|
|
Belevenissen met mijn honden
Jachthondje
|
Post geplaatst op Thursday, April 19, 2012 9:20 PM
In (hele!) grote lijnen heb je twee soorten trainingen; het soort training waarbij alles van een leien dakje lijkt te gaan en het soort training waarbij niets lijkt te lukken en je je afvraagt of je de voorgaande trainingen alleen maar gedroomd hebt dat alles zo lekker ging met jou en je hondje. De afgelopen weken heb ik met Gup genoten van een aantal van die super-de-luxe, heerlijk relaxte trainingen waarbij we lekker in een opgaande lijn verkeerden en alles echt helemaal van een leien dakje ging. Gup was steady als een huis. Ik kon een dummy over hem heen gooien terwijl hij keurig op zijn billen bleef zitten, kon zelfs een dummy aan een lijntje langs hem heen laten schieten, hij bleef keurig zitten, al vergde dat laatste wel erg veel van zijn zelfbeheersing. Apporteren ging als een trein, ook uit en over water. Vooruitsturen ging fantastisch. Tijdens de afgelopen training bij de Spaniëlwerkgroep gaf hij hier een voorbeeldige demonstratie van. Ik stuurde hem vooruit (dit was de allereerste keer dat er geen dummy was neergelegd) richting een markeerpaaltje. Als een pijl uit een boog schoot hij weg, keurig in een kaarsrechte lijn en............. rende het markeerpaaltje voorbij en bleef maar doorrennen! Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als ik niet gefloten had, maar het was een actie die in een komische Disney tekenfilm absoluut niet zou hebben misstaan! Kortom; ik kon mijn geluk niet op, zag al een geweldige carière voor Gup en mij in 't verschiet, mijn voetjes zweefden een halve meter boven de grond en het was dus de hoogste tijd dat ik weer even keihard met de bikkelharde werkelijkheid van de (in dit geval symbolische) zwaartekracht zou worden geconfronteerd. BOEM! En dat gebeurde de eerstvolgende training. Ineens ging alles fout. Bij het allereerste apport sprong Gup al in. Bij het vooruit sturen maakte meneer na twee galopsprongen rechtsomkeerd en vloog de begroeiing in om daar zijn eigen belangrijke spaniëldingen te gaan lopen doen en ook voor de rest was het een "zootje". Fluitsignalen leken wel van zijn geheugenkaart ge- delete en meneer was met allerlei dingen in de weer, behalve met datgene wat ik voor hem in petto had. Afijn, ik herkende mijn superhondje van de afgelopen weken niet meer terug, maar had daarvoor in de plaats een puberende druiloor in de klas waar ik me even geen raad meer mee wist. Tja, en dan kom ik weer op hetzelfde uit als wat ik al eerder in een blog heb geschreven. Dit soort trainingen, waarbij alles fout lijkt te gaan en al het geleerde totaal lijkt te zijn vergeten, dit zijn nu juist de trainingen waar zowel jij als ook je hondje het meeste van leren! Want, als het goed is en je eerlijk bent tegenover je hond (zie mijn vorige blog), geef je hem niet klakkeloos de schuld, maar ga je bij jezelf te rade waar je de fout in bent gegaan waardoor je hondje zich nu zo gedraagt. In mijn geval (ik ben natuurlijk ook maar een mens) kwam eerst de stoom uit mijn oren, vervolgens maakte ik serieuze plannen om meneer bij thuiskomst direct achter het behang te plakken, NOOIT meer met hem te gaan trainen en toen pakte ik mijn trainingsschriftje, schreef trouw m'n trainingsverslag en besefte ineens dat ik zelf de ene fout na de andere had lopen maken. Alle voorgaande trainingen was ik begonnen met een paar heel simpele steadyness oefeningen, die ik vervolgens langzaam moeilijker maakte. Daarna kwam pas het eerste apport. Nu was ik meteen moeilijk begonnen. Met het vooruitsturen was ik eerst met Gup langs dat heerlijk verleidelijke stukje begroeiing gelopen waar hij op dat moment al een buitensporige belangstelling voor had. Vervolgens verlang ik van hem dat hij netjes vooruit rent naar een totaal niets zeggend markeerpaaltje, terwijl achter hem dat oh zo verleidelijke stukje begroeiing lonkt. En dat voor een hondje van amper één jaar, dat nog maar net met de echt serieuze training begonnen is! En zo waren er nog een aantal dingen die ik verkeerd had aangepakt of waarbij ik de lat in één keer veel te hoog heb gelegd. Geeft niets, zoals ik al zei, hier leer je pas echt van. Van al die trainingen die zo soepeltjes en probleemloos verlopen leer je niet zoveel. Dit soort trainingen, met vallen en opstaan en stoom uit je oren, dat zijn de trainingen die zorgen dat jij en je hond groeien, ervaring opdoen en wijzer worden. Je doet even een stapje terug in de training, even terug naar de basis en na een tijdje blijkt dat je ineens toch weer twee stappen vooruit bent gegaan! |
|
|
Post geplaatst op Sunday, August 07, 2011 10:12 PM
Vanochtend eerst Tweety bij oma gebracht, vervolgens Gup bij zijn grote vriend Silas (en bijbehorende baasjes) afgeleverd en toen met Amigo naar Bergen op Zoom getogen om aldaar, bij "Jachttraining De Breuk" de workshop zweetwerk te gaan volgen. Natuurlijk kom je daar dan toch weer wat schoorvoetend binnen met je Poedel, zo tussen de "stoere jachthondenmannen", en elke keer weer blijkt mijn angst, dat men toch een beetje lacherig zal gaan doen over "dat mens met die Poedel", totaal ongegrond. In tegendeel; overal waar ik kom blijkt men het juist wel te waarderen dat er iemand de moeite neemt om de kwaliteiten van de Poedel als jachthond weer naar boven te (proberen!) halen en vindt men het geweldig dat de Poedel nu eens op een andere manier dan als opgedoft showhondje gepresenteerd wordt. Afijn, de ochtend bestond uit een stukje theorie over wat zweetwerk precies inhoudt, hoe e.e.a. in zijn werk gaat en wat er allemaal bij komt kijken. Vervolgens mochten de honden buiten gaan kennismaken met een reeën- en een hertenvel, om eens te kijken hoe ze daarop zouden reageren en of ze er überhaupt belangstelling voor zouden tonen. Alle honden vonden dit reuze interessant, maar de één stapte er onbevangen op af en weer een ander vond het toch allemaal maar een beetje eng en had wat meer aanmoediging nodig. Amigo zat er een beetje tussen in. Ging er wel naar toe, snuffelde eraan en vroeg toen aan mij wat 'ie daar nou mee aan moest. Tja, dat wist ik eigenlijk verder ook niet, dus ik moest hem het antwoord helaas nog even schuldig blijven.... Daarna kregen we uitleg over allerlei "zweetwerkatributen", van markeerlint tot zweethalsbanden en van lijnen tot kleding, schoeisel, etc. Inmiddels stortte de regen met bakken uit de hemel maar wij stonden redelijk droog onder een boom en de instructeur onder een afdakje, alleen de tafel met zweetwerkbenodigdheden regende helemaal nat. Maar dat mocht de pret niet drukken (en ik hoefde die laarzen toch niet aan....). Na de lunch vertrokken we dan naar een veld waar de instructeurs die ochtend diverse zweetsporen hadden uitgezet, voor iedere hond een ander spoor. Amigo en ik mochten de spits afbijten. Een meter of tien van de aanschotplaats vandaan kreeg meneer een zweethalsband met bijbehorende lijn aan, ten teken dat nu het serieuze werk zou gaan beginnen, en toen moest hij daar keurig blijven zitten terwijl de instructeur en ik heel gewichtig gingen staan doen bij de zogenaamde aanschotplaats, om het allemaal zo echt mogelijk te laten lijken. We keken naar sporen, haren, zochten naar stukjes bot of inwendige organen ( je moet een sterke maag hebben...) en, last but not least, zweet (bloed), maar dat laatste was natuurlijk allang niet meer te zien met die enorme hoosbui die er overheen was gegaan. Tja, en toen mocht Amigo zijn kunsten gaan vertonen. In eerste instantie had hij best belangstelling voor datgene wat wij zo uitgebreid hadden staan bewonderen, maar hem op het spoor krijgen en houden koste erg veel moeite. Hij begreep er eigenlijk niet zoveel van en om de paar stappen keek hij me vragend aan en moest hij weer even geholpen worden. Maar uiteindelijk kwamen we dan toch bij de bokkenpoot uit en ohw, wat vond hij dat een geweldig leuk ding! Hij mocht er even goed aan ruiken, even vastpakken en natuurlijk werd hij ook op andere manieren uitbundig beloond voor zijn geweldige (nou ja, niet dus, maar weet hij veel!) prestatie! Daarna was hij overigens niet meer bij "de man met de bokkenpoot" weg te slaan! De Griffon Korthals, die al de nodige ervaring had met sleepsporen, en de Jack Russel, waarmee al getraind wordt op de vos, deden het echt geweldig! De Bayrischer Gebirgschweisshund echter, die dus echt een superneus moet hebben, had er ook wat meer moeite mee en bleef ook maar aan zijn baas vragen wat nou eigenlijk de bedoeling was èn de Duitse Jachtterriër begreep het hele spelletje wel, maar had niet zoveel op met reeën en vroeg zich continu af waar nou toch die geweldige zwijnen zaten, waar hij nou eenmaal gewend was om op te jagen. Amigo is dus duidelijk geen hond die van nature een zweetspoor gaat lopen volgen, maar ik hoop natuurlijk dat hij door de ervaringen van vandaag èn het uiteindelijk vinden van de bokkenpoot, toch een soort van "aha-moment" heeft gehad en misschien een volgende keer wat beter door zal hebben wat de bedoeling is. In ieder geval hebben we een "herkansing" aangeboden gekregen. Binnenkort gaan we nog een keer apart met Amigo aan de slag om te kijken of het kwartje dan misschien alsnog een keer gaat vallen. In ieder geval hebben we een ontzettend leuke dag gehad, leuke nieuwe mensen (en honden.... oh, wat zijn die Vizla's leuk!!!) ontmoet en heel veel geleerd. En niet in de laatste plaats heb ik genoten van mijn fantastische hond, die zo ontzettend graag met me wil samenwerken en zo geweldig op mij gericht is en alles wat we doen, ook al is het soms met vallen en opstaan, allemaal even leuk blijft vinden. |
|
|
Post geplaatst op Thursday, June 02, 2011 7:20 PM
Amigo is lekker op dreef met de jachttraining (en ik mag ook meedoen.... ). Helaas is het binnenkort examen en ligt de boel dan even stil tot ergens in september, hoewel onze trainer ons heeft beloofd tussendoor ook nog weleens wat leuks met de honden te gaan doen met degenen die dan niet toevallig op vakantie zijn.
Maar in augustus gaan Amigo en ik aan de slag met een workshop "zweetwerk" (nazoek van gewond / aangeschoten wild) en wie weet vinden we het wel zo leuk, dat we er een volledige cursus aan vast knopen. Nazoek is vanzelfsprekend heel belangrijk tijdens de jacht, want het wild wat gewond op de vlucht is gegaan en niet door de apporterende honden gevonden wordt, moet zo snel mogelijk binnen gebracht en alsnog uit zijn lijden verlost worden. Ook worden honden die hier goed in opgeleid zijn ingezet wanneer er een melding komt van een dier dat ergens aangereden is en op de loop is gegaan.
Dit alles, in combinatie met de grootste uitdaging.... onze watervrezende Amigo leren zwemmen..... zorgt ervoor dat we de komende zomermaanden toch nog genoeg te doen hebben! |
|
|
Post geplaatst op Thursday, May 19, 2011 11:34 AM
Zoals u inmiddels wel begrepen heeft is de Poedel van oudsher gebruikt als retriever. Voor de jacht op waterwild om precies te zijn. Ik weet het, ik val in herhaling, sorry daarvoor. Maar waar ik met mijn verhaaltje naar toe wil is het fenomeen "voorstaan", een specialisatie van een bepaalde jachthonden afdeling, namelijk die van de "staande honden". Het grappige van dit soort kynologische termen (staande honden, lange honden, lopende honden) is natuurlijk dat je je als leek afvraagt waar dat soort termen op slaan, immers iedere gezonde hond kan toch staan en lopen, tja en een lange hond, daarbij zal menig lezer al gauw een plaatje van een teckel op zijn netvlies krijgen. Natuurlijk weet u al lang dat we het, in het geval van de "lopende hond" over een in een meute jagende hond hebben en een "lange hond", dat is natuurlijk gewoon een windhond. Overigens krijgen mijn honden het woord windhond weleens als scheldwoord naar zich toe geslingerd, maar in dat geval wordt er weer een heel andere betekenis aan toegeschreven. Maar dat even terzijde. Afijn, een "staande" of "voorstaande" hond laat gedrag zien, dat zijn oorsprong vindt in het verre verleden, toen onze honden nog wolfjes waren en nog niet in het gelukkige bezit van een baas, die twee keer per dag trouw hun bakje met droge brokken kwam vullen. Het beestje moest nog zelf in zijn levensonderhoud voorzien en daarvoor had hij een compleet arsenaal aan gedragingen tot zijn beschikking, om even met dure ethologische termen te gooien, uit het "voedselverwervingsgedragssysteem". Dat voedselverwervingsgedragssysteem omvat allerlei gedragingen, zoals zoekgedrag, prooivanggedrag, etc. Een onderdeel van dat zoekgedrag is het gedrag waarbij de hond / wolf de geur van de prooi opgevangen en vervolgens gelokaliseerd heeft, en langzaam sluipend, voetje voor voetje onopgemerkt dichterbij probeert te komen. Daarbij blijft hij dàn weer even stilstaan, dàn sluipt hij weer verder. Wat hebben wij, mensen nu in het verleden gedaan met onze "huishondwolfjes"?! Natuurlijk vonden wij het wel heel makkelijk dat wij niet meer zelf op zoek hoefden naar prooi, maar daar onze trouwe viervoeters voor in konden zetten. Maar omdat ook toen niets menselijks ons vreemd was, wilden we natuurlijk wel graag zelf met de eer gaan strijken en dus zijn we (bewust of onbewust, hoogstwaarschijnlijk was het meer geluk dan wijsheid.....) gaan selecteren op hondjes die weliswaar de prooi voor ons opspoorden, maar vervolgens geen poot meer verzetten en de baas het klusje verder lieten klaren. Dit voorstaan noemt met in de ethologie een intentiebeweging; de hond zet een bepaald gedrag in (heeft dus de intentie om iets te gaan doen), maar maakt het als het ware niet verder af en blijft ergens "steken". En zo ongeveer is waarschijnlijk de voorstaande hond ontstaan. Misschien is het leuker om het fenomeen "voorstaan" even met eigen ogen te aanschouwen, vandaar hier even een filmpje ter verduidelijking: Mocht je problemen hebben met het schieten van het ultieme scharrelvlees, dan kun je het filmpje het beste laten stoppen bij ongeveer 2.45 min..... Mooi om te zien toch?! Oké, het voorstaan is dus een eigenschap die van nature aanwezig hoort te zijn in de staande hond en hooguit wat verder "geshaped" moet worden tijdens de training van de pup, zodat hond en voorjager goed op elkaar ingespeeld raken. Om terug te komen op de Poedel; de Poedel is dus van nature geen staande hond, hoewel je in principe bij elk hondenras best een moment van voorstaan tegen kunt komen. En, nee, wanneer uw Poedel, net als de mijne overigens, met tegenzin tijdens een regenbui wordt uitgelaten en vervolgens met een chagrijnige kop met opgeheven pootje op dat vieze natte gras om zich heen staat te kijken met een blik van "Dit wil ik niet", is dat helaas geen voorstaan.... Recentelijk heb ik echter ontdekt dat ook de Poedel in staat is om een zekere mate van voorstaan aan te leren. Ja en u raadt het al.... het gaat hierbij natuurlijk weer om mijn zeer bijzondere Poedel, Amigo. Tijdens Amigo's socialisatie bij zijn vorige eigenares is niet alles even vlekkeloos verlopen. Dat was helaas ook het geval waar het de kennismaking met katten betrof. Ongelukkigerwijs was daar blijkbaar de verkeerde kat voor uitgekozen, want deze kennismaking eindigde met een venijnige, met een hoop geblaas en gegrom gepaard gaande mep op een gevoelige hondenneus, en een moord-en-brand schreeuwende Poedelpup. Sindsdien heeft niets Amigo's mening over katten meer kunnen veranderen en werd hij een fervent kattenhater, die menig harig snoezepoesje de stuipen op het lijf heeft gejaagd door er als een speer achteraan te gaan. Onlangs echter waren de rollen plots (weer) omgedraaid, toen de kat van onze buren ineens achter Amigo opdook in onze bijkeuken en beide dieren zo van elkaar schrokken dat de kat bovenop Amigo's rug sprong en al zijn nagels (wederom) in Amigo's gevoelige neus plantte, waarbij Amigo gillend en jankend met de kat nog op zijn rug de tuin in vluchtte alwaar het poezen beest dan eindelijk losliet en een veilig heenkomen zocht. Sindsdien heeft Amigo zeer gemengde gevoelens ten opzichte van katten. Gewoontegetrouw wil hij het liefst de achtervolging inzetten, maar zijn recente ervaringen met de klauwen van onze buur kat houden hem nu tegen. En voila.... wat zien we daar? Ja hoor, een heuse voorstaande Poedel! Neus, kop en blik strak naar voren, op de kat gericht, één van de poten opgetild en compleet bevroren, geen beweging meer in te krijgen. Maar ja, nu zit ik met het volgende probleem. Wil ik van Amigo een echte voorstaande jachthond maken, zit er dus niks anders op en zullen we een fazant, haas, konijn of wat dan ook bereid moeten zien te vinden om op Amigo's rug te springen. Ach, misschien moet hij toch maar gewoon een retriever blijven..... |
|
|
Post geplaatst op Friday, May 06, 2011 10:52 PM
Na een aantal weken aan de basis te hebben gesleuteld, op de locatie van de plaatselijke KC, was het vanavond dan eindelijk tijd om met de honden het "vrije veld" in te trekken om aldaar verder te trainen. Hoewel het wel even vreemd was om weer op de plek te staan waar ik vorig jaar nog volop met Sita aan het trainen ben geweest, was het toch echt weer helemaal op en top genieten! Van het prachtige weer, het buitenzijn, het samen bezig zijn met je hond, de gezellige sfeer en sowieso het mooie hondenwerk. Want gewerkt, dat hebben ze! We waren vanavond maar met een klein groepje, Amigo natuurlijk, Labrador "Floyd" en Labrador "Joep". En wat waren de honden enthousiast! In het begin waren de Labradors zelfs wat te enthousiast en moesten hier en daar even wat strenger toegesproken worden, maar daarna gingen ze allemaal als een trein, geweldig leuk om te zien! Om te beginnen hebben we een paar apporten op een heuvel geoefend, wat alle honden eigenlijk prima deden. Daarna werd het wat moeilijker en werd de dummy achter een heuvel geworpen. Dan zie je dat de honden echt nog heel veel ervaring moeten gaan opdoen, stuk voor stuk gingen ze ruim voor het valgebied al lopen zoeken, maar toch.... uiteindelijk vonden ze hem alledrie. Daarna hebben we het vooruitsturen nog even geoefend en hebben we een begin gemaakt met een "verloren apport". Prachtig om te zien hoe geweldig de honden hun neus gebruiken om het apport te vinden! Tussendoor moesten de honden drie minuten af blijven liggen terwijl hun bazen (ja, wij dus) een stukje verderop wat slap gingen staan ouwehoeren (pardon), wat Amigo blijkbaar niet zo'n heel goed idee vond. Hij had bedacht dat het misschien wel oké was dat hij al buikschuivend steeds een stukje dichterbij kwam, daar kon vrouwtje toch moeilijk bezwaar tegen maken zolang zijn buik maar op de grond bleef?! Nah ja, niet dus, meneer werd weer even netjes terug gelegd, want dat was toch echt niet de bedoeling! De heren Labradors deden dit trouwens heel voorbeeldig, dat moet gezegd worden. Hmm, aandachtspuntje dus (het zoveelste...). Philip, onze trainer, merkte even fijntjes op dat we dit op de GG toch ook wel hadden gedaan, waarop ik eerlijk, naar eer en geweten, antwoorde dat ik met Amigo totaal nog nooit GG of wat dan ook gedaan heb. "Jaja, zou ik ook zeggen", tja, zo'n antwoord kun je dan verwachten, hè?! Na afloop van de training mochten de honden even lekker los met elkaar dollen, drie reuen en inmiddels ook de teef van de trainer erbij, en een plezier dat ze hadden! Vooral de Labradors gingen totaal uit hun dak, maar ook Amigo had de grootste lol. Daarna mochten de honden nog even lekker in het Veerse Meer zwemmen, maar natuurlijk bedankte Amigo daar vriendelijk, maar resoluut voor. Toch heb ik hem uiteindelijk met de dummy, vergezeld gaand van een stevige houtgreep en een paar natte voeten van mijn kant, over kunnen halen om toch een klein stukje te water te gaan en de dummy eruit te vissen. Ik weet zeker dat ik de Labradors en de Wetter heb horen lachen om mijn vermeende waterhond, maar daar trekken wij ons niets van aan, de eerste stappen op "waterapporteergebied" zijn gezet en dat is niet niks voor een watervrezende Poedel. Dus dit vrouwtje is weer apetrots op haar hondje! |
|
|
Post geplaatst op Saturday, April 23, 2011 10:02 PM
Enige tijd geleden bracht ik op deze plek regelmatig verslag uit van mijn trainingen met mijn wonderhondje Sita. Sita was als pup bij mij gekomen en zoals ik al vaker gezegd heb, was Sita echt mijn "toverhondje". Sita was een op-en-top werkhondje en had aan een half woord van mij genoeg. Van puppy-af-aan had ik alles op een positieve manier opgebouwd en het was dan ook niet voor niets dat onze trainer bij de eerste jachttraining al uitriep: "Wat een geweldig appèl zit er op die hond!" Zei ik zit, dan plofte ze bij de "z" al op haar billen, en zo was het eigenlijk met alle commando's. Komen op de fluit heeft ze tijdens één enkele wandeling geleerd, zitten op de rolfluit deed ze binnen drie dagen, kortom, alles leek eigenlijk vanzelf te gaan met mijn Sita. Het was een groot genot om met haar te trainen en mijn verdriet was en is nog steeds groot, dat zij niet meer in ons midden is. Hoe anders was het allemaal met onze Amigo! Amigo heeft het eerste jaar van zijn leven ergens anders gewoond, heeft de commando's die hij kent op een totaal andere manier aangeleerd dan Sita, en kwam bij mij vanwege rangordeproblemen in zijn vorige gezin. Gelukkig bleek Amigo in onze roedel een geweldig lieve hond, die zich prima schikte in zijn ondergeschikte rol in onze roedel. Echter, aan echt werken met Amigo kwam ik eigenlijk niet toe. Ik had immers al een hond waar het allemaal geweldig mee liep, en Amigo, tja, wanneer ik Amigo een commando gaf, volgde hij het wel op, zeker met een lekker stukje kaas in het vooruitzicht, maar om nou te zeggen dat hij dat geweldig leuk vond..... het ging meer van "nah ja, ach, als jij dat nou zonodig wilt, wil ik er best op het gemakje bij gaan zitten, hoor.... heb je even een momentje?" Toch heb ik ook met Amigo de stoute schoenen aangetrokken en ben met de jachttraining begonnen. Maar dan met een totaal andere insteek dan met Sita. Toen ik met Sita aan de jachttraining begon had ik echt zoiets van "ik zal ze eens laten zien wat een geweldige jachthond een Poedel is", maar met Amigo was het uitgangspunt meer "ach, wat maakt het uit als we er een potje van maken, als we maar lol hebben en we zien wel waar het schip strandt". Wel een beetje sportiever, hè?! Toch laat ook Amigo mij weer versteld staan van zijn kwaliteiten. Oké, hij zal nooit meteen op zijn billen neerploffen bij het commando "zit" en ook afliggen gaat bepaald niet gepaard met een harde bonk, maar hij doet het wel in één keer en hij lijkt het steeds leuker te vinden om zo met de baas bezig te zijn. En apporteren.....? Ongelofelijk, wat een talent hij daarvoor heeft! En een passie dat hij aan de dag legt voor het apporteerwerk, geweldig! Hij doet echt alles voor zijn apport en wat dat betreft hoeven we niet veel problemen te verwachten denk ik. Nu las ik pas ergens een treffende uitspraak van een voorjager, die ongeveer zo ging: "Een training is pas geslaagd wanneer ik weer iets van mijn hond geleerd heb." En dat is iets wat ik zeker van mijn Amigo kan zeggen. Waar bij Sita zo'n beetje alles vanzelf leek te gaan, kom ik met Amigo om de haverklap weer voor één of ander probleem te staan wat ik weer op moet zien te lossen, en het trainen met Amigo vergt af en toe veel planning en denkwerk en vele malen meer inzet dan met Sita. Maar dat is juist een enorme leuke uitdaging, en als het dan lukt geeft het enorm veel voldoening. Een voorbeeld is het zitten op afstand van de baas. Voor Sita was zit gewoon zit, ongeacht of dat voor mijn voeten was, of 30 meter bij me vandaan, op zit, of op de zitfluit, plofte ze gewoon neer. Dat ging vanzelf, daar heb ik bijna niets aan moeten doen. Amigo begrijpt dat niet. Zit is voor hem naar de baas toelopen en daar dan gaan zitten. Dus Amigo zet ik achter een boomstronk, bankje of ander obstakel en leer hem zo op afstand te gaan zitten. En zo moet ik steeds van alles verzinnen, wat de training heel uitdagend en afwisselend houdt. Als ik nu heel eerlijk ben moet ik toegeven dat ik het trainen met Amigo misschien nog wel veel leuker vind, door de vele uitdagingen en het echte werk wat ik erin moet steken. Hoe langer de weg naar sukses, hoe groter de voldoening immers. En die uitspraak van die betreffende voorjager, daar kan ik me helemaal in vinden, want wat heb ik al ontzettend veel van Amigo geleerd, in die korte tijd dat we nu samen de jachttraining doen. En omdat we er geen genoeg van kunnen krijgen, gaan we binnenkort ook nog eens beginnen met behendigheid! |
|
|
Post geplaatst op Monday, September 13, 2010 10:32 PM
22 mei: Gisteren weer de wekelijkse jachttraining gehad met mijn Sita, maar oh oh, dat ging ineens helemaal de mist in! Ze ging weliswaar als een speer naar het apport, pakte het in de bek en....... ging lopen klieren!! Dummy neerkwakken, rondkijken, weer even oppakken, stukje naar me toekomen, treuzelen, kortom, beetje mutserig lopen doen. En ik? Ja, hallo, ik begreep er even helemaal niets van. Stond daar met een reusachtig vraagteken boven m'n hoofd.
Maar, zoals zovaak als er iets niet goed gaat in de training, is dit natuurlijk gewoon de schuld van de baas (ja, ik dus!) en niet van de hond! Want, muts die ik ben, ben ergens gewoon gestopt met belonen van het afgeven! Het ging allemaal zo vanzelf en bovendien wordt er altijd gezegd dat apporteren zelfbelonend is (maar natuurlijk geldt dat alleen voor het deel van het apport waarbij de hond de dummy achterna gaat, oppakt en vasthoudt, en niet voor het afgeven!), dus nam ik de dummy aan, mompelde een "goed zo", lijnde haar aan, einde oefening. En wat "denkt" een hond dan???? "Ja, hallo, doe ik daar al die moeite voor, dat jij dat ding van me afpakt en de fun afgelopen is?!" Eigenlijk heel logisch dus, dat ze ineens niet meer zo enthousiast is. Voorheen, als ik alleen met haar oefende, was ik degene die de dummy gooide, en werd ze sowieso al beloond, gewoon doordat ik de dummy nog een paar keer gooide, zodra ze hem teruggebracht had.
Zoiets simpels en daar ga ik de mist mee in.... ik schaam mij diep.... En het ergste was nog dat ik in eerste instantie echt pisnijdig was en heel veel moeite had de adviezen van onze trainer (vrolijk doen, opgewekt belonen, etc) op te volgen. Nou had ik toch al niet bepaald zo'n gezellige bui, ik had gewoon een rotdag gehad op m'n werk, het was giga druk geweest en er was 's middags een stuk van m'n kies afgebroken. Volgens de trainer voelde Sita mijn pestbui natuurlijk ook haarfijn aan, volgens hem zijn juist waterhonden ontzettend gevoelig voor de stemmingen van de baas..... aaahhhh, zielig!
Maar goed, uiteindelijk lukte het mij toch de knop om te zetten en heb de adviezen van de trainer opgevolgd; me klein maken, vrolijk aanmoedigen en uitbundig belonen, de één na de andere "happy dummy" gooien na elk apport en afronden met een brokje. En dat brokje, dat mocht niet zomaar in Sita's bek verdwijnen, nee, daar moest ik heel interessant mee gaan lopen doen om haar er helemaal gek van te maken. Lekker, als je zo'n pestbui hebt, haha! Maar het is wonder-boven-wonder toch gelukt en uiteindelijk, tegen het einde van de les, had ik weer een opgewekte Sita, die vrolijk met het apport naar me toe kwam en zie, daarvan klaarde mijn humeur ook weer helemaal op 't Is toch wat..... |
|
|
Post geplaatst op Monday, September 13, 2010 10:28 PM
15-05-2010: Gisteren weer heerlijk wezen trainen met mijn hondje! Ze moest er, na 12 dagen pension, wel weer even inkomen en was in het begin wat onzeker, wat zich uitte in het wat treuzelend terugkomen met het apport. Toen ik wat verder van de groep af ging staan, zodat ze niet met haar apport recht op de andere mensen en honden af moest lopen ging het ineens weer een stuk beter. Verder lekker gek doen, een paar keer een "happy dummy" gooien en zie, het ijs was weer gebroken!
De appèl-oefeningen gingen bijna perfect (dat is het sterke punt van mijn krullenbol)! Bij de eerste oefening stonden de trainer en de voorjager zo'n 10 meter uit elkaar en de hond moest er ergens tussen in zitten. Vervolgens moest de voorjager (uuh, dat ben ik dus, de baas van de hond....) de dummy over het hoofd van de hond gooien, richting de trainer (het was niet de bedoeling de trainer knock-out te gooien) waarbij de hond netjes moest blijven zitten. Daarna moest de hond eerst netjes aan de voet komen zitten en pas daarna, op commando de dummy apporteren. Knap hè?!
De andere appèl-oefening hebben we al eens eerder gedaan; de hond krijgt het commando zit / wacht en de voorjager loopt een eind van de hond vandaan. Vervolgens wordt er achter de hond een dummy met veel misbaar (fluit met eendengeluid en een hard "prrrrrrrrrrrrr"-geluid) opgeworpen waarbij de hond natuurlijk nog steeds netjes moet blijven zitten. Ook bij deze oefening moet de hond weer eerst netjes aan de voet komen waarna hij pas uitgestuurd wordt om de dummy te apporteren. Aaahh, natuurlijk ben ik dan apetrots op mijn hondje! En zeker als er dan zo'n ontzettend stoere kerel in jachtkleding naar me toekomt om me te vertellen hoe fantastisch hij vindt dat ze het allemaal doet, dat doet mijn ego'tje goed , hoor haha!
De markeerapporten op grote afstanden blijven een lastig punt voor Sita. Ze loopt niet ver genoeg door, en begint te vroeg, nog ruim voor het zogenaamde valgebied, al te zoeken. Blijkbaar stond de wind ook niet echt gunstig, want ook op haar, anders zo fantastische neus, kon ze hem ook niet vinden. Ach, gelukkig helpt de trainer dan weer een handje en komt er toch weer een apetrots hondje naar me toe rennen met een dummy in d'r bek!
Oh ja, wat we ook nog hebben gedaan is een apport met afleiding. Eerst werd er met veel kabaal een dummy links van de hond geworpen en vlak daarna recht voor de hond, op grotere afstand een tweede dummy. De tweede dummy moest eerst binnengebracht worden en daarna de eerste. Njah, toen ze de laatst geworpen dummy binnen had gebracht was ze nummer één helaas alweer vergeten (tja, blond hè?!), maar gelukkig ging ze op mijn aanwijzingen toch netjes vooruit en bracht de andere dummy ook binnen. Overigens is het voor de meeste honden makkelijker en vanzelfsprekender om eerst de laatste dummy binnen te brengen, maar toch......
Waar ik ook ontzettend blij mee ben is dat Sita 100% hazenrein is, wat wil zeggen dat ze er niet achteraan gaat. We trainen 's avonds, dus er kwamen om de haverklap hazen en konijnen te voorschijn en dan zie je toch duidelijk het verschil tussen de honden die voor het retriever (apporteer-)werk gefokt zijn en de Staande honden. De Retrievers en ook mijn Sita keken er wel naar, maar hadden veel meer aandacht voor de baas en het apporteerwerk, maar de Duitse Staande Langhaar en de Weimeraner hadden er duidelijk meer moeite mee. Toch bleef de Duitse Staander wel netjes onder appèl staan, maar de Weimeraner was niet te houden. Eén van de mannen had een teletact bij zich en was ook bij iemand in de leer geweest om hier op de juiste manier mee om te gaan en dat ding deed echt wonderen. Na één keer taalde de hond niet meer naar de hazen en had weer alle aandacht voor de baas! De oh zo stoere baas had er trouwens wel een brok van in de keel en was blij dat een ander het ding voor hem "bediende"..... aaahhh, die stoere jagers toch!
Ik heb in ieder geval weer genoten van de training en ook mijn hondje had het weer geweldig naar haar zin. Nu is het zaak de markeerapporten te gaan oefenen, maar ook weer niet zo vaak dat de lol eraf gaat. Want dat gevaar ligt bij een Poedel altijd op de loer, zodra het allemaal te voorspelbaar wordt gaat de lol er gauw af!
|
|
|
Post geplaatst op Monday, September 13, 2010 10:23 PM
Vrijdag 24 april. Yes, het was weer zover.... lekker trainen met m'n hondje! De lat komt steeds hoger te liggen, maar gelukkig blijft Sita er ontzettend enthousiast bij en laat ze zich niet ontmoedigen door al die, toch wel steeds moelijker wordende apporten. Want dat de hond er plezier in moet hebben en houden, dat blijft bij mij wel voorop staan!
Het probleem, waar ik nu tegenaan loop, is dat de Poedel zo'n intelligente (of moet ik zeggen "betweterige") hond is. De bedoeling is natuurlijk dat de hond de kortste weg naar het apport neemt, en dat doen ze over het algemeen al perfect. Maar op het moment dat de honden voor een apport eerst een slootje over moesten, en direct daar achteraan onder het prikkeldraad door, tja, wat doet een Poedel dan? Die gaat op zoek naar een bruggetje!!! Maar goed, toen er geen bruggetje bleek te zijn, vond ze het apport toch wel belangrijk genoeg om toch maar op de aangewezen plaats de sloot over te gaan en...... raakte vervolgens een pluk van haar permanentje kwijt aan het prikkeldraad. Stond ze daar aan de andere kant van het hek met de dummy in haar bek naar me te kijken van "ja, en wat nu????". Nah, ja, na het nodige smeken van mijn kant kwam ze dan nog één laatste keer onder het prikkeldraad door, echter, helaas dan wel zonder dummy! Maar ja, daar heb je dan weer zo'n handige trainer voor, hè?! Die hem dan even voor je jachthond uit de wei gaat vissen.
De overige apporten gingen trouwens fantastisch, al moet ik haar wel veel meer ervaringen gaan laten opdoen met de markeerapporten, want dat is echt een kwestie van trainen (al heb je honden die dit van nature al beter doen dan andere).
De laatste oefening heb ik geweigerd (nou ja, de trainer was het er wel mee eens, hoor!). Dat was een apport uit water met ontzettend steile oevers. Voor Sita, die nog maar weinig waterervaring heeft, leek me dit geen goeie oefening om mee te beginnen, ze zou de schrik van haar leven krijgen en nooit meer het water in willen!
Waar ik het meeste over inzat voor ik aan de jachttraining ging beginnen, was Sita's angst voor knallen, maar gelukkig is dat helemaal voor niets geweest. Ondanks dat ik haar staart echt bijna tot tussen haar poten zie zakken gaat ze toch als een speer voor het apport, en daar ben ik dus enorm opgelucht over. Alleen op de "terugweg" gaat ze wat minder hard dan zonder schot en loopt af en toe angstvallig achterom te kijken. Maar de paniekreacties, waar ik zo bang voor was, blijven absoluut uit!
Mochten jullie het nog niet in de gaten hebben; ik ben helemaal in mijn element en heb de smaak flink te pakken. Zodra Amigo's "showcarrière" voorbij, of in het water gevallen, is, gaat ook zijn haardos eraf en mag hij zich ook lekker gaan uitleven op het apporteerwerk!
Wordt dus vervolgd....... |
|
|
Post geplaatst op Monday, September 13, 2010 10:21 PM
16 april 2010: Vanavond weer lekker naar de jachttraining geweest en Sita deed het weer super! Zelfs met het schot erbij ging het prima, terwijl zij normaal gesproken wel ontzettend bang is voor knallen. Maar in combinatie met haar grote passie, het apporteren, lijkt het erop dat ze in die context in ieder geval niet heel erg bang is. Het markeren moeten we flink gaan oefenen, dat gaat bij de honden met meer ervaring wel beter, het zoeken echter, dat doet Sita fantastisch! Verder kwam onze trainer nog met een haas op de proppen, maar er was maar één hond die hem daadwerkelijk apporteerde, en dat was een hond waar ook echt mee gejaagd wordt. Maar ook Sita keek me zo aan of ze zeggen wou: "Heey, vrouwtje, die vent gooit hier een dood beest neer in plaats van een dummy, wat een sukkel, hè?!" en kwam vrolijk zonder haas terug gehuppeld. Nah ja, volgende keer beter, misschien. In principe trainen we trouwens alleen maar met dummy's, maar als er een keer iemand een dode haas of iets dergelijks vindt en meebrengt, is dat natuurlijk toch een leuk buitenkansje!
|
|
|
|
|
