18 mei 2010: Oh, oh.... het is toch wat met mijn doorzettingsvermogen..... Was ik deze keer toch echt vast van plan om vol te houden met Amigo's vacht. Deze keer zou het lukken en zou ik met hem naar de show gaan, maar je raadt het al...... ik ben weer bezweken. Zijn diepe gezucht op de trimtafel bij het vooruitzicht van weer een anderhalfuur durende borstelsessie gaf de doorslag. Daar was natuurlijk al het één en ander aan voorafgegaan, waardoor de moed mij steeds verder in de schoenen zonk. Zal ik het allemaal even opnoemen? 1. Amigo is natuurlijk gewoon 5 cm te groot. Nou dacht ik dat dat misschien wel door de vingers gezien zou worden, maar nee, het blijkt dat veel keurmeesters de honden gaan lopen opmeten en in Goes werden te grote honden zelfs met een M ("Emmutjuuuhh" matigje, dus) de ring uitgestuurd! 2. Tijdens het groeien van zijn vacht werd hij lichter en lichter. Van een lichte abrikoos is hij inmiddels verbleekt tot een crèmekleurige.... zelf vind ik dit eigenlijk best mooi, maar ja, de rasstandaard heeft natuurlijk helemaal geen boodschap aan mijn mening (en da's misschien maar goed ook!) 3. De workshop, waarbij ik zou leren hoe je zo'n ingewikkelde topknot (de giga kuif op zijn hoofd) moet modelleren, ging voor mij niet door vanwege ziekte van de oppas, oma dus. 4. Amigo's vacht zat, na 12 dagen pension, vreselijk in de klit, achter zijn ene oor en in zijn oksels was er helemaal geen doorkomen meer aan. 5. Meneer had het nu al bloedheet met zijn vacht en het was nog niet eens zomer. 6. Eigenlijk kon ik voor mezelf ook een leukere vrijetijdsbesteding bedenken dan om de dag anderhalf uur een hond te staan borstelen. Nou ja, in ieder geval heb ik de tondeuze ter hand genomen en radicaal een hele vuilniszak vol poedelhaar afgeschoren. Ook zijn oren zijn weer lekker kort en fris en hij en Sita zijn weer echt een "setje", want af en toe moeten we even goed kijken wie van de twee we nou voor ons hebben (dat zegt dan meteen ook al iets over Amigo's vachtkleur ) Ik ben wel gigantisch geschrokken hoe mager Amigo in het pension geworden is, dat is nu, zonder die giga haardos, natuurlijk extra goed te zien. Gelukkig eet hij nu als een bootwerker, dus ik hoop dat hij er gauw weer beter uitziet dan de arme uitgemergelde, verwaarloosde hond die hij nou lijkt. In ieder geval lijkt hij zich veel beter te voelen met zijn korte kapseltje en is hij er ook helemaal klaar voor om straks, in het najaar, als de nieuwe cursussen weer van start gaan, ook lekker met de jachttraining te beginnen! En ik? Ik zit 's avonds heerlijk op de bank met een gevoel van "Goh, moet ik niet iets doen, of zo?" De trimtafel is verhuisd van een plek in de woonkamer met uizicht op de TV, naar de schuur, want één keer per week de honden borstelen is nu meer dan genoeg, en daar ben ik dan ook binnen een kwartier klaar mee! Heerlijk! Door al dit gedoe heb ik wel heel veel bewondering gekregen voor al die mensen met showhonden die dit allemaal wel langdurig volhouden. En niet te vergeten: ik heb vooral heel veel bewondering voor (en toch ook wel medelijden met) de honden die dit allemaal zo lief en geduldig over zich heen laten komen! |
 |
||||||||||||||||||||
 
|
|
 |
||||||||||||||||||
    |
||||||||||||||||||||
