIAAL!!! Nah, ja, niet dat ze dat met zoveel woorden zeggen, hoor, maar ze slepen me bijna elke dag mee naar allerlei gekke dingen en drukke plekken enzo en dan zeggen ze dat dat is voor mijn "socialisatie"! Ja hallo! Wat een flauwe kul! Alsof zij zo goed gesocialiseerd zijn! Moet je eens kijken waar zij allemaal wel niet bang voor zijn! Ze durven niet eens zomaar van de ene kant van de straat naar de andere te lopen, ha! Gaan ze eerst staan kijken of er geen auto aan komt! Bangeriken! En dan moet je ze eens horen als er een spin in de kamer rondloopt, tssss.... Flauw, hoor!  Afijn, vandaag gingen we dus naar een plek met heel veel verschillende rare dieren. Moet je kijken! Nou had ik meer het idee dat die gekke beesten zelf nog moesten gaan socialiseren, maar nee, het ging het vrouwtje dus echt om mij! Dus ik dacht "nou, dan doe ik dat hek wel open zodat ik er lekker achteraan kan gaan lopen socialiseren" Maar nee, dat was dus ook weer niet de bedoeling. Blijkbaar moet ik gewoon leren al die beesten te negeren. Ja, hallo! Nemen ze me mee naar zo'n plek om me te leren er verder niet op te letten, wat een onzin! En als ze nou mijn grote krullerige vrienden ook mee zouden nemen, kon ik kijken hoe zij het allemaal deden, maar nee, vrouwtje vindt ook nog eens dat ik op eigen beentjes moet leren staan. Zucht, alsof het leven zo al niet ingewikkeld genoeg is! Maar het werd nog erger, hoor! Sta ik daar ineens oog in oog met één of ander enorm beest met veren, wel drie keer zo groot als ik ben, dat ook nog eens heel lelijk iets van "Gak gak" naar me roept en dan zegt het vrouwtje ook nog eens doodleuk "Kijk Gup, die moet jij later misschien nog wel eens gaan apporteren!" Ja doei, ik ben weg, hoor! Dat moet toch niet gekker worden! Gelukkig vond vrouwtje het zo wel weer welletjes voor vandaag, maar toen we even lekker op een bankje gingen zitten uitrusten, kwam er toch nog even één of ander pluizig beest boven op de tafel zitten, maar ik had natuurlijk goed in mijn oortjes (nou ja oorTJES....!) geknoopt dat ik al die beesten maar beter kon negeren, zoals zij dat noemen, dus dat was eigenlijk best wel heel relaxed. Vooral omdat dat poezenbeest mij dus gewoon ook straal links liet liggen. Ach, en dat soort poezenbeesten had ik immers ook bij onze "ome Ron" al gezien, dus dat vond ik eigenlijk al best heel normaal.  Maar nu ben ik wel heel erg blij dat ik weer lekker thuis ben, hoor! En weten jullie dat ik nu ook echt een soort papa heb gevonden? Mijn echte papa heb ik natuurlijk nog nooit ontmoet, maar ik heb nu dus wel een hele lieve pleegvader gevonden! Hij is zo ontzettend groot, dat ik gewoon onder zijn buik kan gaan zitten als ik ergens bang voor ben, en hij is heel erg lief en vindt heel veel van mij nog goed. Maar soms kan hij wel heel erg boos worden, hoor, maar dan ben ik ook echt aan het proberen hoe ver ik kan gaan. In ieder geval is het heerlijk om lekker tegen hem aan te gaan liggen slapen. Kijk maar: Zucht, dat socialiseren is echt dodelijk vermoeiend, hoor! |
|
|
|
|
